Σκηνοθεσία : Γκετς Σπίλμαν
Σενάριο: Γκετς Σπίλμαν
Πρωταγωνιστούν : Γιοχάνες Κρις, Ιρίνα Ποταπένκο, Μάικλ-Χόακιμ Χέις, Αντρέας Λουστ
Διάρκεια: 121’
Διανομή: New Star Films
Μια σκηνή στη φύση. Όψιμο καλοκαίρι. Μια μικρή λίμνη στο δάσος. Κανένας άνθρωπος. Σιωπή.
Όχι πολύ μακριά, υπάρχει ένα νεόχτιστο σπίτι, όπου κατοικεί ένα ζευγάρι : ο Ρόμπερτ και η Σουζάν. Ζουν μια συνηθισμένη ζωή, όπως πολλοί άλλοι άνθρωποι.
Την ίδια στιγμή στη Βιέννη. Νυχτερινή ζωή, η περιοχή με τα κόκκινα φανάρια, ο κόσμος της πορνείας. Εδώ κυβερνούν τα λεφτά. Οι περισσότεροι κάνουν δουλειές, που μόλις και μετά βίας τους επιτρέπουν να τα βγάλουν πέρα. Όπως ο Άλεξ και η Ταμάρα. Αυτή είναι μια πόρνη απ’ την Ουκρανία. Αυτός κάνει θελήματα για το αφεντικό του. Είναι εραστές, αλλά πρέπει να το κρατήσουν μυστικό. Οι υπάλληλοι δεν πρέπει να εμπλέκονται σε ερωτικές σχέσεις.
Θέλουν να ξεφύγουν απ’ αυτή την κατάσταση, αλλά πρώτα χρειάζονται λεφτά. Ο Άλεξ καταστρώνει ένα σχέδιο για να ληστέψει μια τράπεζα, που βρίσκεται σ’ ένα μικρό χωριό στην εξοχή. Η Ταμάρα θέλει να τον ακολουθήσει κι αυτός απρόθυμα συμφωνεί. Όλα πηγαίνουν σύμφωνα με το σχέδιο, μέχρι που ένας αστυνομικός περνάει τυχαία απ’ το σημείο : ο Ρόμπερτ. Ρίχνει μερικούς πυροβολισμούς στο αυτοκίνητο που απομακρύνεται και σκοτώνει τη νεαρή γυναίκα. Γεμάτος θλίψη και απογοήτευση, ο Άλεξ αφήνει το πτώμα σε ένα ξέφωτο στο δάσος.
Βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι του παππού του, που ζει σε μια απομονωμένη φάρμα. Σιωπηλός και απομακρυσμένος απ’ όσα συμβαίνουν γύρω του, ο Άλεξ αναλαμβάνει να κόψει ξύλα για τον επερχόμενο χειμώνα. Τον βαραίνει ο πόνος, η θλίψη και το μίσος για τον άντρα, που ήταν υπεύθυνος για το θάνατο της Ταμάρα.
Μια λίμνη στο δάσος. Εκεί συνηθίζει να πηγαίνει ο Ρόμπερτ για να απολαύσει την ηρεμία. Τώρα πηγαίνει εκεί για να σκεφτεί και να βάλει σε τάξη όσα συνέβησαν. Ο Άλεξ παρατηρεί τον αστυνομικό, τον κατασκοπεύει και τον ακολουθεί στην καθημερινή του ρουτίνα. Συναντάει τη Σουζάν, τη γυναίκα του.
Οι ζωές όλων αυτών των ανθρώπων θα αλλάξουν ως απόρροια του θανάτου της Ταμάρα – πολύ πιο δραστικά απ’ ότι οι ίδιοι θα μπορούσαν να φανταστούν. Ύστερα, θα έρθει το φθινόπωρο, όπως κάθε χρονιά.
Κριτική : Μια ιστορία εκδίκησης μακριά από κραυγές, αντάρες, ανταλλαγές πυρών και γενικά... φασαρία.
Ο Σπίλμαν τοποθετεί στο καμβά του τέσσερις “τραγικούς” χαρακτήρες σαν να παίζουν σε αρχαιοελληνικό δράμα. Εκεί, “ζωγράφισε” ανθρώπους καθημερινούς, που ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις. Οι μεν κινούνται στο περιθώριο, οι δε επιβιώνουν απλά, μικροαστικά. Όλα όμως αλλάζουν. Ένα γεγονός δευτερολέπτων επιφέρει το μοιραίο και μετατρέπει άρδην τις ζωές όλων. Δεν ήθελε κανείς να συμβεί αυτό. Απλώς, έγινε.
Ο Σπίλμαν συνθέτει μια φιλοσοφημένη προβληματική πάνω στην ανθρώπινη κάθαρση. Κάνει σινεμά ουμανιστικό και γι' αυτό ξεχωρίζει. Κέρδισε έναν “σκασμό” βραβεία σε φεστιβάλ όλου του κόσμου, ήταν υποψήφιος για Όσκαρ ξενόγλωσσης στην τελευταία τελετή, αποδεικνύοντας έτσι το λαμπρό μέλλον του σύγχρονου αυστριακού σινεμά. Θυμηθείτε πέρυσι τους οσκαρικούς “Παραχαράκτες”. 'Η καλύτερο το βαρύ όνομα του Μίκαελ Χάνεκε.
Πηγή : "A"
