Το θαύμα του Berlinale in Athens (2006) έγινε και φέτος για δεύτερη χρονιά στους κινηματογράφους του Ιντεάλ, Άστρον και Μικρόκοσμος πράγμα που σημαίνει πως πιθανότατα θα επαναληφθεί και για τρίτη χρονιά και πως μάλλον θα ριζώσει... Ας είναι καλά οι ιθύνοντες του φεστιβάλ που μας φέρνουν ευρωπαϊκό, κινηματογραφικό και συνάμα βερολινέζικο αεράκι ραντισμένο με πολύ δημιουργικότητα και πρωτοτυπία για να αντέξουμε την ελληνίλα όπως αυτή αποτυπώνεται στην τηλε-αποχαυνωμένη και ευνουχισμένη στην πλειονότητά της κοινωνία μας, η οποία παραπαίει ανάμεσα στην βλάχικη επιδειξιομανία και τον πνευματικoπολιτιστικό ευνουχισμό-αυνανισμό της.
Ωστόσο υπάρχει πάντα και η μειονότητα της ελληνικής κοινωνίας που κάνει τη διαφορά. Μια μειονοτική μερίδα ανθρώπων όπου παραμένει ανθρώπινα όμορφη, ζωντανή, πολύχρωμη, σκεπτόμενη, έτοιμη να φιλτράρει, να κρίνει, να αποδεχτεί ή και να απορρίψει το νέο, να παράξει, να δημιουργήσει. Όσοι αποτελούν τμήμα αυτής της μειονότητας και δεν έχουν «εκδράμει» προς εξωτερικό μεριά, αλλά αντίθετα παραμένουν εντός των συνόρων του ελληνικού εδάφους, «πιστοί να φυλούν τις Θερμοπύλες» και τυχαίνει δε, να διαμένουν και εντός του κλεινόν άστυ, ε! τότε σίγουρα πέρασαν μια βόλτα από το Berlinale in Athens .
Το Φεστιβάλ αυτό φιλοδοξεί να μας φέρνει κάθε χρόνο μυρωδιά από το κινηματογραφικό φεστιβάλ του Βερολίνου, κρατώντας ενήμερους τους αθηναίους θεατές με τα τελευταία  κινηματογραφικά δημιουργήματα νέων αλλά και ήδη καταξιωμένων καλλιτεχνών από όλον τον κόσμο αλλά και τη Γερμανία ειδικότερα. Επιλεγμένες ταινίες από τα επτά τμήματα της Berlinale: Διαγωνιστικό Τμήμα, Πανόραμα, Forum, Tαινίες για παιδιά και εφήβους, Σύγχρονος γερμανικός κινηματογράφος, Dream girls: οι σταρ του ’50, Τeddy awards, αποτελούν το περιεχόμενο του φεστιβάλ. Ταινίες για όλα τα γούστα και για όλους τους θεατές!  Ωστόσο, ακόμα και ο πιο απαιτητικός και στριμμένος σινεφίλ αποκλείεται να μην βρει κάτι που θα του εγείρει το ενδιαφέρον!  Αν και θα ήθελα να παρακολουθήσω περισσότερες ταινίες, τελικά είδα τέσσερις: το γουέστερν The Proposition, τα κοινωνικά The Elementary Particles και Happy as one, το ντοκιμαντέρ Dancing with my self.
Ξεκινώντας με το αριστουργηματικό γουέστερν, The Proposition, θα έλεγα πως υπάρχουν ορισμένες ταινίες «ουσίας» όπως τις χαρακτηρίζω, για τις οποίες δεν παίζει απολύτως κανένα ρόλο αν είναι γουέστερν, εποχής, κωμωδία ή κόμικς. Τέτοιες ταινίες συνεπαίρνουν τον θεατή όπως και να ‘χει. Με άλλα λόγια το περιεχόμενό τους είναι τόσο δυνατό και προκλητικό, που η μορφή τους έρχεται στη δεύτερη θέση σπουδαιότητας του όλου εγχειρήματος. Φυσικά όταν και η μορφή που έχει επιλεχθεί, δίνεται με άριστο τρόπο, όπως στην περίπτωση του The Proposition, τότε μιλούμε για μια σπουδαία ταινία! Το γεγονός ότι τη σκηνοθεσία καθώς και τη μουσική της ταινίας υπογράφει ο Nick Cave, αποτελεί σίγουρα κάποιο δέλεαρ για πολλούς μουσικόφιλους και την ευκαιρία όλων μας να γνωρίσουμε το ταλέντο του τελευταίου και στον κινηματογράφο.  Η ταινία αγγίζει θέματα αποικιοκρατίας, ρατσιστικές νοοτροπίες, ζητήματα πάλης ενάντια στο οικείο, το οικογενειακό, το στενά τοπικό για χάρη της δικαιοσύνης και του γενικού καλού, εμπλουτισμένα με σκηνές βίας, κλασσικού απολαυστικού γουέστερν, πανέμορφης φωτογραφίας και πολύ καλών ερμηνειών. 
Το The Elementary Particles είναι ένα άριστο δείγμα μοντέρνας κοινωνικής κινηματογραφικής δουλειάς. Το θέμα του είναι η πορεία στη ζωή και τον έρωτα δύο ετεροθαλών αδελφών, οι οποίοι έχουν τελείως διαφορετικούς χαρακτήρες με ένα κοινό να τους δένει: μια χίπισσα μητέρα. Mε διαδρομές στο παρελθόν των δυο αγοριών αλλά και ταυτόχρονα αφήγηση του παρόντος που ζούνε, η ταινία χτίζεται αριστοτεχνικά γύρω από τους χαρακτήρες των δύο, εμβαθύνοντας στα σημεία που υπήρξανε καθοριστικά για τον καθένα. Το θέμα μπορεί να φαίνεται κοινότοπο, αλλά ο τρόπος που σερβίρεται στο θεατή είναι απολαυστικά πρωτότυπος και αυτό αποδεικνύει το γεγονός ότι «μπορεί να έχουν ειπωθεί όλα», αλλά το παιχνίδι πια παίζεται στον τρόπο που τα λες! Καταιγιστική εναλλαγή συγκίνησης και χιούμορ είναι η συνταγή που ακολουθείται στο πρώτο κυρίως μέρος της ταινίας, προσφέροντάς μας ένα σκοτσέζικο ντους γέλιου και βουρκώματος! Φροϋδικά σημεία αναφοράς, κρίσεις επί του καπιταλιστικού, φεμινιστικού και άλλων ζητημάτων όπως τα κοινόβια, το ομαδικό ελεύθερο σεξ θίγονται με διακριτικό και έξυπνο τρόπο.
Το Happy as One είναι μια ταινία χαμηλών τόνων, με κοινωνικό προσανατολισμό. Διαφορετικοί χαρακτήρες, σε διάφορες καταστάσεις σε μια πόλη, το Βερολίνο. Όλοι τους ψάχνουν την ευτυχία, προσπαθούν να επικοινωνήσουν, άλλοτε μάταια και άλλοτε πάλι επιτυχώς. Το εγχείρημα της συγκεκριμένης ταινίας με αυτή τη θεματολογία και τη συγκεκριμένη μορφή έχει γίνει ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν και μάλιστα θα έλεγα πως έχει γίνει πολύ πιο επιτυχημένα από την προκείμενη ταινία. Εδώ οι προθέσεις μπορεί να ήταν ειλικρινείς και ενδιαφέρουσες αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν μέτριο έως αδιάφορο. Φυσικά, ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη της σκηνοθέτιδας, Βανέσα Γιοπ,  σχετικά με το πειραματικό τρόπο που γυρίστηκε η ταινία. Η ίδια παρούσα στην προβολή της ταινίας μάς πληροφόρησε στο τέλος της, πως κανείς από τους ηθοποιούς δεν ήξερε την έκβαση της ιστορίας στην οποία έπαιρνε μέρος, καθώς και ότι τα λόγια του κάθε ηθοποιού δεν ήταν προσχεδιασμένα, δηλαδή δεν υπήρχε σκριπτ, συνεπώς οι διάλογοι ήταν προϊόν αυτοσχεδιασμού. Εύσημα στην πρωτοτυπία, την τόλμη και την πραγματοποίηση! Αλλά όταν το αποτέλεσμα δεν περνάει στο κοινό, τότε δυστυχώς αμβλύνεται (για να μην πω πως ακυρώνεται) εκ των πραγμάτων η όλη δυναμική των προθέσεων. 
Το ντοκιμαντέρ Dancing with my self είναι ένα πανέμορφο ντοκιμαντέρ για την απελευθερωτική δύναμη του χορού. Με φόντο το Βερολίνο και τα υπόγεια club του αλλά και τις διάφορες αίθουσες χορού παρακολουθούμε τις ιστορίες τριών ανθρώπων με διαφορετικές ηλικίες και πορείες. Όλοι τους μοναχικοί και προβληματισμένοι, για να μην πούμε κοινωνικά προβληματικοί σαν χαρακτήρες, ψάχνουν να βρουν λύσεις, δύναμη και αυτοπεποίθηση στην πίστα χορεύοντας. Οι δύο σκηνοθέτιδες του ντοκιμαντέρ, για τις οποίες στοιχηματίζω πως έχουν μελετήσει ή σπουδάσει τη χοροθεραπεία, δεν παραμένουν στα αυτονόητα, παρά κάνουν μια βουτιά στα άδυτα των τριών χαρακτήρων με τους οποίους ασχολούνται και έτσι κάνουν τη δουλειά τους ιδιαίτερα βαθιά, συγκινητική, αληθινή και ευαίσθητη. Συστήνεται ανεπιφύλακτα ακόμα και για όσους δεν έχουν χορέψει ποτέ στη ζωή τους.