Σκηνοθεσία: Τζέφρι Ναχμάνοφ
Σενάριο: Τζέφρι Ναχμάνοφ, Στιβ Μάρτιν
Πρωταγωνιστούν: Ντον Τσιντλ, Γκάι Πιρς, Σαϊντ Ταγκμαουί, Νιλ Μακντόναφ, Τζεφ Ντάνιελς, Άρτσι Παντζάμπι, Άλι Χαν, Ραάντ Ραουί
Διάρκεια: 114’
Διανομή: Hollywood Entertainment
http://www.traitor-themovie.com/
Ο Ρόι Κλέιτον και ο Μαξ Άρτσερ, πράκτορες του FBI, στους οποίους έχει ανατεθεί η έρευνα για μια επικίνδυνη διεθνή συνωμοσία, εντοπίζουν στην Υεμένη τον Σαμίρ Χορν, ένα αινιγματικό άτομο, απόστρατο αξιωματικό των Ειδικών Δυνάμεων του αμερικανικού στρατού, ο οποίος φαίνεται να έχει διασυνδέσεις με διάφορες τρομοκρατικές οργανώσεις. Μια πετυχημένη επιδρομή στο κρησφύγετο των τρομοκρατών, φέρνει τον Σαμίρ στα χέρια τους, σύντομα ωστόσο, ο τελευταίος βρίσκεται και πάλι ελεύθερος να δράσει. Ο Κλέιτον κι ο Άρτσερ αποφασίζουν να καταδιώξουν τον Σαμίρ μέχρι τελικής πτώσεως, προσπαθώντας παράλληλα να κατανοήσουν αν πρόκειται απλά για έναν αποστάτη ή για το «γρανάζι» ενός μεγαλύτερου σχεδίου…
Η λεπτή γραμμή που χωρίζει την «αγνή» θρησκευτική πίστη από τον φανατισμό είναι στην ουσία το θέμα της δεύτερης αυτής σκηνοθετικής δουλειάς του Τζέφρι Ναχμάνοφ, γνωστότερου ως συνσεναριογράφου του «Μετά την Επόμενη Μέρα» του Ρόλαντ Έμεριχ. Ένα καλογυρισμένο, αν και όχι ιδιαίτερα σφιχτοδεμένο, θρίλερ έντονης πολιτικής χροιάς, το οποίο πραγματεύεται τις περιπέτειες του Σαμίρ Χορν ενός μουσουλμανικής καταγωγής αμερικανού, που μικρός είδε τον πατέρα του να πέφτει θύμα βομβιστικής επίθεσης.
Εξπέρ στην κατασκευή εκρηκτικών μηχανισμών, ο Σαμίρ ταξιδεύει στην Υεμένη με σκοπό να προμηθεύσει με πυροκροτητές μια τρομοκρατική οργάνωση ισλαμιστών φονταμενταλιστών, μια στρατιωτική επιδρομή της οποίας ηγούνται δύο πράκτορες του FBI όμως του χαλάει τα σχέδια, οδηγώντας τον πίσω από τα κάγκελα. Η άρνησή του να συνεργαστεί μαζί τους τον φέρνει σε ακόμη πιο δυσχερή θέση, μέσω της οποίας ωστόσο, θα συνδεθεί με ισχυρούς δεσμούς φιλίας με τον Ομάρ, επίλεκτο στέλεχος της τρομοκρατικής οργάνωσης, που με την πρώτη ευκαιρία θα τον φέρει σε επαφή με τους ανωτέρους του, οι οποίοι σχεδιάζουν μια πολλαπλή βομβιστική επίθεση στην καρδιά των ΗΠΑ.
Εκείνο που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο φιλμ είναι πως ο Ναχμάνοφ δίνει βήμα και στην πλευρά των τρομοκρατών, παρουσιάζοντάς μας κάποιες συζητήσεις ανάμεσα στον Σαμίρ και τον Ομάρ, όπου γίνεται ξεκάθαρη η διαφορά στα πιστεύω τους, τη στιγμή που οι δύο πράκτορες του FBI, οι υποτιθέμενοι «καλοί» της υπόθεσης, παρουσιάζονται ενίοτε ως αδίστακτοι «τραμπούκοι», με τα μυαλά πάνω από το κεφάλι. Στην πορεία ο – πρωτότυπος – τίτλος της ταινίας «Traitor» (= προδότης) αποκτά δισυπόστατη μορφή, καθώς βγαίνουν στην επιφάνεια κάποια στοιχεία γύρω από την πραγματική ταυτότητα/αποστολή του Σαμίρ, τα οποία συμβάλλουν στο να αποκτήσει η ταινία κάποιο σασπένς, έστω κι αν στην πραγματικότητα δεν είναι και τόσο δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.
Θαυμάσιος για μια ακόμη φορά στο ρόλο του, ο Ντον Τσιντλ αποτελεί και το βασικό λόγο παρακολούθησης της ταινίας, ενσαρκώνοντας έναν ιδεαλιστή αμερικανό που βρίσκεται αμφιταλαντευόμενος ανάμεσα στην εθνικότητά του και την ισλαμική του πίστη, ο οποίος διόλου δε συμφωνεί με τις μεθόδους στις οποίες καταφεύγει προκειμένου να πετύχει το στόχο του, αλλά αναγκάζεται να τις ενστερνιστεί αποσκοπώντας σε ένα γενικότερο καλό. Στο πλάι του στέκονται αξιοπρεπώς ο Γκάι Πιρς (ως ο «φιλοσοφημένος» εκ των δύο πρακτόρων) και ιδίως ο Σαϊντ Ταγκμαουί (ως φανατισμένος τρομοκράτης), ενώ ο Τζεφ Ντάνιελς, στο σύντομο πέρασμά του, αποδεικνύει ότι παραμένει ικανός για το «γκελ».
Πολύ καλύτερος στο χειρισμό της σχέσης ανάμεσα στον Σαμίρ και τον Ομάρ, παρά στις παρασκηνιακή δράση του FBI, ο Ναχμάνοφ δίνει έναν καλό ρυθμό στην ταινία του, η οποία πριμοδοτείται κι από τη «φλου αρτιστίκ» φωτογραφία του Τζ. Μάικλ Μούρο, χάνει πόντους από μια κοιλιά κάπου στη μέση της ταινίας, αλλά επανέρχεται δριμύτερος με ένα αγωνιώδες 20λεπτο, λίγο πριν καταλήξει στο προβλέψιμο happy end (όσο μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς ως τέτοιο). Κι όλα αυτά πατώντας σε ένα «ψαγμένο» αν και ενίοτε «χοντροκομμένο» σενάριο, που συνυπογράφει με τον Στιβ Μάρτιν, την κεντρική ιδέα του οποίου ο τελευταίος εμπνεύστηκε ενώ βρισκόταν στα γυρίσματα του… «Σπιτιού της Τρελής»!
