Σκηνοθεσία: Οξάιντ και Ντάνι Πανγκ
Σενάριο: Τζέισον Ρίτσμαν & ΑΦΟΙ Πανγκ
Πρωταγωνιστούν: Νίκολας Κέιτζ, Σακρίτ Γιάμναρμ, Πάνγουαρντ Χαμανί
Διάρκεια: 99 λεπτά
Διανομή: Audiovisual
Επίσημο site: http://www.lionsgate.com/bangkokdangerous
H ζωή ενός επαγγελματία δολοφόνου παίρνει μια αναπάντεχη τροπή, όταν βρίσκεται στην Ταϊλάνδη για να εκτελέσει κάποια συμβόλαια θανάτου. Ο Τζο (Νίκολας Κέιτζ), ένας εκτελεστής δίχως οίκτο, ταξιδεύει στη Μπανγκόκ για να σκοτώσει τέσσερις εχθρούς του Σουράτ, ενός αδίστακτου βασιλιά του υποκόσμου. Εκεί συναντά τον Κονγκ (Σακρίτ Γιαμνάρμ), έναν μικροαπατεώνα του δρόμου, τον οποίο προσλαμβάνει για να τον βοηθήσει στην υπόθεση, με απώτερο στόχο να τον σκοτώσει στο τέλος ώστε να καλύψει κάθε ίχνος. Κατά ένα περίεργο τρόπο, ο Τζο, που είναι ο κατεξοχήν μοναχικός και απόμακρος τύπος, συνδέεται σταδιακά με το νεαρό Κονγκ και γίνεται ο μέντοράς του. Παράλληλα, μπλέκει σε μια ρομαντική ιστορία με τη Φον (Τσάρλι Γιανγκ), μια όμορφη Ταϊλανδέζα πωλήτρια. Καθώς παρασύρεται από τη μεθυστική γοητεία της Μπανγκόκ, ο Τζο αρχίζει να αμφισβητεί τη μοναχική του ύπαρξη και απογοητεύει τον μαθητή του, τη στιγμή που ο Σουράτ αποφασίζει να ξεκαθαρίσει μια και καλή την κατάσταση.
Νέα ταινία με το Νίκολας Κέιτζ. Πρώτος πονοκέφαλος! Remake ασιάτικης ταινίας στο χόλιγουντ. Δεύτερος πονοκέφαλος! Ο τρίτος έρχεται στο αμερικανιά φινάλε της ταινίας...
Ο κύριος Τζο είναι κατά βάθος ένας πολύ ευγενής κι ευαίσθητος άνθρωπος, άσχετα αν καθημερινά σκορπάει πτώματα στο πέρασμα του κι έχει τέσσερις μισανθρωπικές αρχές που μας επαναλαμβάνει δις. Είναι η μοναξιά που τον έχει κάνει έτσι. Γιατί για να του βγει αυτή η άλλη πλευρά του, πρέπει πρώτα να εμφανιστεί στο διάβα του μια γλυκιά και κωφάλαλη (;) ύπαρξη που θα τον σαγινεύσει. Παρόλα αυτά ανά πάσα στιγμή, μπορεί άνετα να βάζει το προσωπείο του στυγερού δολοφόνου, ώσπου θα τον ανακαλύψει η εκλεκτή της επίπλαστα ζαχαρωμένης καρδιάς του. Τότε, θα αναλάβει της ευθύνες του σαν καλός παραδοσιακός ρεπουμπλικάνος και θα την «κάνει»...
Η ερωτική ιστορία προσπαθεί να σε πάρει μαζί της και να κάνει πιο ανθρώπινο τον κύριο Τζο, αλλά το μόνο που καταφέρνει είναι να παρουσιάσει τη γύμνια αυτών των χάρτινων χαρακτήρων και να προσφέρει απέραντες κοιλιές σε μια προβληματική, ούτως ή αλλιώς, ταινία.
Η δράση που μας παρουσιάζεται είναι πολύ εφετζίδικη με γρήγορο κοφτό μοντάζ, αλλά δε δύναται να μας αποκρύψει την επιφανειακή και ανέμπνευστη σκηνοθεσία των περιπετειωδών πλάνων. Σε αντίθεση με το πρώτο μισάωρο, όταν η ταινία προσεγγίζει νουάρ φόρμες με συνεχές voice-over και μια ζοφερή απεικόνιση της διεφθαρμένης Bangkok (που άλλωστε είναι η πατρίδα των Πανγκ).
Όσο για τη μουσική του εργασιομανή Brian Tyler, ούτε ένα αξιομνημόνευτο μουσικό θέμα, παρά το γεγονός ότι καθόλη τη διάρκεια του φιλμ, έπαιζε –αλά «Constantine» και «Matrix»- μουσική.
Παρ’ότι δεν ήμουν φαν της πρωτότυπης ταινίας του 1999, τούτη εδώ με έκανε, εξαιτίας της σύγκρισης των δύο. Για μαζική, τυφλή, κατανάλωση μόνο, αγκαλιά με ποπ κορν και χαβαλετζίδικη παρέα.
ORPHEUS L. (**)
Ένα από τα καλύτερα «θαψίματα» που έχω διαβάσει αναφορικά με τη συγκεκριμένη ταινία, ήταν πριν από κάτι μήνες σε κάποιο έγκυρο αγγλικό κινηματογραφικό έντυπο (το «Empire» ή το «Total Film», δεν είμαι σίγουρος) και είχε να κάνει με το… poster της – δηλαδή πριν καν βγει στις αίθουσες. Ε, αυτά που έγραφε εκεί ήταν αρκετά να τρέψουν τον οποιονδήποτε μακριά από το «Bangkok: Επικίνδυνη Αποστολή».
Τώρα που έχω δει πλέον την ταινία, ανατρέχω με νοσταλγία στα σχόλια εκείνου του τεύχους, διαπιστώνοντας το πόσο δίκιο είχαν…
Η αλήθεια είναι πως έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μπας και ο Νίκολας Κέιτζ έχει κάπου μία λίστα με ταινίες που δεν χωνεύει και αποφάσισε να γυρίσει τα remake τους, με σκοπό να εκδικηθεί τόσο τους δημιουργούς τους, όσο και τους fans τους. Ή, ακόμη χειρότερα, μήπως πρόκειται για ταινίες που αγαπά πραγματικά και γυρίζει όλα αυτά τα remakes, πιστεύοντας πως έτσι… αποτίνει φόρο τιμής στο πρωτότυπο (τρομάρα του!). Ό,τι και να συμβαίνει πάντως, η αλήθεια είναι πως και μόνο η ανάγνωση του ονόματός του πρώτο-πρώτο στα credits μιας ταινίας, αποτελεί εδώ και κάποια χρόνια τον κατεξοχήν λόγο να είναι κανείς δύσπιστος/προκατειλημμένος για το ποιόν της. Και το χειρότερο είναι, πως κάθε (μα ΚΑΘΕ) φορά οι… κακοί οιωνοί επιβεβαιώνονται.
Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με το remake ενός – ιδιαίτερα αξιόλογου για το είδος του, σύμφωνα με τις γνώμες όσων το έχουν δει – Ταϊλανδέζικου φιλμ από τους ίδιους τους δημιουργούς του, τους διάσημους δίδυμους αδερφούς Ντάνι & Οξάιντ Πανγκ («Το Μάτι», «Ανακύκλωση»). Θεωρώντας το «Μάτι» ένα από τα αγαπημένα μου θρίλερ ασιατικής προέλευσης και βρίσκοντας στην «Ανακύκλωση» αρκετά καλά στοιχεία, με κυριότερο την αριστοτεχνική κινηματογράφησή της, έσπευσα να εκφράσω μια κάποια συγκρατημένη αισιοδοξία, πως αυτή τη φορά ίσως και να είμαστε τυχεροί. Φευ!
Οι Πανγκ σίγουρα δεν είναι… Χίτσκοκ (ο οποίος είχε, ως γνωστόν, ξαναγυρίσει το δικό του «Ο Άνθρωπος που Γνώριζε Πολλά», με άλλο καστ και εξαιρετικά αποτελέσματα) για να κάνουν… «παπάδες» στο remake τους, αλλά αποδεικνύεται πως δεν είναι ούτε καν Χάνεκε (του «Funny Games US»). Και δε χρειάζεται να έχει δει κάποιος το πρωτότυπο φιλμ, για να διαπιστώσει πως οι εκ Χονγκ Κονγκ ορμώμενοι δημιουργοί τα έκαναν μαντάρα. Εν ολίγοις, πατώντας πάνω σε ένα λίγο-πολύ προχειρογραμμένο σενάριο, το οποίο επιχειρεί μάταια να δώσει… ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε έναν αδίστακτο επαγγελματία δολοφόνο, μπλέκοντάς τον ερωτικά με μια κωφάλαλη φαρμακοποιό (απ’ ό,τι πληροφορηθήκαμε, στο πρωτότυπο φιλμ ο κωφάλαλος είναι ο ίδιος ο δολοφόνος!), αλλά και συνδέοντάς τον με έναν μικροκακοποιό, ο οποίος κερδίζει την συμπάθεια και την προσοχή του, ωθώντας τον να παραβεί – άκουσον, άκουσον – κάποιους από τους αυστηρούς του κανόνες, και προσθέτοντας στην αφήγηση ένα «νουαρίζον» voice over με την άχρωμη φωνή του Κέιτζ, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να σερβίρουν ένα απρόσμενα ανιαρό, νερόβραστο περιπετειώδες θρίλερ προσωπικής εκδίκησης, το οποίο δε σώζεται, όσες εκρήξεις και στιλιζαρισμένα πλάνα κι αν αραδιάσουν στο πανί και όσα «ζογκλερικά» κι αν κάνουν με την κάμερά τους. Υπάρχουν στιγμές που τρίβεις τα μάτια σου, έκπληκτος με τα όσα κωμικοτραγικά παρακολουθείς να εξελίσσονται επί της οθόνης (παράδειγμα, η απίστευτη σεκάνς όπου η κωφάλαλη ανακαλύπτει την πραγματική ταυτότητα του Κέιτζ, ο οποίος ως τότε της συστηνόταν ως εμπορικός αντιπρόσωπος ή κάτι τέτοιο, όπου βλέπουμε σε slow-motion μερικές σταγόνες αίματος από τα τσακισμένα κορμιά των… αλητήριων που τόλμησαν να τα βάλουν μαζί του, να πιτσιλάνε το πάλευκο φόρεμα της) και άλλες όπου απλά χασμουριέσαι βαριεστημένα, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο ρολόι σου. Ακόμη δε και η κινηματογράφηση της Μπανγκόκ από μέρους τους, σχεδόν κατορθώνει να αφαιρέσει κάθε αίσθηση ερωτισμού και επικινδυνότητας από μια πόλη που διαθέτει σε αφθονία και τα δύο!
Και φτάνουμε στον κύριο Κέιτζ, για τον οποίο, ό,τι και να πούμε πλέον είναι λίγο, καθώς, όπως αναφέραμε και παραπάνω, η παρουσία του και μόνο σε κάποια ταινία, πακέτο μάλιστα με αυτά τα γελοία περουκίνια που χρησιμοποιεί κάθε φορά, αποτελεί έναν από τους βασικούς λόγους να βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που την επέλεξες για την κινηματογραφική σου έξοδο. Για μια ακόμη φορά μοιάζει σα να μην μπορεί να αρθρώσει ούτε μια πειστική ατάκα, ενώ το βλέμμα του, ιδίως στις στιγμές όπου φανερώνει τον έρωτά του για την κωφάλαλη (δε χορταίνω να το γράφω), είναι για γέλια και μάλιστα τρανταχτά! Τα οποία γέλια πολύ αμφιβάλλω αν θα μπορέσετε να συγκρατήσετε παρακολουθώντας το – και καλά δραματικό – φινάλε του φιλμ. Να σαι καλά βρε Νίκολας. Πάλι μας έφτιαξες τη διάθεση!
XAΡΗΣ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ (*)
