Σκηνοθεσία: Τζον Μουρ
Σενάριο: Μπο Θορν, βασισμένος στους χαρακτήρες που σχεδίασε ο Σαμ Λέικ για λογαριασμό του ομώνυμου third-person shooter videogame των Remedy Entertainment και 3-D Realms Entertainment.
Πρωταγωνιστούν: Μαρκ Γουόλμπεργκ, Μίλα Κούνις, Μπο Μπρίτζες, Κρις «Ludacris» Μπρίτζες, Ντόναλ Λογκ, Κρις Ο’ Ντόνελ, Όλγκα Κουριλένκο, Κέιτ Μπάρτον, Νέλι Φουρτάδο.
Διάρκεια: 99’
Διανομή: Odeon
http://www.maxpaynethemovie.com
Ο Max Payne, μυστικός αστυνομικός, προσπαθεί να εντοπίσει τους υπεύθυνους για τους κτηνώδεις φόνους της οικογένειάς του και του συνεργάτη του, αποφασισμένος να εκδικηθεί. Η έρευνά του τον οδηγεί σε ένα εφιαλτικό ταξίδι στον σκοτεινό υπόκοσμο, όπου καθώς το μυστήριο περιπλέκεται, αναγκάζεται να πολεμήσει εχθρούς πέρα από τον φυσικό κόσμο και να αντιμετωπίσει μια αδιανόητη προδοσία...
Θεωρούμενο από πολλούς ως η «καλύτερη μεταφορά videogame στη μεγάλη οθόνη» πριν καν… βγει στις αίθουσες(!), το «Max Payne» αποτελεί μια ταινία που υπόσχεται πολλά, αλλά – τελικά – αποδίδει λίγα.
Κυρίαρχο στοιχείο της ταινίας, όπως και του ίδιου του παιχνιδιού, που αποτελεί ένα από τα πλέον πετυχημένα στην ιστορία, η νουάρ ατμόσφαιρα, με τον κεντρικό ήρωα, έναν σκληροτράχηλο πρώην αστυνομικό, ο οποίος παραιτήθηκε από το σώμα έπειτα από τη δολοφονία της συζύγου και του παιδιού του, να βαδίζει πλέον σε μοναχικούς, ανήλιαγους δρόμους, προσπαθώντας να ανακαλύψει στοιχεία που να τον οδηγήσουν στους δολοφόνους.
Ο Τζον Μουρ, ένας σκηνοθέτης, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έμοιαζε να χτίζει καριέρα απασχολούμενος σχεδόν αποκλειστικά με – μέτρια – remakes («Η Προφητεία», «Η Πτήση του Φοίνικα»), στο «Max Payne» κάνει πολύ καλή δουλειά στον τομέα της αισθητικής της ταινίας, ιδίως όσον αφορά τα νυχτερινά πλάνα, όπου σχεδόν πάντα πέφτει χιόνι, αλλά και τα διάφορα flashbacks, όπου αποκαλύπτεται σιγά-σιγά η ταυτότητα του δολοφόνου, εκμεταλλεύεται όσο μπορεί καλύτερα την ολιγόλεπτη παρουσία της 29χρονης Ουκρανής καλλονής Όλγκα Κουριλένκο (τη Φουρτάδο πάλι, όποιος την καταλάβει, του συνιστώ να ζητήσει δουλειά ως βοηθός της… Νικολούλη!), χρησιμοποιεί με σύνεση τα ειδικά εφέ, ενώ και στις σκηνές δράσης τα πάει θαυμάσια, έστω κι αν μοιάζει να αντιγράφει το «Matrix» (με την τεχνική του bullet time να αποτελεί το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο videogame και την ταινία των αφών Γουτσόφσκι).
Μόνο που όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό και με το αδύναμο σενάριο του πρωτοεμφανιζόμενου Μπο Θορν (το οποίο ανά σημεία κοπιάρει το «Κοράκι» του Άλεξ Πρόγιας), συντελούν σε μια γενικότερη επικράτηση του στυλ επί της ουσίας. Καθώς πρόκειται για ταινία βασισμένη σε videogame, θεωρητικά δε χρειάζεται να είμαστε και ιδιαίτερα απαιτητικοί πάνω σε αυτό το θέμα. Όταν όμως μιλάμε για «ουσία» σε φιλμ βασισμένο σε videogame και δη third-person shooter videogame, αναφερόμαστε στο… πιστολίδι. Και, δυστυχώς, στο φιλμ του Μουρ υπάρχει ελάχιστο από δαύτο. Συν τοις άλλοις, η ιδιαίτερα αργή εξέλιξη της πλοκής κάνει το φιλμ να φαντάζει πολύ μεγαλύτερο σε διάρκεια απ’ όσο πραγματικά είναι με τις ελάχιστες, ουσιαστικά, σκηνές δράσης να αφήνουν ανικανοποίητους όσους περίμεναν μια εκρηκτική περιπέτεια.
Στον τομέα των ερμηνειών, ο Μαρκ Γουόλμπεργκ αποδεικνύεται επαρκέστατος στο ρόλο, με το μόνιμα συνοφρυωμένο ύφος του να ταιριάζει γάντι στην βαθιά διαταραγμένη ψυχοσύνθεση του ήρωα που ενσαρκώνει και τις σεκάνς δράσης να αποτελούν το… βούτυρο στο ψωμί του, ο Μπο Μπρίτζες μοιάζει μάλλον έξω από τα νερά του, ιδίως απέναντι στο αβάσταχτα «σοβαροφανές» ύφος της ταινίας, ενώ η Μίλα Κούνις («Όταν Με Παράτησε η Σάρα») ουσιαστικά παραμένει ανεκμετάλλευτη (γαμώτο…).
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του «Max Payne» πάντως είναι πως μοιάζει με… μισή ταινία! Αργεί τόσο να πάρει μπρος, που όταν αυτό πλέον συμβαίνει, είναι λίγα λεπτά πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους (οι οποίοι, μυστηριωδώς δεν αναγράφουν… «τέλος Α’ μέρους»). Δεν ξέρω τι γνώμη (θα) έχουν επ’ αυτού οι fan του videogame, εγώ πάντως ένιωσα σα να με κορόιδεψαν…
