Σκηνοθεσία: Άντριου Φλέμινγκ
Σενάριο: Παμ Μπρέιντι, Άντριου Φλέμινγκ
Πρωταγωνιστούν: Στιβ Κούγκαν, Κάθριν Κίνερ, Σκάιλαρ Άστιν, Τζόζεφ Τζούλια Σορία, Μάρσαλ Μπελ, Μέλονι Ντίαζ, Φοίβη Στρολ, Ντέιβιντ Αρκέτ, Ελίζαμπεθ Σου, Έιμι Ποουλερ.
Διάρκεια: 92’
Διανομή: Odeon
http://www.hamlet2.com/
Ο Ντέινα Μαρσζ είναι ένας αποτυχημένος ηθοποιός που καταλήγει να διδάσκει υποκριτική σε μαθητές Λυκείου. Η σύζυγός του τον μισεί, οι μαθητές του τον χλευάζουν και ο… 13χρονος κριτικός της σχολικής εφημερίδας σχολιάζει αρνητικά κάθε θεατρική παραγωγή του. Προκειμένου να κάνει την ανατροπή, να σώσει την καριέρα του αλλά και να εμπνεύσει τους μαθητές του, ο Ντέινα αποφασίζει να γράψει και να ανεβάσει ένα μιούζικαλ – sequel του Άμλετ, τελείως προσβλητικό και προσαρμοσμένο στα δεδομένα της εποχής, μια ολότελα ανατρεπτική εκδοχή του σαιξπηρικού έργου!
Από τις λίγες ταινίες που είδαμε τελευταία, όπου μια απλή ανάγνωση του τίτλου της είναι από μόνη της ικανή να σε κάνει να γελάσεις (αρκεί, βέβαια, να σκαμπάζεις λίγο από Σαίξπηρ), το «Hamlet 2: Η Ανάσταση» αποτελεί την ταινία εκείνη που αναμένεται να καθιερώσει τον Στιβ Κούγκαν στις συνειδήσεις μας ως έναν από τους κορυφαίους κωμικούς του καιρού μας. Ο βρετανός κωμικός είναι «όλα τα λεφτά» στο ρόλο ενός καλοπροαίρετου, αφελούς, αλλά αφοσιωμένου στην τέχνη του ηθοποιού, με κορυφαία στιγμή της καριέρας του ένα πέρασμα από τη «Xena: The Warrior Princess» (ή μήπως η εμφάνισή του σε τηλεταινία για λογαριασμό του δικτύου… Al Jazeera μπορεί να θεωρηθεί σημαντικότερη;!;), ο οποίος εργάζεται ως καθηγητής υποκριτικής σε ένα λύκειο της Αριζόνα, όπου συνηθίζει να ανεβάζει παραστάσεις βασισμένες σε μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως το «Έριν Μπρόγκοβιτς», οι οποίες στέφονται πάντα με παταγώδη αποτυχία, ώσπου ένα ανήλικος κριτικός θεάτρου(!) τον συμβουλεύει να ανεβάσει κάτι δικό του, γεγονός που τον ωθεί στη σύλληψη της μεγαλοφυούς ιδέας ενός sequel στον σαιξπηρικό… Άμλετ,
και μάλιστα υπό μορφή μιούζικαλ!
Ο Κούγκαν μάλιστα, όχι μόνο «τα λέει», αλλά αποδεικνύεται και μανούλα στους αυτοσχεδιασμούς και στη «σωματική» κωμωδία (πάω στοίχημα πως η ιδέα να κυκλοφορεί με… πατίνια ήταν δική του), παίρνοντας ολοκληρωτικά πάνω του μια ταινία, η οποία λειτουργεί αρκετά πετυχημένα τόσο ως σάτιρα των κυκλωμάτων του Χόλιγουντ (με την Ελίζαμπεθ Σου, υποδυόμενη με κέφι τον – παραγκωνισμένο από το χώρο – εαυτό της, να ισχυρίζεται πως εκείνο που της έχει λείψει περισσότερο από την εποχή που (συμ)πρωταγωνιστούσε σε σουξέ όπως το «Cocktail» και το «Αφήνοντας το Λας Βέγκας» είναι τα… χαμουρέματα με τους συμπρωταγωνιστές της!), όσο και ως αναβίωση του είδους του μιούζικαλ, με το τελευταίο κομμάτι της ταινίας να αναλώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην επίσημη πρώτη του… «Άμλετ 2» μπροστά σε ένα ενθουσιώδες πλήθος. Μάλιστα, δεν σας κρύβω πως η προσφώνηση από μέρους του του Άμλετ ως «Άμλετ 1», με έκανε να γελάσω μέχρι δακρύων!
Βέβαια, η περιπετειώδης μετάβαση του Ντέινα Μαρσζ (Κούγκαν) από loser δάσκαλο/ηθοποιό σε θριαμβευτή θεατράνθρωπο και πηγή έμπνευσης για τους μαθητές του, έχει και κάποιες… παράπλευρες απώλειες, με πρώτη και καλύτερη την Κάθριν Κίνερ, η οποία, στο ρόλο της συζύγου του, η οποία έχει πάψει προ πολλού να πιστεύει σε εκείνον, περνά μάλλον ανεκμετάλλευτη. Επίσης, η παράσταση που παρακολουθούμε στο τελευταίο μέρος θυμίζει αρκετά «Jesus Christ Superstar», κάτι που μετριάζει αρκετά το στοιχείο της έκπληξης, ενώ είναι γεγονός πως από ένα σημείο
και μετά το όλο αστείο της υπόθεσης μοιάζει να «μπαγιατεύει» κάπως.
Γεγονός, πάντως, είναι πως το «Hamlet 2: Η Ανάσταση» αποτελεί ήδη μία από τις διασκεδαστικότερες – εντός αιθούσης – εμπειρίες της τρέχουσας κινηματογραφικής περιόδου, με το βασικό θέμα της παράστασης «Rock Me, Sexy Jesus»(!) να αποτελεί το ιδανικό φεστιβαλικό soundtrack όσων παρακολούθησαν την ταινία στις Νύχτες Πρεμιέρας.
Ειδική μνεία αποτίνουμε στη βετεράνο του Saturday Night Live Έιμι Πόουλερ, η οποία δίνει έξτρα ώθηση στην ταινία με την ξέφρενη ερμηνεία της ως… σαλεμένη νομική σύμβουλος, εκστομίζοντας ατάκες όπως «Είμαι παντρεμένη με Εβραίο. Δεν έχω τίποτα να χάσω»!
