Πλούσιο το δελτίο τύπου της Odeon, που μας πληροφορεί για την πολυαναμενόμενη ταινία του κορυφαίου Ισπανού δημιουργού.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μετά το εξαιρετικό "Γύρνα Πίσω", ο Πέδρο Αλμοδόβαρ γράφει και σκηνοθετεί μια ιστορία για τον θάνατο, τη ζήλια και την προδοσία και συνεργάζεται ξανά με την μούσα του, την βραβευμένη με Όσκαρ Πενέλοπε Κρουζ ("Vicky Christina Barcelona"). Το "Broken Embraces" συμπεριλήφθηκε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα του 62ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Κανών.

Ένας άντρας γράφει, ζει και αγαπάει μέσα στο σκοτάδι. Ήταν το θύμα ενός μοιραίου αυτοκινητικού δυστυχήματος δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα, στο οποίο δεν έχασε απλά την όρασή του, αλλά και τη γυναίκα της ζωής του. Ένα βράδυ ξεκινάει να αφηγείται την οδυνηρή αυτή ιστορία, μια ιστορία συγκινητική και τραγική. Μια ιστορία που μπορεί να αποτυπωθεί με τη φωτογραφία δύο ερωτευμένων ανθρώπων που αγκαλιάζονται και που κάποιος έχει σκίσει σε χίλια κομμάτια…

Ο Σκηνοθέτης

Πέδρο Αλμοδόβαρ: Γεννήθηκε στην Καλζάντα ντε Καλατράβα, στην επαρχία της Σιουδάδ Ρεάλ στην καρδιά της Λα Μάντσα στη δεκαετία του '50. Όταν ήταν οχτώ μετανάστευσε με την οικογένειά του στην Εξτρεμαδούρα. Εκεί πήγε δημοτικό και γυμνάσιο-λύκειο με τους Σαλεσιανούς και τους Φρανγκισκανούς ιερείς αντίστοιχα. Στα δεκαέξι του άφησε το σπίτι του και μετακόμισε στη Μαδρίτη, χωρίς χρήματα ή δουλειά, αλλά με μια πολύ συγκεκριμένη απόφαση: να σπουδάσει και να φτιάξει ταινίες. Ήταν αδύνατο να μπει στην Επίσημη Σχολή Κινηματογράφου. Ο Φράνκο μόλις την είχε κλείσει. Καθώς δεν μπορούσε να μάθει τη γλώσσα, αποφάσισε να μάθει το περιεχόμενο, δηλαδή τη ζωή, να ζει... Παρά τη δικτατορία που έπνιγε τη χώρα, για έναν έφηβο από την επαρχία η Μαδρίτη σήμαινε πολιτισμό, ανεξαρτησία, ελευθερία. Απασχολήθηκε σε πολλές σποραδικές δουλειές, αλλά δεν μπορούσε να αγοράσει την πρώτη του σούπερ-8 κάμερα μέχρι που έπιασε "σοβαρή" δουλειά στην Εθνική Εταιρεία Τηλεπικοινωνιών της Ισπανίας, όπου και έμεινε για δώδεκα χρόνια δουλεύοντας ως υπάλληλος γραφείου, δώδεκα χρόνια που επίσης αφιέρωσε σε διάφορες δραστηριότητες που πραγματικά του έδωσαν μορφή ως κινηματογραφιστή και άνθρωπο. Τα πρωινά, στην εταιρεία τηλεφωνίας, αποκτούσε σημαντικές γνώσεις για την Ισπανική αστική τάξη της έναρξης της καταναλωτικής περιόδου, το δράμα και τις ατυχίες της, πραγματικό χρυσωρυχείο για έναν μελλοντικό αφηγητή. Τα απογεύματα έγραφε, ζούσε έρωτες, έκανε θέατρο με τον μυθικό ανεξάρτητο θίασο Los Goliardos και έφτιαχνε ταινίες σε super-8 (η μόνη σχολή κινηματρογράφου στην οποία φοίτησε). Συνεργάστηκε με διάφορα underground περιοδικά, έγραψε διηγήματα, μερικά από τα οποία εκδόθηκαν. Ήταν μέλος του παροδικού πανκ-ροκ συγκροτήματος, Aλμοδόβαρ και ΜακΜάναρα, κλπ.

Ήταν τυχερός γιατί η έξοδος της πρώτης του ταινίας στους εμπορικούς κινηματογράφους συνέπεσε με την γέννηση της Ισπανικής δημοκρατίας. Μετά από ενάμισι χρόνο δύσκολων γυρισμάτων σε 16mm, το 1980 ξεκίνησε το "Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ και τ' άλλα κορίτσια...", μία ταινία χωρίς καθόλου προϋπολογισμό που έγινε ομαδικά με το συνεργείο και το καστ, όλοι τους πρωτάρηδες εκτός από την Κάρμεν Μάουρα.
Το 1986 ίδρυσε μαζί με τον αδελφό του Αγκουστίν την εταιρεία παραγωγής Εl Deseo. Το πρώτο τους έργο ήταν "Ο Νόμος του Πόθου". Από τότε έχουν κάνει την παραγωγή για δέκα ταινίες που έχει γράψει και σκηνοθετήσει ο Πέδρο αλλά και για δουλειές νέων σκηνοθετών.

Η διεθνή καταξίωση ήρθε με το "Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης" το 1988. Από τότε, οι ταινίες του έχουν προβληθεί σε όλες τις γωνιές του κόσμου. Με το "Όλα για τη Μητέρα μου" πήρε το πρώτο του Όσκαρ για Καλύτερη Ξενόγλωσση Ταινία καθώς και Χρυσή Σφαίρα, Σεζάρ, τρία Ευρωπαϊκά βραβεία, δύο BAFTA, πέντε Goya και ακόμη σαράντα-πέντε βραβεία. Τρία χρόνια αργότερα, είχε ακόμα καλύτερη τύχη με το "Μίλα της" (Όσκαρ καλύτερου σεναρίου, πέντε Ευρωπαϊκά βραβεία κινηματογράφου, δύο BAFTA, το Νάστρο ντε Αρτζέντο, Σεζάρ και πολλά ακόμα βραβεία σε όλον τον κόσμο εκτός από την Ισπανία.)
Το 2003 ήταν ένα από τα καλύτερα χρόνια για την El Deseo. Εκτός από την μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική καταξίωση που δέχτηκε το "Mίλα της", η εταιρεία έκανε την παραγωγή των "Χαλαρά και Ψύχραιμα" των Φελίς Σαμπρόσο και Ντούνια Αγιάσο και "Η Ζωή Χωρίς Εμένα" της Ιζαμπέλ Κοϊξέ, ταινία υποψήφια για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία στα Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηματογράφου, κοινωνικό φαινόμενο στην Ιαπωνία και μεγάλη επιτυχία σε όλη την Ευρώπη.

Φιλμογραφία Πέδρο Αλμοδόβαρ

1974-79 Διάφορες ταινίες διαφορετικού μήκους σε super-8 καθώς και κάποιες σε 16mm ("Salome")
1980 Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ και τ' άλλα κορίτσια...
1982 Λαβύρινθος του Πάθους
1983 Αμαρτωλές Καλόγριες
1984-5 Μια Ζωή Ταλαιπωρία
1985 Τrayler para amantes de lo prohibido (βίντεο & για την τηλεόραση)
1986 Ο Νόμος του Πόθου
1987 Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης
1989 Δέσε Με
1991 Ψηλά Τακούνια
1992 Αcción Μutante του Άλεξ ντε λα Ιγκλέσια (Παραγωγός)
1993 Κίκα
1995 Το Μυστικό μου Λουλούδι
1995 Τengo Una Casa της Μόνικα Λαγκούνα (Παραγωγός)
1996 Pasajer του Ντάνιελ Καλπαρσορ (Παραγωγός)
1997 Καυτή Σάρκα
1999 Όλα για τη Μητέρα μου
2000 Στη Ράχη του Διαβόλου του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο (Παραγωγός)
2001 Μίλα Της
2002 Η Ζωή Χωρίς Εμένα της Ιζαμπέλ Κοϊξέ (Παραγωγός)
2003 Xαλαρά και Ψύχραιμα! Των Φέλις Σαμπρόσο και Ντούνια Αγιάσο (Παραγωγός)
2003 Κακή Εκπαίδευση
2004 Τhe Holy Girl της Λουκριτία Μαρτέλ (Παραγωγός)
2006 Γύρνα Πίσω

Οι Ηθοποιοί

Η Πενέλοπε Κρουζ γεννήθηκε στη Μαδρίτη το 1974. Ξεκίνησε να εργάζεται σε διαφημίσεις για την τηλεόραση, στη συνέχεια στράφηκε στο χορό ώσπου σύντομα άρχισε να παίρνει τηλεοπτικούς ρόλους. Ο άνθρωπος που ανέδειξε το υποκριτικό της ταλέντο είναι ο  Πέδρο Αλμοδόβαρ με τον οποίο γύρισαν το 1997 το "Καυτή Σάρκα" και το πρόσωπό της έγινε ευρύτερα γνωστό. Μετά ήρθε το  "Όλα για τη Μητέρα μου", ενώ η τρίτη συνεργασία της με τον μεγάλο σκηνοθέτη ήταν στο "Volver" που τιμήθηκε με μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' γυναικείου ρόλου. Έχει συνεργαστεί με μερικούς από τους σημαντικότερους Ισπανούς σκηνοθέτες όπως τον Μπίγκας Λούνα στα "Jamón, Jamón" και "Volaverunt", τον Φερνάντο Τρουέμπα στο "Belle Epoque" και "The Girl in Your Dreams" (για το οποίο βραβεύτηκε με Γκόγια Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας), τον Αλεχάντρο Αμενάμπαρ  στο "Άνοιξε τα Μάτια" και τον Αγκουστίν Ντίαζ Γιάνες στο "Δύο Γυναίκες στο Πιάτο σας". Σήμερα κάνει διεθνή καριέρα και είναι από τις πιο περιζήτες ηθοποιούς του Χόλιγουντ. Έχει συμμετάσχει στις ταινίες " The Hi-Lo Country" του Στίβεν Φρίαρς, "Αll the Pretty Horses" του Μπίλι Μπομπ Θόρντον, "Blow" του Τζόναθαν Ντέμι, "Captain Corelli's Mandolin" του Τζον Μάντεν και "Vanilla Sky" του Κάμερον Κρόου. Με το "Don't Move" του Σέρζιο Καστελίτο βραβεύτηκε από την Ευρωπαϊκή Ακαδημία Κινηματογράφου. Προσεχώς θα τη δούμε στο "Nine" με ένα all star cast που περιλαμβάνει Νικόλ Κίντμαν, Κέιτ Χάντσον, Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Μαριόν Κοτιγιάρ, Σοφία Λόρεν.

Ο Λουί Ομάρ γεννήθηκε στη Βαρκελώνη το 1957. Αν και έχει αφοσιωθεί περισσότερο στο θέατρο, έχει ωστόσο δουλέψει και στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του θεάτρου Lliure και διευθυντής του από το 1992 ως το 1998. Έχει πρωταγωνιστήσει και σκηνοθετήσει πάνω από 30 παραγωγές για την εταιρεία αυτή. Έχει επίσης εμφανιστεί σε περισσότερες από 30 ταινίες, δουλεύοντας με σκηνοθέτες, όπως οι Πιλάρ Μιρό, Βιτσέντε Αράντα και Χούλιο Μέντεμ. Στην "Κακή Εκπαίδευση" του Αλμοδόβαρ υποδύθηκε έναν από τους βασικούς χαρακτήρες.

Η μαδριλένια Μπλάνκα Πορτίγιο έχει ακολουθήσει διακεκριμένη θεατρική καριέρα στην Ισπανία. Είναι επίσης ιδιαίτερα γνωστή και δημοφιλής στο τηλεοπτικό κοινό της χώρας της μέσα από τη συμμετοχή της στη σειρά "Siete Vidas". Την είδαμε στις ταινίες "Alatriste" με τον Βίγκο Μόρτενσεν και "Goya's Ghosts" του Μίλος Φόρμαν.

Λίγα Λόγια για την Παραγωγή από τον Πέδρο Αλμοδόβαρ

Ο Τίτλος της Ταινίας

Οι δύο πρωταγωνιστές, που έχουν βρει καταφύγιο σε ένα bungalow στη Famara Beach, σε μια βουνοπλαγιά αγναντεύοντας τη θάλασσα, είναι ξαπλωμένοι αγκαλιά σε έναν καναπέ. Βλέπουν σε μια μικρή τηλεόραση το "Ταξίδι στην Ιταλία" του Ροσελίνι. Η ταινία αυτή μιλά για την κατάρρευση του αμερικανικού γάμου- το ζευγάρι υποδύονται η Ίνγκριντ Μπέργκμαν και ο Τζορτζ Σάντερς- στη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Ιταλία. Στην οθόνη βλέπουμε τη σκηνή όπου οι πρωταγωνιστές επισκέπτονται κάποιες ανασκαφές στην Πομπηία, τη στιγμή που οι εργάτες προσεκτικά ξεθάβουν τα ερείπια της αρχαίας πόλης, που καταστράφηκε από την έκρηξη του Βεζούβιου 2.000 χρόνια πριν. Το ζευγάρι γίνονται μάρτυρες του γεγονότος ότι οι εργάτες βρίσκουν εκεί τα σώματα ενός άνδρα και μιας γυναίκας μαζί ("ίσως σύζυγοι", λέει ο αρχαιολόγος), τα οποία η λάβα "απαθανάτισε" ενώ αυτοί κοιμόνταν. Η εικόνα είναι ένα σοκ για την Ίνγκριντ Μπέργκμαν που απομακρύνεται λίγα βήματα, εμφανώς ταραγμένη. Η αθάνατη αγάπη του ζεύγους χιλιάδες χρόνια πριν την κάνει να σκεφτεί τη φθορά και τη μιδαμινότητα του δικού της γάμου. Και δεν μπορεί να συγκρατήσει τα δάκρυά της.

Είναι μια απλή σκηνή, καθόλου "ρητορική", αλλά άμεση και βαθιά συγκινητική. Αφού την βλέπει στην τηλεόραση, η Λένα (Πενέλοπε Κρουζ) κρύβει το πρόσωπό της στο στήθος του εραστή της, Ματέο (Λουί Ομάρ), τόσο συγκινημένη όσο και η Ίνγκριντ Μπέργκμαν, παρόλου που, σε αντίθεση με εκείνη, η Λένα αγκαλιάζεται σταθερά από το άτομο που αγαπά.

Σκέφτεται ότι θα ήθελε να πεθάνει κάπως έτσι, τυλιγμένη σε μια "αιώνια αγκαλιά" με τον Ματέο. Εκείνος μαντεύει τον διακαή πόθο της. Σηκώνεται από τον καναπέ, στήνει την φωτογραφική του μηχανή και τη ρυθμίζει στην αυτόματη λειτουργία. Γυρίζει πίσω, δίπλα στη Λένα, την αγκαλιάζει σφιχτά και κοιτούν κι οι δυο την κάμερα ώσπου το φλας απαθανατίζει την αγκαλιά τους, όπως η λάβα από το ηφαίστειο στο φιλμ του Ροσελίνι.

Όμως, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στην ιταλική ταινία, αυτή δεν θα είναι μια "αιώνια αγκαλιά". Κάποιες εβδομάδες αργότερα, κάποιος θα σκίσει αυτή τη φωτογραφία μαζί με πολλές άλλες...

Τα Γυρίσματα της Ταινίας

Οι πρωταγωνιστές των "Ραγισμένων Αγκαλιών" γυρίζουν μια κωμωδία με τίτλο "Girls and Suitcases". Ο Ματέο Μπλάνκο (Λουί Ομάρ) είναι ο σκηνοθέτης και η Λένα Ριβέρο (Πενέλοπε Κρουζ) η πρωταγωνίστρια. Η Τζούντιτ Γκαρθία (Μπλάνκα Πορτίγιο) είναι η διευθύντρια παραγωγής και ο Ερνέστο Μαρτέλ (Χοσέ Λουί Γκόμεζ), ο εραστής της Λένα, είναι ο παραγωγός. Ο Ερνέστο Μαρτέλ Τζούνιορ είναι υπεύθυνος για το γύρισμα του "making of".

Ο Ματέο ερωτεύεται τη Λένα από την πρώτη στιγμή που τη βλέπει μπροστά του, και το ίδιο συμβαίνει και στη Λένα (παρόλο που ζει με τον Μαρτέλ, ο οποίος είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της). Χρόνια πριν, η Τζούντιτ είχε μια ερωτική σχέση με τον Ματέο και ακόμη δεν το έχει ξεπεράσει, παρόλο που αυτό δεν την αποτρέπει από το να δουλεύει μαζί του, όντας μάλιστα το "δεξί του χέρι". Ο Ερνέστο είναι μεσίτης (από τη γενιά του οικονομικού boom της δεκαετίας του '80) με πολλά λεφτά και ελάχιστους δισταγμούς. Δεν είναι παραγωγός, όμως αναλαμβάνει την παραγωγή της ταινίας του Ματέο στην προσπάθειά του να είναι κοντά στην Λένα. Ο γιος του, που έχει το ίδιο όνομα με τον πατέρα του, είναι ένας νεαρός που αγαπά το σινεμά και... τους άντρες, ιδιαίτερα τον Ματέο. Ο μπαμπάς του τού αναθέτει να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για το Girls and Suitcases", κάτι σαν "making of", έτσι ώστε με αυτό τον τρόπο να κατασκοπεύει τη Λένα. Το μοναδικό του πρόβλημα δεν είναι ηθικό, είναι τεχνικής φύσεως. Τα πρώτα βίντεο έχουν χάλια ήχο. Έτσι ο πατέρας αυτοσχεδιάζει και κάνει χρήση του ντουμπλαρίσματος, προσλαμβάνοντας κάποιον που μπορεί να διαβάζει τα χείλη.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία θα μπορούσαν να συνθέτουν μια κωμωδία, όμως οι "Ραγισμένες Αγκαλιές" είναι ένα δράμα με πολλά σκοτεινά σημεία, κάπως σαν θρίλερ της δεκαετίας του '50.

Μου αρέσει η ιδέα ότι αυτό το "making of" είναι μια παράλληλη αφήγηση στην πρωτότυπη ιστορία. Πάντα ονειρευόμουν να κάνω μια ταινία, της οποίας η ιστορία μπορεί να ειδωθεί μέσω ενός "making of". Αυτό αποκαλύπτει όχι μόνο τα τεχνικά μυστικά, αλλά επίσης τα μυστικά των ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι για το "μαγείρεμα" και τον συντονισμό της μυθοπλασίας. Κάνει αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την ιστορία, κομμάτι της ιστορίας.

"Girls and Suitcases": Η Ταινία... Μέσα στην Ταινία

Δεν αρνούμαι ότι το "Girls and Suitcases" είναι ελεύθερα βασισμένο στις "Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης". Δεν είναι όμως ένας φόρος τιμής καθαυτός, ελπίζω ότι κανείς δεν θα το ερμηνεύσει κάπως έτσι.
Όταν έγραφα το σενάριο, αποφάσισα ότι ο Ματέο Μπλάνκο (Λουί Ομάρ) θα γύριζε μια κωμωδία, επειδή είναι το αντίθετο είδος του δράματος, που ζουν οι πρωταγωνιστές.

Χρειαζόμουν μόνο τρεις ή τέσσερις σκηνές για το "Girls and Suitcases" ως background στην κύρια ιστορία και σκέφτηκα ότι το καλύτερο πράγμα ήταν να διασκευάσω ένα δικό μου υλικό, ώστε να μπορώ να κινηθώ με απόλυτη ελευθερία. Γι' αυτό και επέλεξα ως αφορμή τις "Γυναίκες στα Πρόθυρα Νευρικής Κρίσης".

Σε αυτή τη νέα βερσιόν της παλιάς ταινίας, που γύρισα πριν μια 20ετία, η Πίνα δεν είναι μια "διασκευή" του ρόλου που είχε υποδυθεί η Κάρμεν Μάουρα, αλλά περισσότερο του ρόλου της φίλης της Καντέλα, που ήταν μοντέλο. Επίσης ο χαρακτήρας αυτός έχει επιρροές από τη Χόλι Γκολάιτλι του "Breakfast at Tiffany's", την πιο μοντέρνα ηρωίδα του σινεμά και της αμερικανικής λογοτεχνίας, αν και το χτένισμα μοιάζει με αυτό μιας άλλης ηρωίδας που υποδύθηκε η Όντρεϊ Χέπμπορν, της Σαμπρίνα.

Οι περισσότεροι από τους γυναικείους ρόλους που έχω στις ταινίες μου είναι ένας συνδυασμός της μητέρας μου και των γειτονισσών της στη La Mancha, μαζί με τη Χόλι Γκολάιτλι, την Τζουλιέτα Μασίνα του "La Strada" και τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν των "Some Came Running" και "The Apartment".

Πάνω- Κάτω

Η σκάλα είναι μια πραγματική κινηματογραφική φιγούρα. Υποβάλλει την ιδέα του εκτοπίσματος, και η κίνηση είναι αυτή που διαφοροποιεί το σινεμά από τη φωτογραφία. Θυμάμαι την σκάλα απ' όπου η έγκυος Τζιν Τίρνεϊ πέφτει στο "Leave Her to Heaven", μαζί με το "Él", του Λουί Μπουνιουέλ, την καλύτερη ταινία για την τρέλα της ζήλιας.

Θυμάμαι τον Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ να δένει μια παράλυτη γυναίκα στο καρότσι της με ένα τηλεφωνικό καλώδιο και να την σπρώχνει από την κορυφή μιας σκάλας, επειδή εκείνη αρνήθηκε να αποκαλύψει το μέρος που βρίσκεται ο γιος της, στο "Kiss of Death" του Χένρι Χαθαγουέι. Ένα τρομακτικό θρίλερ και ένας τρομακτικός Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ.

Τα σκαλοπάτια στο "Θωρηκτό Ποτέμκιν" του Αϊζενστάιν είναι η κορωνίδα όλων, αναμφίβολα, η πιο εντυπωσιακή σκηνή με σκαλοπάτια που μας έχει δώσει ποτέ το σινεμά. Ο φόρος τιμής επίσης του Μπράιαν ντε Πάλμα στους "Αδιάφθορους" είναι επίσης αξιομνημόνευτος.

Και η οπερετική μεγαλοπρέπεια της τελευταίας σκηνής του "Νονού 3" ή η μεγάλη κόκκινη σκάλα πάνω στην οποία η Βίβιαν Λι χάνει το μωρό της στο "Όσα Παίρνει ο Άνεμος". Ή ο Νόρμαν Μπέιτς και η Μπέιμπι Τζέιν (ο Άντονι Πέρκινς και η Μπέτι Ντέιβις στα φιλμ "Psycho" και "What Ever Happened to Baby Jane?" αντίστοιχα), δύο θανατηφόροι χαρακτήρες αν τους δεις στην κορυφή μιας σκάλας.

Χωρίς να έχω σκοπό να συγκρίνω τον εαυτό μου με όλους τους παραπάνω, νιώθω πολύ περήφανος για τη σκηνή της σκάλας στις "Ραγισμένες Αγκαλιές", μια σκηνή που παίζει αποφασιστικό ρόλο στην πλοκή.

Σκηνοθεσία    Πέδρο Αλμοδόβαρ
Σενάριο    Πέδρο Αλμοδόβαρ
Παραγωγή    Εσθέρ Γκαρθία
Ηθοποιοί    Πενέλοπε Κρουζ
Λουί Ομάρ
Μπλάνκα Πορτίγιο
Χοσέ Λουί Γκόμεζ
Ταμάρ Νόβας
Ρουμπέν Οτσαντιάνο
Μοντάζ    Χοσέ Σαλθέντο
Φωτογραφία    Ροντρίγκο Πριέτο
Σκηνικά    Αντξόν Γκόμεθ
Κοστούμια    Σόνια Γκράντε
Μουσική    Αλμπέρτο Ιγκλέσιας
Διάρκεια    127'
Διανομή    Odeon