Σκηνοθεσία: Έρικ Μπρέβιγκ
Σενάριο: Μάικλ Βάις, Τζένιφερ Φλάκετ & Μαρκ Λέβιν, βασισμένοι στο ομώνυμο βιβλίο του Ιουλίου Βερν
Πρωταγωνιστούν: Μπρένταν Φρέιζερ, Τζος Χάστερσον, Ανίτα Μπρίεμ, Σεθ Μέγιερς.
Διάρκεια: 92’
Διανομή: Village Films
http://www.journeymovie.com
Τρεις ταξιδιώτες ο Τρέβορ, γεωλόγος, ο έφηβος ανηψιός του Σον, γιος διάσημου εξερευνητή, του οποίου τα ίχνη αγνοούνται και η Ισλανδή οδηγός τους Χάνα, θα βρεθούν σε ένα παράξενο κόσμο κάνω από την επιφάνεια της γης και θα ξεκινήσουν ένα απίστευτο ταξίδι γεμάτο επικίνδυνες περιπλανήσεις, εξωτικά τοπία και μοναδικές καταστάσεις…
Ομολογώ πως, προς το παρόν, είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός απέναντι στην ιστορία που έχει ξεκινήσει με την επιστροφή του τρισδιάστατου σινεμά στη μόδα, η οποία, με τη βοήθεια της υψηλής τεχνολογίας αναμένεται να λάβει μελλοντικά… κατακλυσμιαίες διαστάσεις (μπορείτε να διαβάσετε σχετικώς στο θέμα για το 3D σινεμά, που θα δημοσιευθεί λίαν συντόμως σε αυτό εδώ το site), γι’ αυτό και ταινίες όπως το «Ταξίδι στο Κέντρο της Γης 3D» τις αντιμετωπίζω με έναν έντονο σκεπτικισμό.
Ουσιαστικά, το πρόβλημά μου έγκειται στο ότι, μέχρι στιγμής, η μόνη ταινία που είδα να εκμεταλλεύεται την εν λόγω τεχνολογία και να μην απευθύνεται αποκλειστικά σε παιδιά, ήταν το περσινό «Beowulf» του Ρόμπερτ Ζεμέκις, το οποίο δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε και τόσο (ο αριστουργηματικός «Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης» των Τιμ Μπάρτον και Χένρι Σέλικ δεν πιάνεται, καθώς αποτελούσε επανέκδοση προσαρμοσμένη στις νέες τεχνολογίες).
Το φιλμ του Έρικ Μπρέβιγκ, βετεράνου στον τομέα των ειδικών εφέ, εδώ στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο για ταινία μεγάλου μήκους, είναι μια ακόμη οικογενειακή περιπέτεια με την… «κακή» έννοια – τα μόνα που ενδέχεται να ενθουσιαστούν πραγματικά από το όλο θέαμα, είναι τα παιδιά. Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν και με πρωταγωνιστή τον – εξπέρ στις περιπέτειες για όλη την οικογένεια, ελέω «Μούμιας» και «Looney Tunes: Επιστροφή στη Δράση» – Μπρένταν Φρέιζερ, το «Ταξίδι στο Κέντρο της Γης 3D» αποτελεί μια θεαματική,
καλομονταρισμένη, αλλά τετριμμένη συρραφή από set pieces δανεισμένα από ταινίες όπως ο δεύτερος «Ιντιάνα Τζόουνς» και το «Τζουράσικ Παρκ», εμπλουτισμένη με κάποια εφέ προορισμένα να δώσουν έμφαση στο 3D στοιχείο της ταινίας, όπως η παρουσία κάποιων παράξενων φωσφοριζόντων πουλιών, ορισμένων αιωρούμενων βράχων και άφθονων πεινασμένων προϊστορικών… πιράνχας! Μάλιστα, το γεγονός ότι το ταξίδι εντός της επιφάνειας της γης ξεκινά περίπου στα μισά της ταινίας, δυσχεραίνει τα πράγματα, καθώς η ως τότε πλοκή είναι, απλά, αδιάφορη.
Όσοι πάντως επιμένετε, σας πληροφορώ πως η εν λόγω ταινία αποτελεί την πρώτη τρισδιάστατη που γυρίστηκε με 100% κανονικούς ηθοποιούς, κάτι που καθιστά επιτακτική την ανάγκη παρακολούθησής της στις ειδικά εξοπλισμένες με τεχνολογία digital 3D αίθουσες (η ταινία, άγνωστο για ποιο λόγο, θα προβάλλεται και σε «απλές» αίθουσες).
Προσωπικά πάντως, προτιμώ να ξαναδώ για πολλοστή φορά, στη μικρή οθόνη έστω, την βερσιόν του 1959, σε σκηνοθεσία Χένρι Λέβιν και με πρωταγωνιστές τους Πατ Μπουν και Τζέιμς Μέισον. Εκείνη, τουλάχιστον, είχε γνήσιο σασπένς, κι ας διέθετε… χάρτινους δεινοσαύρους!
