Οργασμός σημαντικών events, masterclass και τιμητικών βραβεύσεων δίνουν και παίρνουν στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που διανύει την Πέμπτη μέρα του σήμερα Τρίτη 21 Νοεμβρίου. Όμως σε όλους τους συναδέλφους αλλά και τους ανθρώπους του χώρου υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι τα πολλά φρου φρου και αρώματα δεν φέρνουν την άνοιξη σε ένα θεσμό σε παρακμή που μέσα από τα ογκώδη ποσά που δαπανά προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι και να παραπλανήσει. Αυτό που όμως είναι η ουσία του φεστιβάλ, του κάθε φεστιβάλ είναι ο ευχάριστος πονοκέφαλος της επιλογής των ταινιών. Εδώ υπάρχει το ακριβώς αντίθετο πρόβλημα. Άσχετες ταινίες, χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον που φαίνεται πως απλά ήταν διαθέσιμες και επιλέχθηκαν με ευκολία χωρίς κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον. Να φανταστείτε ότι σήμερα το μόνο που σκοπεύω να δω είναι το «Fast Food Nation» το οποίο έχω δει ήδη στο φεστιβάλ των Κανών. Αδιάφορο ως κακό πρόγραμμα χωρίς ίχνος σινεφίλ ενδιαφέροντος, κάτι που συγκαλύπτεται πίσω από την μαζική προσέλευση του κόσμου που παίζει «Λόττο» και βγάζει αβέρτα εισιτήρια μόνο και μόνο για να συμμετάσχει στο φεστιβάλ. Μίλησα με Θεσσαλονικείς, απλό κόσμο που συμμετέχει χρόνια στο φεστιβάλ και έχουν την ίδια αίσθηση ενώ πολλοί απέχουν. «Βαρεθήκαμε την στρατιά των ανθρώπων με τα κασκόλ μου είπαν». Πολύ εύστοχο… Εν κατακλείδι ένα φεστιβάλ με άπειρες δραστηριότητες τεράστια κονδύλια που δαπανώνται για το εφέ αλλά μικρή καρδιά. Κουρασμένο και τελικά αδιάφορο, μέχρι εκεί που δεν παίρνει. 
Τέλος δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην μόνιμη έλλειψη επικοινωνίας με το Φεστιβάλ και την κακή εξυπηρέτηση των δημοσιογράφων. Έχοντας συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ, τόσο κακή αντιμετώπιση των δημοσιογράφων δεν έχω ξαναδεί. Και δεν φταίνε τα παιδιά στο γραφείο τύπου ή οι εργαζόμενοι στο φεστιβάλ που καταβάλουν φιλότιμες προσπάθειες να εξυπηρετήσουν. Φταίει η γενικότερη πολιτική που είναι καθαρά εισπρακτική υποχρεώνοντας τους επαγγελματίες του χώρου να στήνονται σε ουρές για να εκδώσουν εισιτήριο για την ίδια μέρα μάλιστα χωρίς να υπάρχει δυνατότητα για την επόμενη. Έχοντας συνεργασία με μια ημερήσια εφημερίδα, με το www.cinemad.gr, ένα μηνιαίο και ένα εβδομαδιαίο περιοδικό ζήτησα, με επιστολή μου εδώ και καιρό την έκδοση ημερήσιας κάρτας διαπίστευσης για να μου εκδοθεί τελικά, copy paste η ίδια με την περσινή που με υποχρεώνει να στήνομαι κάθε πρωί στην ουρά για να βγάλω εισιτήρια για να δω ταινίες. σκοπεύω μάλιστα να μην δω σχεδόν καμία και ούτε να γράψω για αυτές γιατί δεν είναι δυνατόν να δίνω μάχη για αυτό. Απαράδεκτα πράγματα δυστυχώς… Του απεσταλμένου μας Κώστα Χουβαρδά
Τα Events της 5ης Ημέρας
MASTERCLASS ΒΙΜ ΒΕΝΤΕΡΣ – ΒΑΛΤΕΡ ΣΑΛΕΣ
Η αίθουσα Τζον Κασσαβέτης γέμισε ασφυκτικά σήμερα, Τρίτη 21 Νοεμβρίου για το masterclass που παρέδωσαν από κοινού ο Βιμ Βέντερς με τον Βάλτερ Σάλες με θέμα “On the Road”. Ο Βάλτερ Σάλες πήρε τον λόγο και είπε στα ελληνικά, προκαλώντας το έντονο χειροκρότημα του κοινού, «Καλημέρα, χαίρομαι που βρίσκομαι στην Θεσσαλονίκη με τον Βιμ». Μπαίνοντας στο θέμα, ο Βιμ Βέντερς ανέφερε ότι «η αρχή των road movies ξεκινά από την Ελλάδα. Στον δρόμο, πρέπει πάντα να γνωρίζεις την αρχή. Ο Όμηρος είναι ο πρώτος άνθρωπος που έκανε ένα είδος road movie, την Οδύσσεια». «Είναι πολύ ωραίο να είσαι μέσα στο σπίτι», συνέχισε, «αλλά είναι ακόμη καλύτερο να είσαι εκεί έξω, να ταξιδεύεις, να αναζητάς το άγνωστο». «Το ξέρω καλά αυτό το συναίσθημα του ταξιδιού», πρόσθεσε ο Σάλες. «Αυτό κάνω, ταξιδεύω, ταξιδεύω με την κάμερα, αποτυπώνω πρόσωπα, περιπλανιέμαι ανάμεσα στον χώρο και στον χρόνο». Οι δυο σκηνοθέτες δείχνοντας διάφορα βίντεο από την δουλειά τους και κάνοντας έναν διάλογο μεταξύ τους ξεδίπλωσαν μπροστά στο κοινό τις διάφορες πτυχές των road movies και μοιράστηκαν τις απόψεις τους για τον κινηματογράφο με τους θεατές. 
«Το ταξίδι έχει να κάνει με την περιπέτεια, με την ανακάλυψη πραγμάτων, με το να βρεις την ταυτότητα, τον σκοπό. Ο δρόμος είναι ο σκοπός, δεν αποζητάς την άφιξη, αποζητάς το ταξίδι», δήλωσε ο Βέντερς. «Δεν είναι ο προορισμός ο στόχος, αλλά η διαδρομή», πρόσθεσε ο Σάλες θυμίζοντας τα λόγια του Καβάφη. Αναφερόμενος στην νέα ταινία που ετοιμάζει ο Σάλες, το On the Road, το οποίο εκτυλίσσεται την εποχή του Μακαρθισμού την δεκαετία του 50, ο βραζιλιάνος δημιουργός είπε «αυτή η εποχή του συμβιβασμού, του κομφορμισμού θυμίζει έντονα και την δική μας εποχή. Ο φόβος που επικρατούσε τότε είναι ίδιος με τον φόβο της εποχής Μπους». ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ ΚΑΟ ΦΕΪ
Τα εγκαίνια της έκθεσης της video artist Κάο Φέι πραγματοποιήθηκαν σήμερα, Τρίτη 21 Νοεμβρίου, στο χώρο των Λουτρών, στα Λουλουδάδικα - Γιαχουντί Χαμάμ. Η δουλειά της καλλιτέχνιδας προβάλλεται στα πλαίσια του αφιερώματος που κάνει το 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο Νέο Κινέζικο Κινηματογράφο.
Η Κάο Φέι, παρά τη νεαρή της ηλικία, είναι παγκοσμίως γνωστή και η αξία της έχει εκτιμηθεί σε διεθνείς καλλιτεχνικούς κύκλους, σε μουσεία και εκθεσιακούς χώρους σε όλο τον κόσμο. Δουλειά της έχει παρουσιασθεί στην Μπιενάλε της Μόσχας, της Σαγκάης, του Σίδνεϊ και της Τάι Πέι. Αναμιγνύοντας την παράδοση με σύγχρονα στοιχεία αγγίζει θεατές διαφόρων ηλικιών και πολιτισμών υπερβαίνοντας τα σύνορα της γλώσσας. Τα βίντεο της, που θα προβάλλονται κυκλικά, όλη μέρα, στον χώρο της έκθεσης, μέχρι τις 26 Νοεμβρίου, είναι το Whose Utopia (2006), η τελευταία της δουλειά που προβάλλεται σε Ευρωπαϊκή πρεμιέρα και τα New York Hip Hop(2006), Father(2005), Cosplayers (2004), San Yuan Li (2003), Rabid Dogs (2002) και Chain Reaction (2000). Η έκθεση πραγματοποιείται με τη στήριξη της 9ης Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων.
ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΦΟΥΤΗ
Τιμητική εκδήλωση για τον σκηνοθέτη Γιάννη Φαφούτη πραγματοποιήθηκε χθες Δευτέρα 20 Νοεμβρίου, στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη, στην Αποθήκη Δ στο λιμάνι. Την εκδήλωση προλόγισε ο υπεύθυνος του ελληνικού τμήματος, Θάνος Αναστόπουλος. Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τόνισε, κάνει προσπάθεια ώστε να μην ξεχνάμε, να κοιτάμε πίσω και μπροστά. Μιλώντας για τη γνωριμία του με τον Γιάννη Φαφούτη, ανέφερε πως ήταν χαμηλών τόνων, χαρακτηριστικό που πιθανότατα έκρυβε έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο.
Τον λόγο πήρε στη συνέχεια ο Σάκης Μανιάτης, Διευθυντής Φωτογραφίας της ταινίας Τα όπλα μου ρίχνουν λουλούδια του Γιάννη Φαφούτη, η οποία προβλήθηκε αμέσως μετά την εκδήλωση. Ξεκίνησε εξηγώντας την αμηχανία που ένιωθε καθώς δεν είναι συνηθισμένος να εμφανίζεται σε κοινό. «Η ταινία έχει πολλά θετικά. Έχει την αξία της και θα την ανακαλύψετε». Ο κος Μανιάτης παρουσίασε την πρωταγωνίστρια της ταινίας, τη Διδώ Λυκούδη, η παρουσία της οποίας τον συγκίνησε, όπως ομολόγησε. Η Διδώ Λυκούδη μίλησε για την εισπρακτική επιτυχία της ταινίας. Όπως είπε, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έκοψε 600.000 εισιτήρια σε πολύ λίγο χρόνο. «Η ταινία παίχτηκε και στη Γαλλία με πολλή μεγάλη θεαματικότητα στη γαλλική τηλεόραση. Ο γαλλικός πνευματικός χώρος την αγκάλιασε. Ο Γιάννης Φαφούτης είχε ελληνικές ευαισθησίες και τον αφορούσε ο ελληνικός χώρος. Ήθελε να κάνει ελληνικές ταινίες». Έκλεισε λέγοντας ότι είναι ελληνίδα του απόδημου ελληνισμού και ότι η Ελλάδα, για την ίδια, βρίσκεται παντού.ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑΝ ΣΒΑΝΚΜΑΓΙΕΡ
Με τον Χρυσό Αλέξανδρο τιμήθηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ο Τσέχος δημιουργός Γιαν Σβανκμάγιερ, ο «αλχημιστής του φανταστικού», όπως έχει χαρακτηριστεί, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην κατάμεστη αίθουσα Παύλος Ζάννας. Παρόντες στην τελετή ήταν η Διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Δέσποινα Μουζάκη, η οποία και τον ευχαρίστησε που εμπιστεύθηκε στο Φεστιβάλ το έργο του και ο πρόεδρος του Φεστιβάλ Γιώργος Χωραφάς. Ιδιαίτερα χαρούμενος για τον Χρυσό Αλέξανδρο, αλλά και για το ξεχωριστό δώρο του φεστιβάλ, ο ο 72χρονος καλλιτέχνης , είπε χαρακτηριστικά: «Το βραβείο για το σύνολο του έργου μου, μάλλον δεν μου ταιριάζει μια και νομίζω ότι έχω μπροστά μου αρκετές ταινίες, με περιμένει δημιουργία με νέες εμπνεύσεις. Σας υπόσχομαι πάντως πως αυτή τη ρίζα μανδραγόρα θα τη δείτε σε μια από τις επόμενες ταινίες μου». Ακολούθησε η προβολή ταινιών μικρού μήκους του σουρρεαλιστή Τσέχου σκηνοθέτη, ενώ η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση με το κοινό, που στράφηκε στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του τσεχικού σινεμά, στην πηγή της έμπνευσής του και στο κίνημα του σουρρεαλισμού.MASTERCLASS ΓΙΑΣΜΙΛΑ ΖΜΠΑΝΙΤΣ
«Είναι μια ταινία βασισμένη στο συναίσθημα – στο δικό μου συναίσθημα – που γεννήθηκε όταν διάβασα για τους βιασμούς στη Βοσνία, αλλά και στα συναισθήματα των ανθρώπων που κουβαλούν μέσα τους τέτοιες βίαιες καταστάσεις.
Για μένα, το συναίσθημα είναι πολύ βασικό σε μια ταινία. Δεν έχουμε ανάγκη από ταινίες που δεν προσθέτουν κάτι στα συναισθήματά μας, που δεν γεννούν συναισθήματα, που δεν πηγάζουν από συναισθήματα. Έχουμε ανάγκη από κάτι που μας αφορά άμεσα, έχουμε ανάγκη από ταινίες που δημιουργούνται με πάθος εξαιτίας του πάθους μας για κάτι. Έχουμε ανάγκη από ταινίες που αλλάζουν τη ζωή μας». Αυτά δήλωσε η Γιασμίλα Ζμπάνιτς στη διάρκεια του masterclass που παρέδωσε τη Δευτέρα 20 Νοεμβρίου πάνω στην ταινία της «Σεράγεβο, σ’ αγαπώ». Η ταινία της Ζμπάνιτς βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου 2006, ενώ το σενάριο της είχε βραβευτεί από το Balkan Fund του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2003. Τη συζήτηση διηύθυνε η Χριστίνα Κάλλας Καλογεροπούλου, καλλιτεχνική διευθύντρια του Balkan Fund, ενώ παρόντες ήταν δύο μέλη της κριτικής επιτροπής του 2003, ο Lenny Crooks, υπεύθυνος του Glasgow Film Fund, από τη Μεγάλη Βρετανία, και η Dunja Klemenc από τη Σλοβενία.
