Σκηνοθεσία : Φρανσουά Οζόν
Σενάριο: Φρανσουά Οζόν
Πρωταγωνιστούν : Αλεξάντρα Λαμί, Σερζί Λοπέζ, Αρτούρ Πεϊρέ, Μελουσίν Μαγιάνς
Διάρκεια: 90’
Διανομή: Odeon
Όταν μια συνηθισμένη γυναίκα, η Κέιτι, γνωρίζει έναν επίσης συνηθισμένο άνδρα, τον Πάκο, κάτι μαγικό και θαυμαστό συμβαίνει : ερωτεύονται. Από αυτόν τον έρωτα, θα προέλθει ένα ασυνήθιστο μωρό, ο Ρίκι. Όπως είναι αναμενόμενο, οι ζωές των δύο νέων ανθρώπων θα αλλάξουν ριζικά, αλλά με έναν πολύ απροσδόκητο τρόπο.
Κριτική : Όπως και η περυσινή έτσι κι αυτή η παραγωγή δεν θυμίζουν και πολλά από εκείνον τον Οζόν των "Σατανικών Εραστών", της "Πισίνας" και των "8 Γυναικών". Καλά, δεν θα πούμε και βαρύγδουπα του στυλ "έχει χάσει τον οίστρο του" και άλλα τινά.
Απλώς ο Γάλλος δημιουργός, ίσως, πρέπει να επαναπροσδιορίσει την κινηματογραφική συλλογιστική του. Γιατί ο Οζόν μας είχε συνηθίσει σε ταινίες με διερεύνηση βάθος πεδίου, με συμβολισμούς και σχηματικές καταστάσεις. Το πρωτότυπο πάντα τον ενδιέφερε. Πολλές φορές όμως η πρωτοτυπία εγκλωβίζεται στον εαυτό της. Έτσι και μ' αυτή την κομεντί φαντασίας του, δεν μπορώ να καταλάβω που το πηγαίνει ή αν το πηγαίνει κάπου τελικά.
Το δράμα βγάζει γέλιο ή θέλει να προβληματίσει και καταλήγει μπαρούφα... Δεν ξέρω. Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω τι ήθελε να κάνει ο Οζόν με το "Ricky". Ένα μωρό βγάζει φτερά και πετάει. Η μικροαστική οικογένειά του, που ζει μες στο δράμα της καθημερινότητας, τα "παίζει" αλλά το αποδέχεται.
Το γαλλικό σινεμά, σε όχι και τόσο μεγάλα κέφια, όπως συνηθίζω να λέω. Ας πάμε παρακάτω.
