Σκηνοθεσία: Αλεξάντρ Αζά
Σενάριο: Αλεξάντρ Αζά & Γκρεγκορί Λεβασέρ, βασισμένοι στο νοτιοκορεάτικο φιλμ «Into the Mirror» του Κιμ Σανγκ-χο
Πρωταγωνιστούν: Κίφερ Σάδερλαντ, Πόλα Πάτον, Έιμι Σμαρτ, Κάμερον Μπόις, Έρικα Γκλουκ, Μαίρη Μπεθ Πέιλ, Τζούλιαν Γκλόβερ
Διάρκεια: 110’
Διανομή: Odeon
http://www.mirrorsmovie.com/
Ο Μπεν Κάρσον, ένας πρώην αστυνομικός που αναγκάστηκε να παραδώσει το σήμα του έπειτα από μια αποστολή που πήγε κατά διαόλου και που έκτοτε το έριξε στο ποτό, χάνοντας στην πορεία την υποστήριξη της συζύγου του, θα πιάσει δουλειά ως νυχτοφύλακας σε ένα εμπορικό κέντρο, το οποίο είχε καταστραφεί παλαιότερα από πυρκαγιά. Σύντομα όμως θα ανακαλύψει πως οι καθρέφτες που υπάρχουν στο κτήριο κρύβουν τρομακτικά μυστικά και δυνάμεις, που θα αποτελέσουν απειλή για τον ίδιο και την οικογένειά του…
Θα έχετε παρατηρήσει σε διάφορες ταινίες, συνήθως κωμωδίες, κάποιες σκηνές όπου ο ήρωας/ηρωίδα ανάβει το φως σε κάποιο άγνωστο, θεοσκότεινο χώρο και του κόβεται η χολή βλέποντας ξαφνικά κάποιον ακριβώς απέναντί του/της, για να διαπιστώσει μερικές στιγμές αργότερα πως επρόκειτο απλά για το είδωλό του/της στον καθρέφτη. Ε, λοιπόν στο «Μέσα από τον Καθρέφτη» δεν υπάρχει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ, που θα νιώσετε ανάλογη αντριχίλα/έκπληξη – εκτός πια κι αν τινάζεστε από το κάθισμά σας με ένα απλό «μπου!» του διπλανού σας…
Ο Αλεξάντρ Αζά, Γάλλος κινηματογραφιστής, που μετά τις πολύ καλές εντυπώσεις που άφησε με το αιματοβαμμένο «γυναικείο» θρίλερ του «Υπερένταση» με τις Σεσίλ Ντε Φρανς και Μαϊγουέν Λε Μπεσκό, πέρασε με επιτυχία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, ολοκληρώνοντας το remake του cult θρίλερ «Αίμα στους Λόφους», το οποίο επίσης απέσπασε (κάποιες) ενθουσιώδεις κριτικές. Αυτή τη φορά ωστόσο τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά, καθώς όχι μόνο υπέπεσε στο σφάλμα να καταπιαστεί με αμερικανικό remake ασιατικού φιλμ (του «Into the Mirror» του νοτιοκορεάτη Κιμ Σανγκ-χο πιο συγκεκριμένα), αλλά το βασικό θέμα της ταινίας του κινείται σε μεταφυσικά/υπερφυσικά μονοπάτια, τα οποία, όπως αποδεικνύεται στην πορεία, δεν είναι ακριβώς το φόρτε του.
Η συνήθεια του να γράφει ο ίδιος τα σενάριά του (πάντα σε συνεργασία με τον Γκρεγκορί Λεβασέρ) εδώ τον προδίδει όσο ποτέ άλλοτε, με την πλοκή να βρίθει από κλισέ του είδους και να γίνεται ολοένα και πιο δυσνότητη στην εξέλιξή της, χωρίς παράλληλα να παρουσιάζει ποτέ έστω το παραμικρό ενδιαφέρον, πέρα βέβαια από εκείνο που έχει να κάνει με την πηγή έμπνευσης του θέματος της ταινίας, τη μυθολογία/δεισιδαιμονία, δηλαδή, που περιβάλλει τους καθρέφτες, αποδίδοντάς τους ιδιότητες… αρπαγών ψυχών. Ο Κίφερ Σάδερλαντ, «παγιδευμένος» σε έναν ρόλο που φέρνει αρκετά σε Τζακ Μπάουερ, ιδίως όταν αρχίζει να βρίζει και να ασκεί βία σε… οτιδήποτε αντανακλά το είδωλο του ιδίου και των αγαπημένων του προσώπων, δεν καταφέρνει ποτέ να μας πείσει να τον πάρουμε στα σοβαρά, τη στιγμή που η Πόλα Πάτον («Ο Κύριος Κανένας»), στο ρόλο της εν διαστάσει συζύγου του και μητέρα των δύο παιδιών τους, πασχίζει μάταια να μας κάνει να νιώσουμε την αγωνία της, όταν αρχίζει να απειλείται η ζωή τους, κυκλοφορώντας στη μισή ταινία με ένα κάργα μουσκεμένο νεγκλιζέ, το οποίο, χμμ…, δεν αφήνει και πολλά στη φαντασία.
Τα ειδικά εφέ που παρουσιάζουν τη συμπεριφορά των στοιχειωμένων κατόπτρων γρήγορα αρχίζουν να κουράζουν με τη διαρκή επανάληψή τους (ιδίως αν κάποια εξ αυτών τα έχεις ήδη δει στο trailer, όπως εκείνα με το αγοράκι, οπότε… bye-bye στο στοιχείο της έκπληξης), ενώ όλο το κομμάτι που αφορά την εμπλοκή στην ιστορία μιας πρώην σχιζοφρενούς (η οποία ισχυρίζεται πως ποτέ δεν υπήρξε τέτοια) και νυν καλόγριας, οδηγώντας στην κορύφωση της ταινίας μέσα σε έναν καταιγισμό CGI… ανεμομαζωμάτων και διαβολοσκορπισμάτων μεταφυσικής χροιάς, εκτός του ότι δε βγάζει κανένα απολύτως νόημα (ή τουλάχιστον δε σε εμπνέει να αναζητήσεις κάποιο), καταντά ιδιαίτερα εκνευριστικό μέσα σε όλη αυτή τη φασαρία και τα διαρκή jump cuts της κάμερας.
Ολοκληρώνοντας, ό,τι άξιο λόγου υπάρχει στο «Μέσα από τον Καθρέφτη» είναι η επιδέξια, γεμάτη σκιές και απόκοσμους ήχους κινηματογράφηση του αχανούς, καταστρεμμένου από πυρκαγιά κτηρίου από τον Αζά, η μοναδική περίπτωση όπου ο ταλαντούχος σκηνοθέτης εκπέμπει κάποια ατμόσφαιρα απειλής, και δύο σεκάνς-σημεία αναφοράς: εκείνη όπου η… λαχταριστή Έιμι Σμαρτ ετοιμάζεται να πάρει το μπάνιο της (με ό,τι ακολουθεί… να μην περιγράφεται με λόγια), καθώς κι η άλλη του φινάλε, όπου ο Σάδερλαντ συνειδητοποιεί τη μοίρα του. Πέραν τούτων, ουδέν!
