Σκηνοθεσία: Γκαρθ Τζένινγκς
Σενάριο: Γκαρθ Τζένινγκς
Πρωταγωνιστούν: Μπιλ Μίλνερ, Γουίλ Πόουλτερ, Τζέσικα Στίβενσον, Νιλ Ντάτζεον, Τζουλς Σίτρουκ, Εντ Γουέστγουικ. Άννα Γουίνγκ
Διάρκεια: 96’
Διανομή
Hollywood Entrtainment
http://www.sonoframbow.com/
Δύο συμμαθητές από ολότελα διαφορετικούς κόσμους γίνονται φίλοι «από σπόντα» στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Ο ένας παιδί μίας βαθιά θεοσεβούμενης μητέρας, που του απαγορεύει τις φιλίες και την παρακολούθηση τηλεόρασης, ο άλλος ο… φόβος και ο τρόμος του σχολείου. Μέσα από τα γυρίσματα μιας ταινίας μικρού μήκους με τίτλο «Ο Γιος του Ράμπο» θα αναπτύξουν αυτή τη σπάνια σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε αδελφικούς φίλους. Μια σχέση που θα δοκιμαστεί από την παρουσία ενός εκκεντρικού Γάλλου μαθητή, ο οποίος από το πουθενά θα θελήσει να γίνει ο βασικός πρωταγωνιστής στην ταινία τους…
Το «Ράμπο: Το Πρώτο Αίμα», για πολλούς η κορυφαία στιγμή της φιλμογραφίας του Σιλβέστερ Σταλόνε, γίνεται εντελώς αναπάντεχα πηγή έμπνευσης μιας θαυμάσιας νοσταλγικής κομεντί ενηλικίωσης, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να επαναφέρει στη μόδα τα… 80s, αν στις τάξεις της συμπεριλάμβανε αρκετά πιο τρανταχτά ονόματα, από εκείνα του Γκαρθ Τζένινγκς (ο σκηνοθέτης /σεναριογράφος, γνωστός μας από την κινηματογραφική μεταφορά του best seller αναγνώσματος «Γυρίστε το Γαλαξία με Οτοστόπ» του Ντάγκλας Άνταμς) και της Τζέσικα Στίβενσον (γνωστή κυρίως για τις τηλεοπτικές και θεατρικές δουλειές της, κολλητή του Έντγκαρ – «Hot Fuzz» – Ράιτ, παντελώς άγνωστη εκτός των βρετανικών νησιών).
Στην πρώτη καθαρά δική του ταινία, ο 36χρονος δημιουργός ξεδιπλώνει όλο το ταλέντο και τη φαντασία του, μικρή γεύση των οποίων είχαμε πάρει στην προηγούμενη δουλειά του, προσθέτει αναμνήσεις από την παιδική του ηλικία και καθοδηγεί υποδειγματικά ένα «πολύχρωμο» καστ, με επικεφαλής τους πρωτοεμφανιζόμενους και άψογους στις ερμηνείες τους Μπιλ Μίλνερ και Γουίλ Πόουλτερ στους ρόλους των Γουίλ και Λι Κάρτερ αντίστοιχα, οι οποίοι συνδέονται με μια δυνατή φιλία, ένα καλοκαίρι των αρχών του ’80 σε μια μικρή πόλη της βρετανικής υπαίθρου.
Μεγαλώνοντας σε ένα εξαιρετικά συντηρητικό περιβάλλον, χωρίς πατέρα, με την τηλεόραση και τη μουσική να απαγορεύονται δια ροπάλου και με τακτικότατες επισκέψεις στην εκκλησία, ο μοναχικός Γουίλ αποφασίζει να διοχετεύσει την αχαλίνωτη φαντασία του στο σκιτσάρισμα απίθανων πλασμάτων, ώσπου η ανακάλυψη της μαγείας του κινηματογράφου μέσω μιας παράνομης κόπιας VHS του πρώτου «Ράμπο», θα τον οδηγήσει στη συνεργασία με το ατίθασο πλουσιόπαιδο Λι Κάρτερ, τον… καπετάν-φασαρία του σχολείου του, ο οποίος μεγαλώνει ουσιαστικά με τον αδερφό του, καθώς οι γονείς λείπουν διαρκώς σε ταξίδια. Ο τελευταίος, επιθυμώντας να λάβει μέρος σε ένα διαγωνισμό ταινιών μικρού μήκους, βουτά την κάμερα του αδερφού του και πείθει τον Γουίλ να γυρίσουν ένα φιλμάκι με τον ίδιο σε ρόλο πρωταγωνιστή, σεναριογράφου και… κασκαντέρ. Οι περιπέτειές τους κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων θα τους ενώσουν με ισχυρότατους δεσμούς φιλίας, παρά το γεγονός ότι η παρουσία ενός φαντασμένου Γάλλου μαθητή και… fashion victim (Τζουλς Σίτρουκ), ο οποίος έχει έρθει με ανταλλαγή από την πατρίδα του, θα απειλήσει να τα τινάξει όλα στον αέρα.
Με φουλ νοσταλγική διάθεση απέναντι στα… παρεξηγημένα 80s, κάτι που φανερώνει και το απίθανο soundtrack γεμάτο hits της εποχής (Duran Duran, The Fun Boy Three, Blondie, Nu Shooz!...), άφθονο χιούμορ, απόρροια τόσο των σπιρτόζικων διαλόγων όσο και των ποικίλων screwball καταστάσεων στις οποίες εμπλέκεται το πρωταγωνιστικό δίδυμο, γενναίες δόσεις μαγικού ρεαλισμού, αλλά και με δυο-τρεις περιπτώσεις όπου τα πράγματα παίρνουν μια σαφή δραματική τροπή, χωρίς ωστόσο να «επιβαρύνουν» το εν γένει εύθυμο κλίμα, ο Τζένινγκς στήνει μια ευφάνταστη, ιδιαίτερα διασκεδαστική κομεντί, που λειτουργεί εξίσου πετυχημένα ως γλυκόπικρη ιστορία ενηλικίωσης, αλλά και ως φόρος τιμής στην ίδια την τέχνη του κινηματογράφου.
Φυσικά υπάρχουν κάποια ψεγάδια, με πρώτο και κύριο μια μεγάλη κοιλιά που κάνει το φιλμ στο δεύτερο μισό του, καθώς «παραδίνεται» προσωρινά σε κάποιες μελοδραματικές συμβάσεις, ενώ κάποιοι από τους περιφερειακούς χαρακτήρες, όπως για παράδειγμα ο αδερφός Τζόσουα και ο δάσκαλος της χημείας, προσεγγίζονται ως στερεότυπα εχθρικής συμπεριφοράς προς τα παιδιά. Ωστόσο, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως ο «Γιος του Ράμπο» θα ενθουσιάσει το σινεφίλ κοινό – ιδίως δε εκείνους που βρίσκονται κοντά ηλικιακά με τον δημιουργό του (όπως ο υποφαινόμενος, βεβαίως-βεβαίως…).
Να σημειώσω εδώ πως, κατά την ταπεινή προσωπική μου άποψη, ο «Γιος του Ράμπο» είναι η καλύτερη ταινία που έχει διανείμει μέχρι σήμερα στις ελληνικές αίθουσες η Hollywood Entertainment. Κι εις ανώτερα!
