Σενάριο- Σκηνοθεσία: Ρομπ Κοέν
Παίζουν: Μπρένταν Φρέιζερ, Τζετ Λι, Μαρία Μπέλο, Μισέλ Γέο
Διανομή: UIP
Επίσημο site: www.themummy.com
Η μούμια επιστρέφει και ο κύκλος του αίματος ανοίγει και πάλι… Αυτή τη φορά, ο Ρικ και ο Άλεξ Ο’ Κόνελ, πηγαίνουν στην Άπω Ανατολή για να εξερευνήσουν κάποια απόμακρα και επικίνδυνα μνήματα… Φτάνοντας στα Ιμαλάια, ξεθάβουν και επαναφέρουν στη ζωή μια κινέζικη μούμια, η οποία μπορεί και αλλάζει συνεχώς μορφές, καθώς κουβαλά εδώ και αιώνες την κατάρα μιας μάγισσας.
Ο μόνος λόγος που ένας σοβαρός κινηματογραφόφιλος θα πάταγε να δει την κριτική αυτής της ταινίας, θα ήταν για να έρθει με το φτυάρι να σκάψουμε μαζί το λάκκο της. Μάλλον δυο φορές το μήνα, θα πρέπει να μπλέκεται το Hollywood στα πόδια της Άπω Ανατολής και να καταστρέφει ό,τι γοητευτικό έχει.
Απορώ πως τα «έσκασαν» έξι εταιρίες για την παραγωγή μιας τέτοιας ταινίας που μάλιστα σκηνοθετεί και ο δρακομανής Ρομπ Κοέν (που σαν θετικά του σημεία, θυμάμαι 3 επεισόδια της σειράς του ’80, «Miami Vice» και ενός videoclip των Ramstein που έβλεπα όταν πήγαινα σχολείο). Η ταινία όταν πάει να το παίξει σοβαρή και στέρεη, σκας από τα γέλια (ή από τη γελοιότητα) κι όταν πάει να κάνει χιούμορ, ξινίζεις τη μούρη σου, γιατί υποτιμά τόσο τη νοημοσύνη σου που την εξισώνει με αυτή ενός λευκού ποντικού με διαννοητικά προβλήματα που έχει υποστεί λοβοτομή.
Ανύπαρκτοι χαρακτήρες (μόνο ένας «φουσκωμένος» πατέρας που περιφέρεται επιδεικτικά κι ένας νεαρός σωσίας του Ματ Ντέιμον), σενάριο και ιδέες για τα σκουπίδια, για σκηνοθεσία ούτε λόγος... Το μόνο που μπορούσε να την κάνει ανεκτή θα ήταν τα οπτικά εφέ και το μοντάζ. Όμως, κι αυτά μέτρια, χωρίς καμία πρωτοτυπία. Πόσες κακές επανεκδόσεις του Ιντιάνα Τζόουνς θα δούμε;
Πέρυσι, θεώρησα χειρότερη ταινία της χρονιάς, το «Στα ίχνη του χαμένου θησαυρού 2» με τον αδιόρθωτο Νίκολας Κέιτζ. Ε, φέτος η Μούμια έχει την τιμητική της...
ORPHEUS L. (0)
Η πρώτη «Μούμια» σε σενάριο και σκηνοθεσία Στίβεν Σόμερς, υπήρξε πρωτίστως μια καλοφτιαγμένη, τίγκα στα CGI εφέ και αρκούντως διασκεδαστική προσθήκη στο είδος εκείνο της escapism περιπέτειας, στην οποία αρίστευσε ο Ιντιάνα Τζόουνς, παρά μια αναβίωση του κλασικού φιλμ της Universal, με πρωταγωνιστή τον θρυλικό Μπόρις Καρλόφ. Το sequel της, «Η Μούμια Επιστρέφει», επίσης γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Σόμερς, αν και κινήθηκε ακόμη καλύτερα στα ταμεία, ήταν σαφώς κατώτερο ως σύνολο, και ο μόνος λόγος ουσιαστικά, για τον οποίο «αξίζει» να το μνημονεύουμε (εντάξει, πέραν της… καυτής παρουσίας της Πατρίτσια Βελάσκεζ στο ρόλο της αιγύπτιας βασίλισσας), ήταν ότι αποτέλεσε την ταινία με την οποία ο Ντουέιν «The Rock» Τζόνσον μεταπήδησε από την επαγγελματική πάλη στην «ηθοποιία». Μάλιστα, η επιτυχία του εν λόγω sequel, του έδωσε την ευκαιρία να πρωταγωνιστήσει και σε ένα spin-off της σειράς με τίτλο «The Scorpion King», επίσης βασισμένο σε σενάριο του Σόμερς, αλλά σκηνοθετημένο από τον Τσακ Ράσελ («Η Μάσκα»).
Και ξαφνικά, 7 χρόνια μετά την τελευταία επίσκεψή της στη μεγάλη οθόνη, η «Μούμια» επιστρέφει εκ νέου. Ο λόγος; Μα, προφανώς, η νέα μόδα που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια στο Hollywood, σχετικά με τα διάφορα «Asian-friendly» προϊόντα που βγαίνουν από τα σπλάχνα του. Βλέπετε, τόπος δράσης του νέου αυτού φιλμ δεν είναι πλέον η Αίγυπτος, αλλά η Κίνα. Έτσι, παρά το γεγονός ότι ο Στίβεν Σόμερς δεν είναι πλέον στο τιμόνι, και η Ρέιτσελ Βάις είχε προ πολλού ανακοινώσει στους παραγωγούς πως – δυστυχώς, για μας – δεν ενδιαφερόταν να συμμετάσχει σε άλλη συνέχεια, οι τελευταίοι αποφάσισαν να προχωρήσουν ακάθεκτοι, παραδίδοντας τα σκηνοθετικά ηνία στον Ρομπ Κοέν («Οι Μαχητές των Δρόμων», «XXX: Ο Απόλυτος Πράκτορας») και αναθέτοντας το ρόλο της Έβελιν, συντρόφου του Ρικ (ο Μπρένταν Φρέιζερ ακλόνητος στο ρόλο), στην Μαρία Μπέλο, η οποία μάλιστα υπέστη επέμβαση… «τεχνητής νοημοσύνης» (= σκούρυνε το μαλλί), προκειμένου να φέρνει φυσιογνωμικά στην προκάτοχό της. Και όλοι μαζί τράβηξαν προς Άπω Ανατολή μεριά, καλώντας στην παρέα τους και δύο εκ των πλέον αναγνωρίσιμων ασιατών ηθοποιών ταινιών δράσης, τον Τζετ Λι και τη Μισέλ Γιέο, μην τυχόν και υπάρξει κανείς που να αμφιβάλλει για το ποιος ήταν ο κύριος στόχος τους.
Η βασική συνταγή παραμένει κι εδώ η ίδια, με άλλα λόγια ξεδιάντροπο κοπιάρισμα του Indy (υπάρχει ολόκληρη σεκάνς που θυμίζει την εναρκτήρια του «Ναού του Χαμένου Θησαυρού»), εμπλουτισμένο με κάποιες σκηνές πολεμικών τεχνών, ένεκα κυρίως της παρουσίας του Λι στο ρόλο της μούμιας του Αυτοκράτορα Δράκου και, φυσικά, με
τα -ελάχιστα πειστικά- CGI εφέ να καπελώνουν τα πάντα με την κατάχρησή τους. Από τη στιγμή όμως που ούτε ο ίδιος ο Ιντιάνα με την επιστροφή του δεν κατάφερε να αγγίξει στα επίπεδα της αρχικής τριλογίας, πως θα μπορούσε να πετύχει κάτι καλό μια φθηνή παραλλαγή του; Πράγματι, η «Μούμια: Η Αυτοκρατορία του Δράκου» δεν είναι παρά μια ανιαρή συρραφή από όχι-ακριβώς-εμπνευσμένα set pieces όπου κυριαρχεί η φασαριόζικη εφετζίδικη δράση, με την ασυνάρτητη πλοκή της να κατακλέβει όχι μόνο το έπος των Σπίλμπεργκ και Λούκας, αλλά και τον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» (ιδίως βαίνοντας προς το φινάλε της) και τους πρωταγωνιστές να φαντάζουν πιο βαριεστημένοι από κάθε άλλη φορά (με την Μπέλο να προσπαθεί μάταια να μας κάνει να ξεχάσουμε την Βάις), ιδίως στις σκηνές όπου παρακολουθούμε τις σαχλούς ενδοοικογενειακούς τριγμούς τους. Και όσο για τον Κοέν, όχι μόνο αποστραγγίζει κάθε αίσθηση fun από την ταινία, χωρίς παράλληλα να καταφέρνει να στήσει έστω μισή αξιομνημόνευτη σεκάνς, αποδεικνύοντας πως η παταγώδης αποτυχία του «Stealth» του μόνο τυχαία δεν ήταν, αλλά και με την επιμονή του στο «κοφτό» μοντάζ και στις «αγχωτικές» κινήσεις της κάμερας, δεν μας προκαλεί παρά ζαλάδα.
Μ’ άλλα λόγια, αγαπητοί μου θεατές, πιο διασκεδαστικό θα ήταν να… τυλιχθείτε εσείς οι ίδιοι πατόκορφα με γάζες και να τριγυρίζετε έτσι στη γειτονιά, παρά να παρακολουθήσετε τη νέα «Μούμια» στο σινεμά!
ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ (*)
