Σκηνοθεσία: Τζεντ Γουέιντρομπ
Σενάριο: Ζακ Φορντ
Πρωταγωνιστούν: Άντζελα Μπέτις, Κίρμπι Μπλις Μπλάντον, Ντέβον Γκρέι, Μπεν Κότον, Κρίστοφερ Τίτους, Μόνικα Μαρ-Λι
Διάρκεια: 85’
Διανομή: Filmtrade
http://www.scarthemovie.com/
Στη μικρή επαρχιακή πόλη Όβιντ του Κολοράντο, η ιστορία του Έρνι Μπίσοπ, του ιδιοκτήτη του γραφείου κηδειών της περιοχής, έχει αφήσει τα σημάδια της στην τοπική κοινωνία. Ο Έρνι Μπίσοπ αιχμαλώτιζε ανυποψίαστα κορίτσια και τα κρατούσε στο υπόγειο του νεκροτομείου, όπου τα χαράκωνε και μετά τα ανάγκαζε να τον παρακαλάνε να σκοτώσει τις φίλες τους, προκειμένου να τις αφήσει ελεύθερες. Ένα από τα θύματά του, η Τζόαν Μπάροους, κατάφερε να ελευθερωθεί και να σκοτώσει το βασανιστή της, βάζοντας τέλος στο βασίλειο του τρόμου. Δεκαέξι χρόνια μετά, η Τζόαν επιστρέφει στο Όβιντ για κάποια γιορτή, αλλά εντελώς αναπάντεχα, διάφοροι μυστηριώδεις φόνοι αρχίζουν να στοιχειώνουν την ίδια και τα κοντινά της πρόσωπα…
Οι ταινίες τρόμου και ιδιαίτερα εκείνες που προσφέρουν άφθονη… «σπλατεριά», φάνταζαν ανέκαθεν το ιδανικό πεδίο για να λειτουργήσει κατάλληλα η… απόλαυση που μπορεί να προσφέρει το 3D, με το εν λόγω φαινόμενο να βρίσκει αρχικά πρόσφορο έδαφος στα 50s και να ζει την αναβίωσή του στα 80s, με ταινίες όπως «Παρασκευή και 13, Μέρος 3», «Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες» και «Τα Σαγόνια του Καρχαρία 3». Οι νέες τεχνολογίες που συνδυάζουν την υψηλή ευκρίνεια με την προβολή τριών διαστάσεων, ενέπνευσαν πολύ κόσμο να γυρίσει ταινίες σε τρισδιάστατο format, οι οποίες τα επόμενα χρόνια θα κατακλύσουν τις κινηματογραφικές αίθουσες ανά τον κόσμο. Το «Scar» αποτελεί επίσημα την πρώτη ταινία τρόμου, η οποία γυρίστηκε με κανονικούς (όχι ψηφιακούς) ηθοποιούς και σε φυσικούς χώρους με τεχνολογία Real D και στη μεγάλη οθόνη προβάλλεται σε υψηλής ευκρίνειας Live-action 3D.
Ως… ορκισμένος fan του είδους είχα μια έντονη περιέργεια να δω επιτέλους μια 3D ταινία που να με αφορά. Και, δυστυχώς, απογοητεύτηκα. Πέραν του γεγονότος πως η πλοκή δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον και το σενάριο έχει κάτι κενά «ΝΑ» (με το… συμπάθειο), ο Γουέιντρομπ είχε τη «φαεινή» ιδέα να πάρει την ταινία του ολοσδιόλου στα σοβαρά, χάνοντας έτσι την ευκαιρία να μας προσφέρει διάφορες στιγμές fun 3D καταστάσεων, πέραν μιας σκηνής όπου βλέπουμε μια κοπελιά σαν τα κρύα τα evian να πετά το σουτιέν της… στα μούτρα μας! Όσο για τα φονικά που συνοδεύουν την επιστροφή της Τζόαν (η Μπέτις σε μια αξιοπρεπή – τηρουμένων των αναλογιών – ερμηνεία) στη γενέθλια πόλη της, συμβαίνουν διαρκώς (και αδικαιολογήτως) εκτός κάδρου, ενώ, για το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, οι μόνες σκηνές που εκμεταλλεύονται κάπως το 3D είναι εκείνες όπου μέσω αλλεπάλληλων flashbacks παρακολουθούμε τον Μπίσοπ επί το έργον. Οι οποίες, βέβαια, δεν είναι δα και τίποτε το συγκλονιστικό (καμία σχέση με «Hostel» ή «Saw» δηλαδή…).
Και ξαφνικά, στα τελευταία 10 λεπτά της ταινίας, ο Γουέιντρομπ, σα να ξυπνάει ξαφνικά από λήθαργο, αποφασίζει να φανερώσει την… εξπέρ στο torture porn πλευρά του και να μας δώσει αυτό ακριβώς που ζητούσαμε επιτακτικά τόσην ώρα – SPOILER ALERT! –: το δολοφόνο να πετσοκόβει αργά και… ερεθιστικά το νέο του θύμα, τη στιγμή που η Τζόαν προσπαθεί για μια ακόμη φορά να απελευθερωθεί από τα δεσμά της, επιλέγοντας να αποχωριστεί τον… αντίχειρά της! Κι όλα αυτά σε υπέροχα κοντινά, τρισδιάστατα πλάνα, με το αίμα να πλημμυρίζει απ’ άκρη σ’ άκρη την οθόνη.
Αν τώρα το γεγονός ότι η ταινία προβάλλεται τρισδιάστατη, σε συνδυασμό με περίπου 10 λεπτά αγνής σπλατεριάς, σας αρκούν για την κινηματογραφική σας έξοδο, εγώ πάω πάσο…
