Σκηνοθεσία: Ντ. Τζ. Καρούζο
Σενάριο: Τζον Γκλεν, Τράβις Ράιτ, Χίλαρι Σέιτζ, Νταν ΜακΝτέρμοτ
Πρωταγωνιστούν: Σάια ΛαΜπεφ, Μισέλ Μόναγκαν, Ροζάριο Ντόουσον, Μπίλι Μπομπ Θόρντον, Ίθαν Έμπρι, Γουίλιαμ Σάντλερ, Έρικ Κρίστιαν Όλσεν, Λιν Κοέν, Μάικλ Τσίκλις, Άντονι Μακί
Διάρκεια: 118’
Διανομή: UIP
http://www.eagleeyemovie.com
Ο Τζέρι Σο, υπάλληλος σε μαγαζί για φωτοτυπίες, και η Ρέιτσελ Χόλομαν, ανύπαντρη μητέρα, βρίσκονται εντελώς αναπάντεγα μπλεγμένοι στα δίχτυα μιας απίστευτης συνομωσίας, με βασικό τους εχθρό το χρόνο. Πίσω από την τεράστια αυτή σκευωρία κρύβεται η φωνή μιας άγνωστης γυναίκας, η οποία, για κακή τους τύχη μοιάζει να γνωρίζει την κάθε τους κίνηση και έτσι τους παγιδεύει όλο και περισσότερο, χρησιμοποιώντας όλα τα τεχνολογικά μέσα της καθημερινότητάς τους. Έτσι, οι δυο τους καταλήγουν να είναι οι πλέον περιζήτητοι καταζητούμενοι, έρμαια ενός διαβολικού σχεδίου, να αγωνίζονται να σωθούν και να εμποδίσουν το χάος που πρόκειται να προκληθεί…
Αν μας πήρε κάμποσον καιρό να χωνέψουμε το γεγονός πως ο Γουίλ Σμιθ, πρώτα, και ο Ματ Ντέιμον στη συνέχεια μάς άνοιξαν την πόρτα σε έναν… γενναίο νέο κόσμο όπου οι action heroes δεν έχουν πλέον καμία σχέση (εμφανισιακά αλλά και… διανοητικά) με μπρατσαράδες τύπου Σβαρτσενέγκερ και Ζαν-Κλοντ Βαν Νταμ ή «χωρατατζήδες» τύπου Μπρους «Yippi Ka-yeah, motherf**ker» Γουίλις, αναρωτιέμαι πόσο θα μας χρειαστεί για να δεχτούμε στην παρέα των προαναφερθέντων τον Σάια ΛαΜπεφ (ή κάπως έτσι). Και μόνο το γεγονός, εξάλλου, πως διαθέτει αυτό-ακριβώς-το-όνομα (το οποίο, ακόμη κι αν ακούσουμε τον ίδιο να μας συστήνεται, πολύ αμφιβάλλω αν καταφέρουμε να συγκρατήσουμε το πώς στο δαίμονα προφέρεται!), έχω την αίσθηση πως ακόμη αργεί η μέρα που η παρουσία του πρώτου-πρώτου στα credits κάποιας ταινίας θα μας κάνει να σχηματίζουμε ουρές στα ταμεία. Συμπαθής νέος, δε λέω, ακόμη ωστόσο χρειάζεται αρκετό… σπρώξιμο από τον μέντορά του Στίβεν Σπίλμπεργκ, μέχρι να πειστούμε για το star quality του.
Και σίγουρα ταινίες όπως το «Παγιδευμένοι» δεν πρόκειται να τον βοηθήσουν προς αυτήν την κατεύθυνση, καθώς είναι κομματάκι δύσκολο να ξεχωρίσεις υποκριτικά, όταν γύρω σου γίνεται διαρκώς ο κακός χαμός. Άλλωστε, αν εξαιρέσουμε την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εναρκτήρια σεκάνς όπου παρακολουθούμε ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του αμερικάνικου στρατού (ο ελληνικής καταγωγής Μάικλ Τσίκλις σε μια ιδιαίτερα… ψύχραιμη ερμηνεία) να λαμβάνει με τη βοήθεια του επιτελείου του, και κατόπιν συνεννόησης με τους ανωτέρους του, την κρίσιμη απόφαση της εκτέλεσης ενός σεσημασμένου τρομοκράτη με ρουκέτα, παρά το γεγονός ότι θα υπάρξουν κάμποσες παράπλευρες απώλειες, η ταινία ολοένα και απομακρύνεται από τα πλαίσια της λογικής, με τις – ενίοτε εξωφρενικές – απιθανότητες και τις διάφορες οργουελικές αναφορές να αποτελούν την καύσιμη ύλη ενός αγωνιώδους – για περίπου 40 λεπτά – θρίλερ καταδίωξης με άφθονη καταιγιστική όσο και… εκκωφαντική δράση.
«Παιχνίδια Πολέμου», «Δημόσιος Κίνδυνος», «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος», «Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 4.0», αλλά και το Χιτσκοκικό «Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων» είναι μερικές(!) μόνο από τις ταινίες που σου έρχονται στο μυαλό παρακολουθώντας το «Παγιδευμένοι», καθώς ο 43χρονος σκηνοθέτης μοιάζει σα να προσπαθεί να μας αποδείξει πως το «DJ» που προηγείται του επιθέτου του δεν είναι τα αρχικά του ονόματός του, αλλά η… άλλη του ιδιότητα, επιχειρώντας να μιξάρει όσο περισσότερα «δάνεια» από ταινίες παραπλήσιας θεματολογίας μπορεί, στήνοντας παράλληλα 2-3 αξιομνημόνευτες, αν και κάπως άτσαλα μονταρισμένες, σεκάνς καταδίωξης, με την πρώτη, η οποία εξελίσσεται στους δρόμους του Σικάγο, να κοντράρει άνετα τους θρυλικούς «Blues Brothers» στις… θεαματικές καταστροφές περιπολικών!
Και όσον αφορά στην – γεννημένη στο πολυμήχανο μυαλό του Σπίλμπεργκ – κεντρική ιδέα της ταινίας, η οποία παίζει με την υποσυνείδητη φοβία μας απέναντι στις νέες τεχνολογίες σε συνδυασμό με την – κάθε άλλο παρά αβάσιμη – απειλή του κυβερνητικού Big Brother (…is watching you), προσδίδει μεν ένα πέπλο μυστηρίου στην πλοκή, το οποίο ωστόσο αφαιρείται αρκετά νωρίς, κάπου στα μισά της, καθώς περίπου τότε αποκαλύπτεται η αναπάντεχη(;) ταυτότητα της απειλητικής φωνής που χρησιμοποιεί τον Τζέρι και την Ρέιτσελ ως πιόνια για την πραγματοποίηση του σατανικού της σχεδίου. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα όλα κινούνται στη σφαίρα της προβλεψιμότητας και το μόνο που μένει να μας απασχολεί πλέον, είναι αν το… ποπ-κορν μας θα τελειώσει πριν την ταινία!
Xάρης Παπαπαναγιώτου [**]
Αν οι λέξεις-φράσεις: τρομοκρατία, 11/9, κατασκοπεία και αμερικάνικη ηθική σας προκαλούν εμετό, μη συνεχίσετε. Αν, όμως, θέλετε πλούσια (μέχρι σκασμού) δράση, ένα ιδιαίτερα μυστηριώδες στόρυ (στο πρώτο μισάωρο τουλάχιστον, με την απρόσμενη εισαγωγή) και δεν έχετε πρόβλημα με τα κλισέ, τότε αυτή η ταινία είναι για σας...
Τι θα γίνει κύριε Caruso με το Χίτσκοκ; Η προηγούμενη ταινία σας «Disturbia» ήταν απόλυτα επηρεασμένη από το «Σιωπηλό μάρτυρα» και η καινούριά σας έχει σεκάνς πανομοιότυπες με το «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων». Σύμπτωση; Όχι, φυσικά, αλλά δε μας πειράζει καθόλου. Άλλωστε τα πιο δυνατά (σεναριακά και σκηνοθετικά) σημεία και των δύο ταινιών ήταν τα χιτσκοκικά, αυτά που έφερναν πίσω το φάντασμα του μετρ της αγωνίας κι όχι τα αλά «Πολύ σκληρός για να πεθάνει» εφέ.
Ο ΛαΜπιούφ διεκπεραιώνει πολύ καλά το ρόλο του, σε αντίθεση με τη δεσποινίδα Μόναχαν που πείθει περισσότερο σαν ωραία γκόμενα, παρά σα μάνα που αγωνιά για το εξαφανισμένο της παιδί. Γενικά, πάντως, το cast είναι αρκετά καλό (ίσως χωρίς ιδιαίτερη χημεία) με τον αγαπημένο Θόρντον να ξεχωρίζει.
Μέσα σε όλο το χάος με τρένα, αεροπλάνα, εκρήξεις και τρεχάλες από τους πρωταγωνιστές, στέκεται συμπαθητικά μια έρπουσα ατμοσφαιρική μουσική δομή που δε σου «κολλάει», πάντως, κάποιο θέμα στο νου. Αντιθέτως, η αμερικανιά (ηθική, πατριωτισμός, τιμιότητα, ευσυνειδησία) στο φινάλε σου «κολλάνε» μια χαρά, καθώς και το γλυκό φιλάκι της Μισέλ...
Orpheus L. (**)
