Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν
Σενάριο: Γούντι Άλεν
Πρωταγωνιστούν: Ρεμπέκα Χολ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Χαβιέρ Μπαρδέμ, Πενέλοπε Κρουζ, Πατρίτσια Κλάρκσον, Κέβιν Νταν, Κρις Μεσίνα. Αφήγηση: Κρίστοφερ Έβαν Γουέλς
Διάρκεια: 96’
Διανομή: Σπέντζος Φιλμ
http://www.vickycristina-movie.com/
Δύο Αμερικανίδες, η Βίκι και η Κριστίνα, αποφασίζουν να περάσουν το καλοκαίρι τους κάτω από τον ήλιο της Βαρκελώνης. Σοβαρή και στα πρόθυρα του γάμου η πρώτη, σεξουαλικά απελευθερωμένη η δεύτερη, θα πιαστούν και οι δυο στον ιστό του Χουάν Αντόνιο, ενός αρρενωπού ντόπιου ζωγράφου, που όμως παραμένει υπερβολικά δεμένος με την πρώην σύζυγό του, Μαρία Έλενα…
Κατόπιν ωρίμου σκέψεως κατέληξα στο ότι θα ήμουν τουλάχιστον αχάριστος, αν επέμενα να εκφράζω την απογοήτευσή μου απέναντι στη νέα αυτή ταινία του Γούντι Άλεν (ο οποίος, χάρη και στο αφιέρωμα της New Star σε παλιότερες αγαπημένες κωμωδίες και ρομαντικές κομεντί της φιλμογραφίας του, αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα πρόσωπα της τρέχουσας κινηματογραφικής περιόδου στα μέρη μας), απόρροια μιας έντονης αίσθησης ότι κάτι έλειπε από την ταινία για να με κάνει να την απολαύσω πραγματικά. Ίσως να ευθύνεται αυτή η φαινομενική(;) χαλαρότητα με την οποία προσέγγισε το αντικείμενό του αυτή τη φορά. Ίσως πάλι και να ευθύνεται το ότι ξαναφρεσκάραμε (βλέπε παραπάνω) κάτι «Manhattan» και κάτι «Νευρικούς Εραστές», οπότε οι συγκρίσεις είναι κομματάκι δύσκολο να αποφευχθούν. Ίσως πάλι και να ευθύνεται το γεγονός ότι για μια ακόμη φορά η... λαχταριστή Σκάρλετ Γιόχανσον αρνήθηκε να τα «πετάξει» για τις ανάγκες των ερωτικών της σκηνών! (Αν νομίζετε ότι μου φτάνει αυτό το περιβόητο φιλί της στο στόμα με την Πενέλοπε Κρουζ, είστε βαθιά νυχτωμένοι – αφήστε δε, που, τελικά δεν ήταν δα και τίποτε το φοβερό…)
Το σίγουρο είναι ότι υπάρχουν τουλάχιστον δύο λόγοι για τους οποίους του οφείλω ένα μεγάλο «ευχαριστώ»: ο πρώτος, υπήρξε ένας άψογος ξεναγός μου (μας) στις ομορφιές και τα αξιοθέατα της Βαρκελώνης, κάνοντάς με να θέλω να πάρω το πρώτο αεροπλάνο για εκεί και ο δεύτερος και κυριότερος, μου άνοιξε διάπλατα τα μάτια, συστήνοντάς μου εκ νέου την Ρεμπέκα Χολ («The Prestige», «Starter For 10»), ένα πραγματικά υπέροχο πλάσμα, που με έκανε να κρατώ το βλέμμα μου καρφωμένο στην οθόνη κάθε φορά που εμφανιζόταν εκείνη – κάτι που, ευτυχώς, συμβαίνει σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας, καθώς ο δαιμόνιος δημιουργός της αφιερώνει ορισμένα από τα κολακευτικότερα καδραρίσματά του. Από την άλλη όμως, οφείλω να ομολογήσω πως κάτι δε μου πήγαινε καλά στην όλη ιστορία.
Και αυτή η μονότονη αφήγηση καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια του «Vicky Cristina Barcelona», η οποία ουσιαστικά περιγράφει με ελαφρά δόση ειρωνίας αυτό που ξετυλίγεται εκείνη ακριβώς τη στιγμή μπροστά στα μάτια μας ή που πρόκειται να συμβεί λίαν συντόμως, δίνοντάς μας ενίοτε και κάποιες κατατοπιστικές πληροφορίες πάνω στο ποιόν του καθενός από τους χαρακτήρες, ενισχύει αυτή την εντύπωση: ο Γούντι Άλεν ολοκληρώνει εδώ μια πικρόχολη σάτιρα αναφορικά με τις σχέσεις ανδρών και γυναικών, αλλά και των γυναικών μεταξύ τους, καλά «καμουφλαρισμένη» πίσω από την ντελιριακή ερμηνεία της Κρουζ ως Μαρία Έλενα (= η βασική πηγή γέλιου του φιλμ) και τις ταξιδιάρικες μελωδίες του Paco De Lucia και των συναδέλφων του.
Μπορεί η λιακάδα να λούζει με φως κάθε γωνιά της πρωτεύουσας της Καταλονίας, κανείς εκ των ηρώων του «Vicky Cristina Barcelona» ωστόσο δε δείχνει ικανός να κλείσει αυτή τη φωτεινότητα μέσα του, καθώς όλοι τους είναι συναισθηματικά ανικανοποίητοι. Ο Χουάν Αντόνιο (Μπαρδέμ) – πρότυπο λατίνου εραστή, νιώθει σίγουρος πως καμιά γυναίκα δεν μπορεί να του αντισταθεί, και ενώ αποδεικνύεται πως έχει δίκιο, διαπιστώνουμε στην πορεία πώς είναι καταδικασμένος να βρίσκεται διαρκώς στα μαχαίρια με τη Μαρία Έλενα, τη μοναδική γυναίκα που αγάπησε πραγματικά. Εκείνη από την πλευρά της, νιώθει μεν ανάλογα συναισθήματα για τον Χουάν Αντόνιο, ο κυκλοθυμικός χαρακτήρας της ωστόσο, της απαγορεύει να ευτυχήσει κοντά του. Η βαθιά συντηρητική Βίκυ (Χολ) και η «χαλαρών ηθών» Κριστίνα (Γιόχανσον) από την άλλη, δύο φίλες κολλητές, οι οποίες δε θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικές ως χαρακτήρες, καταλήγουν να φλερτάρουν με τον ίδιο άντρα, διαπιστώνοντας στην πορεία πως, για πολλούς και διάφορους λόγους, καμία τους δε θα μπορούσε να έχει μέλλον μαζί του. Και εκτός των παραπάνω υπάρχει και η περίπτωση της «μπουχτισμένης» από το γάμο της Τζούντι (Κλάρκσον), η οποία επίσης ζητά απεγνωσμένα μια ηλιαχτίδα ευτυχίας.
Με βάση τα παραπάνω συμπεραίνω ότι αυτό που τελικά λείπει από την ταινία είναι η αισιοδοξία. Μια έλλειψη αισιοδοξίας που πηγάζει από την ανίχνευση από μέρους του Άλεν μιας γενικότερης αδυναμίας των ανθρώπων να ευτυχήσουν πραγματικά τη σήμερον ημέρα. Διόλου τυχαίο άλλωστε ότι σε κάποιο σημείο της ταινίας ο Χουάν Αντόνιο ακούγεται να λέει μεταξύ σοβαρού κι αστείου πως ο αυτοδίδακτος ποιητής πατέρας του, επιλέγει ηθελημένα να μην εκδίδει τα ποιήματά του, για να… τιμωρήσει την ανθρωπότητα, που έχει χάσει την ικανότητά της να αγαπά! Αν αυτό δεν είναι τρανή απόδειξη πως ο διοπτροφόρος δημιουργός έχει… ακεφιές, τότε τι;
