Εκείνο το βροχερό βράδι του Σεπτέμβρη του 2004 δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Γιατί αγόρασα 2 πολύτιμες εμπειρίες στην τιμή της μιας. Είχα την τύχη (ή μήπως την ατυχία) να βιώσω την πιο ξεκαρδιστική κινηματογραφική προβολή της ζωής μου και παράλληλα να «γνωρίσω» έναν σκηνοθέτη που με βήμα γοργό αναδεικνύεται στον απόλυτο «cult hero» (εντάξει, έστω μαζί με τον Βιν Ντίζελ του «Κωδικού πιπίλα») των 00’s!¨
Αναφέρομαι στην αποκρουστική ταινία τρόμου «House of the dead» και τον απαράδεκτο σκηνοθέτη της Ούβε Μπολ. Ταινία τρόμου είπα; Μάλλον η πιο ξεκαρδιστική κωμωδία προέκυψε αφού η ταινία ήταν τόσο κακοφτιαγμένη που προκαλούσε -πιστέψτε με χωρίς πολλή προσπάθεια- αβίαστα τον γέλωτα. Είμαι σίγουρος ότι όλο το κοινό εκείνης της cult προβολής έφτιαξε γερούς κοιλιακούς από το χαχανητό...Ιούνιος 2006 και με χαρά διαπιστώνω (βλέποντας το Bloodrayne) ότι ο Ούβε Μπολ δεν έχει κάνει ούτε ένα βήμα προόδου προς το καλύτερο! Ποιός είναι όμως ο αξιότιμος κύριος Μπολ που έχει βραβευτεί πολλάκις ως «ο χειρότερος σκηνοθέτης όλων των εποχών»; O Εντ Γουντ του νέου αιώνα;
Από μικρό παιδί κόλλησε το μικρόβιο του κινηματογράφου, έπαιρνε την κάμερά του και κινηματογραφούσε στιγμιότυπα στο δρόμο. Είμαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή όλες αυτές οι πρώτες του δημιουργίες θα κυκλοφορήσουν σε συλλεκτική έκδοση dvd, θα το δείτε... Επόμενο ήταν να φτιάξει όνομα στην Γερμανία και να γίνει σταδιακά το γερό χαρτί της Taunus productions όντας ο πιο δημοφιλής σκηνοθέτης και παραγωγός της (τώρα το πόσο σημαντικό είναι το να είσαι το πρώτο όνομα στην Taunus productions αυτό είναι μια άλλη κουβέντα). Αφού «έψησε» και τελειοποίησε το ανύπαρκτο ταλέντο του εκεί από το 1995 εώς το 2000 βάλθηκε να κατακτήσει και τον υπόλοιπο κόσμο με δημιουργίες-ανοσιουργήματα.
1)Πρώτο στη σειρά το «House of the dead» που αποτελεί μεταφορά ενός από τα πιο επιτυχημένα video games τρόμου. Βασικό consept, η προσπάθεια μιας ομάδας νεαρών που αποτελείται από ξέκωλα θηλυκά και αρσενικά που μώλις βγήκαν από τα γυμναστήρια Joe Weider να επιβιώσουν σε ένα νησί που κατοικείται από…ζόμπι (γι αυτό κι εσείς στις διακοπές σας να προσέξετε σε τι νησί θα πάτε). Η ταινία κυριολεκτικά «ασελγεί» στη φήμη του video game αλλά και στη φήμη του Matrix. Αλήθεια, αυτή η σκηνή με τη σφαίρα σε slow motion πόσες φορές ακόμα θα βιαστεί; Tα δε ζόμπι είναι τόσο κακοφτιαγμένα που ακόμα και στο καρναβάλι της Πάτρας δεν θα έκαναν καμία απολύτως εντύπωση ενώ οι σκηνές πολεμικών τεχνών (ναι!υπάρχουν και τέτοιες στην ταινία) με έκαναν να αναπολήσω τον Στίβεν Σίγκαλ-respect! Γενικά η ταινία είναι ένα καρναβάλι που κάνει την ελληνική zombie-movie «Το κακό» να φαντάζει σαν την Έκλειψη του Αντονιόνι μπροστά στην ταινία του Μπολ. Πάντως αν αισθάνεστε down αυτή η πρώτη γνωστή ταινία του Μπολ θα δράσει ως παυσίπονο γέλιου... Για να μην αναφερθώ στην εξάσκηση των κοιλιακών...
2)Και πάμε στο δεύτερο «τρομοκρατικό» χτύπημα του Γερμανού σκηνοθέτη. «Αlone in the dark» το λένε και όλα τα παιδάκια (και οι σινεφίλ) κλαίνε. Άλλο ένα δάνειο από video game, εδώ ο Μπολ βάζει τον μια φορά και έναν καιρό ταλαντούχο Κρίστιαν Σλέιτερ να αντιμετωπίζει μια στρατιά από τέρατα που ήρθαν από την Κόλαση. O Σλέιτερ υποδύεται τον ξεπεσμένο και παρακμιακό ντετέκτιβ σε έναν αλληγορικό ρόλο διότι πλέον έχει καταντήσει και ξεπεσμένος ηθοποιός. Τα τέρατα είναι CGI (φτιαγμένα με ηλεκτρονικό υπολογιστή) και μπορείτε να καταλάβετε πόσο κακοφτιαγμένα είναι. Εξάλλου για ταινία του Ούβε Μπολ μιλάμε και όχι για sci fi υπερθέαμα του Έμεριχ. Η greatest moment όμως της ταινίας είναι ίσως η λιγότερο αισθησιακή αισθησιακή σκηνή που έχουν δει τα μάτια μου σε ταινία. Γιατί τέτοιο είναι το ξενέρωτο τετ α τετ του Σλέιτερ με την bimbo Τάρα Ριντ υπό τους ήχους μάλιστα ενός τραγουδιού με κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο(το 7 seconds της Νeneh Cherry). Πράγματι «Alone in the dark». Γιατί έτσι νιώθει ο κάθε δύστυχος που θα δει αυτήν την ταινία...
3) Το τρίτο μέρος της πλέον αξιοθρήνητης τριλογίας τρόμου συμπληρώνεται ιδανικά από το τελευταίο πόνημα του Μπολ με τίτλο «Bloodrayne». Δεν χρειάζεται φυσικά να αναφέρω ότι πρόκειται για άλλη μια μεταφορά video game και είμαι πλέον πεπεισμένος ότι οι δημιουργοί βιντεοπαιχνιδιών πρέπει να κινηθούν με ασφαλιστικά μέτρα κατά του Μπολ! Η Rayne, μια βρυκολάνθρωπος (ο Μπολ ως γνήσιος γλωσσοπλάστης εισάγει νέες έννοιες στις ταινίες τρόμου) αρχίζει ένα ταξίδι αναζήτησης του πατέρα της που είναι αρχιβρικόλακας και σε αυτόν οφείλεται ο θάνατος της μητέρας της. Μπερδευτήκατε; Εμένα προσωπικά με ‘αγγιξε αυτό το οικογενειακό δράμα. Αλλά πιο πολύ με άγγιξε η θλιβερή διαπίστωση ότι οι καριέρες κάποτε πολλά υποσχόμενων ηθοποιών όπως ο Μπεν Κίνγκσλεϊ, ο Μάικλ Μάντσεν και ο Ούντο Κίερ έχουν τρυπήσει τον πάτο του βαρελιού. Για να μη μιλήσουμε και για τον ομογενή μας τον Μπίλι Ζέιν, η καριέρα του οποίου βυθίστηκε αύτανδρη με τον Τιτανικό. Και για να επιστρέψουμε στα της ταινίας, το μπάτζετ είναι αισθητά υψηλότερο από τα προηγούμενα φιλμ του Μπολ κάτι που του δίνει περισσότερη ευχέρεια για...ταρζανιές! Ειδικά το θέμα των πολεμικών τεχνών τείνει να καταντήσει ανέκδοτο αφού είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να πειστούμε ότι ο ασήκωτα βαρύς πια Μάικλ Μάντσεν μπορεί να πλακώσει τους αντιπάλους του με την ευλιγισία του Σπάιντερμαν... Χειρότερα δε γίνεται και για τα σκηνικά. Αν σας περάσει απ’ το μυαλό η ιδέα ότι κάπου τα έχετε ξαναδεί, τότε όντως τα έχετε ξαναδεί. Στον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών»! Μα τέτοια αντιγραφή πια;Και θέτω το ερώτημα: Μπορεί να φτάσει πιο κάτω ο Ούβε Μπολ; Αν μετά από 3 μόλις ταινίες ευρείας διανομής χαρακτηρίζεται ως ο χειρότερος σκηνοθέτης ever τότε τί τίτλο θα του απονείμουμε μετά τη δέκατη π.χ. ταινία του. Τώρα αρχίζω και καταλαβαίνω. Ο τύπος δεν είναι χαζός, είναι ηθελημένα ατάλαντος είτε έχει ταλέντο στο να είναι ατάλαντος. Γιατί το σχέδιό του είναι μεγαλόπνοο και μακροπρόθεσμο, να σαρώσει μελλοντικά όλους τους τίτλους και τα βραβεία που μπορεί. Έστω και αν είναι αρνητικά. Ως τότε ας περιμένουμε τις καινούριες δημιουργίες του μεγάλου Ούβε Μπολ (το Seed έρχεται μέσα στο 2007 και αυτό, ναι! Eίναι απειλή) για νέα ξεσπάσματα γέλιου. Μέχρι τότε ας αναφωνήσουμε «in Boll we trust!»
