Θα έχετε παρατηρήσει τους τελευταίους μήνες μια στροφή του START και του site cinemad.gr. Κατ’ αρχήν πήραμε την απόφαση να χρησιμοποιούμε εντονότερα χρώματα από την παλέτα του ουράνιου τόξου των απόψεών μας και μ’ αυτά να απεικονίζουμε πιστότερα την γνώμη μας για κάθε φιλμ. Μέχρι τώρα είχαμε την εντύπωση πως δεν θάπρεπε να σας επηρεάζουμε καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην απόφασή σας να δείτε ή όχι μια ταινία. Ίσως γιατί ο τρόπος που βλέπει ο καθένας μας μια ταινία είναι απόλυτα προσωπικός. Αλλά ακριβώς επειδή και η δική μας όπως η κάθε προσωπική γνώμη εμπεριέχει και την πιθανότητα του λάθους, αναθεωρήσαμε την άποψή μας περί κριτικής πιθανολογώντας ότι ίσως να είναι και λανθασμένη. Σας μπερδέψαμε λιγάκι; Μα όλα εξηγούνται στο εξώφυλλο του τεύχους που κρατάτε στα χέρια σας. Το σινεμά δεν είναι άσπρο-μαύρο μωρό μου! Έχει αποχρώσεις. Εντονότερες ή λεπτότερες. Έχει γκρίζες ζώνες. Είναι εμπορικό αλλά δίνει και τη δυνατότητα σε κάθε «ψώνιο» να εκφραστεί δημιουργικά. Έχει ακριβό κόστος παραγωγής αλλά έχουμε δει και διαμαντάκια να αστραποβολάνε στο παγκόσμιο στερέωμα το πολύχρωμο φως τους γυρισμένα με πενταροδεκάρες. Όσο κι αν το σύστημα marketing του κυρίαρχου Hollywood προσπαθεί να επιβάλλει κάποια στερεότυπα, η επαναστατική διάθεση των ανεξάρτητων δημιουργών βρίσκει -ή ακόμη καλύτερα ανοίγει δια της βίας- χαραμάδες απ’ όπου αφήνει να ξεχυθούν οι πολύτιμοί αναζωογονητικοί σπόροι της διαφορετικότητας. Το κακό με τις «διαφορετικές» ταινίες, είναι ότι δεν ενδιαφέρουν εξίσου με τις λεγόμενες εμπορικές το κοινό. Λόγω του ότι η «ανάγνωσή» τους είναι περισσότερο δύσβατη, με πολλές ανηφοριές και αρκετά λαχανιάσματα, το μεγάλο κοινό προτιμά τα εύπεπτα εδέσματα του «λαϊκότερου» σινεμά. Τις «Σειρήνες στο Αιγαίο» και τους «Πειρατές τηε Καραϊβικής» κι όχι «Τι στο [μπιπ] ξέρουμε» και «Darwins Nightmare». Αλλά έτσι είναι η ζωή. Για να μπορέσει να επιβιώσει η υψηλού κόστους κινηματογραφική τέχνη, παίρνει οικονομικές ανάσες από τις μεγάλες παραγωγές και έτσι επιτρέπει στον εαυτό της την πολυτέλεια του να προβάλλει με ζημία και το «άλλο» σινεμά. Ακόμη και στα DVD Club ο θεατής θα μπει για να νοικιάσει τις εμπορικές επιτυχίες του μήνα, αλλά αν δεν είναι διαθέσιμες -πράγμα απόλυτα πιθανό- θα μπει στον πειρασμό να ρίξει μια ματιά και στις υπόλοιπες ταινίες. Και ενίοτε να θελήσει να τις δει.
Έτσι εμείς σαν περιοδικό δεν έχουμε και πολλά να σκεφθούμε. Όταν ανεβάζουμε στη ζυγαριά της κατανομής της ύλης τις ταινίες του μήνα, απ’ τη μια τις εμπορικές κι απ’ την άλλη τις art, την βλέπουμε με όχι και τόσο διεσταλμένες από έκπληξη κόρες να ισορροπεί απόλυτα.
Και φαίνεται, ότι τελικά, ναι... Το σινεμά έχει τόσο ανάγκη την μια όσο και την άλλη πλευρά. Φαίνεται ότι το σινεμά δεν είναι άσπρο-μαύρο μωρό μου. Ελάτε λοιπόν να κάνουμε μαζί ένα ακόμη υπέροχο πολύχρωμο ταξίδι στον αξιοθαάμαστο κόσμο του!