Σκηνοθεσία: Μπεν Στίλερ
Σενάριο: Μπεν Στίλερ, Τζάστιν Θερού, Ίθαν Κοέν
Πρωταγωνιστούν: Μπεν Στίλερ, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Τζακ Μπλακ, Τζέι Μπαρουσέλ, Μπράντον Τ. Τζάκσον, Νικ Νόλτε, Τομ Κρουζ, Στιβ Κούγκαν, Μάθιου Μακ Κόναχι, Ντάνι Μακ Μπράιντ
Διάρκεια: 107’
Διανομή: UIP
http://www.tropicthunder.com/
Ένας ξεπεσμένος σταρ ταινιών δράσης που επιθυμεί διακαώς να επιστρέψει στις επιτυχίες, ένας πολυβραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός, που ξεπερνά κάθε όριο προκειμένου να μπει στο… πετσί του ρόλου του και ένας κωμικός που επιθυμεί να τον πάρουν επιτέλους στα σοβαρά, τίθενται επικεφαλής του καστ μιας πολεμικής περιπέτειας γενναίου προϋπολογισμού. Λόγω περικοπών από την παραγωγή ωστόσο, το όλο εγχείρημα μοιάζει να καταρρέει. Ευτυχώς ο σκηνοθέτης τους αρνείται να εγκαταλείψει το όνειρό του και, ακολουθώντας τη συμβουλή του συγγραφέα του βιβλίου στο οποίο θα βασιστεί η ταινία και βετεράνου του Βιετνάμ, αποφασίζει να ταξιδέψει με τους ηθοποιούς του στις ζούγκλες της Νοτιανατολικής Ασίας για γυρίσματα. Εκεί όμως θα αναγκαστούν να επαναπροσδιορίσουν την κοσμοθεωρία τους, καθώς από κάποιο αναπάντεχο μπέρδεμα θα βρεθούν εγκλωβισμένοι σε μια πραγματική εμπόλεμη κατάσταση...
Ακόμη θυμάμαι το γέλιο που είχα ρίξει με το «Zoolander», μια ευφάνταστη σάτιρα του κόσμου της υψηλής ραπτικής και των top models, η οποία αποτελούσε την προηγούμενη σκηνοθετική δουλειά του καταξιωμένου κωμικού Μπεν Στίλερ. Ε, λοιπόν, σας πληροφορώ ότι δεν συγκρίνεται με το γέλιο που έριξα παρακολουθώντας την «Τροπική Καταιγία»…
Ο Στίλερ, εκμεταλλευόμενος άψογα τις γνωριμίες του και την ισχύ του, όντας ένας από τους εμπορικότερους σταρ του Χόλιγουντ τα τελευταία χρόνια, αποφάσισε να επιστρέψει σκηνοθετικά με μία από τις πλέον ευφυείς, εμπεριστατωμένες, όσο και αναπάντεχες σάτιρες των μηχανισμών που διέπουν το Χόλιγουντ, η οποία όμως λειτουργεί μια χαρά και ως ένας ξεκαρδιστικός φόρος τιμής(;) σε κλασικές πολεμικές περιπέτειες όπως το «Αποκάλυψη Τώρα», το «Πλατούν» και η «Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν»!
Και η φάση είναι ότι οι… χοντρές πλάκες ξεκινούν πριν καν πέσουν οι τίτλοι αρχής, καθώς στο ξεκίνημα της προβολής γινόμαστε μάρτυρες τριών ψευδο-trailers από τις πιο πρόσφατες δουλειές των τριών βασικών χαρακτήρων (ο Ταγκ Σπίντμαν του Στίλερ, ο Κερκ Λάζαρους του Ντάουνι Τζούνιορ και ο Τζεφ Πόρτνοϊ του Μπλακ), με εκείνο όπου βλέπουμε τον «Λάζαρους» και τον… Τόμπι Μαγκουάιρ σε ρόλους καλόγερων που απολαμβάνουν έναν απαγορευμένο έρωτα υπό τους ήχους του «Sadeness (Part 1)» των Enigma, να απειλεί να μας αφήσει στον τόπο από τα γέλια!
Ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ είναι εκείνος που τραβά πάνω του τους προβολείς και καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, καθώς η ερμηνεία του ως Αυστραλός ηθοποιός, ο οποίος, προσδίδοντας νέες διαστάσεις στην υπόθεση «method acting», αποφασίζει να προβεί σε εγχείρηση, προκειμένου να αποκτήσει την κατάλληλη απόχρωση δέρματος, για να υποδυθεί τον Αφροαμερικανό στο φιλμ, είναι ουσιαστικά εκείνη που αποτελεί το κλου της σάτιρας απέναντι στην ματαιοδοξία των σταρ του Χόλιγουντ. Πραγματική απόλαυση οι διαρκείς κόντρες του με τον… πραγματικό
Αφροαμερικανό ηθοποιό Άλπα Τσίνο(!), ο οποίος διαρκώς «του τη λέει». Άλλωστε, η στιχομυθία ανάμεσα στον Λάζαρους και τον Σπίντμαν, αναφορικά με το πόσο… «καθυστερημένος» πρέπει να δείχνει ένας ηθοποιός υποδυόμενος ανάλογο ρόλο, ώστε να εξασφαλίσει οσκαρική υποψηφιότητα (με τον Σον Πεν του «I Am Sam» να προτείνεται ως… παράδειγμα προς αποφυγή!), ήταν εκείνη που ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από οργανώσεις, οι οποίες κατηγόρησαν την ταινία ως προσβλητική απέναντι στα άτομα «μειωμένης αντίληψης», αδυνατώντας να κατανοήσουν πως
πρόκειται για ΚΩ-ΜΩ-ΔΙΑ.
Τι να πουν δηλαδή και οι bigwigs του Χόλιγουντ, παρακολουθώντας την ντελιριακή περφόρμανς του – αγνώριστου εδώ – Τομ Κρουζ στο ρόλο του μεγαλοπαραγωγού και λάτρη της hip-hop/R&B μουσικής Λες Γκρόσμαν (grossman = ποταπός άνθρωπος), που δηλώνει στον ατζέντη του Σπίντμαν (ο Μάθιου Μακ Κόναχι στην πρώτη αξιοπρεπή ερμηνεία του εδώ και… δεκαετίες!) αποφασισμένος να τα κονομήσει με οποιοδήποτε κόστος, ακόμη κι αν πρόκειται για… ανθρώπινες ζωές! Τέτοια… χριστοπαναγία ο 46χρονος ηθοποιός είχε να ρίξει από την εποχή του εξαιρετικού «Magnolia» του
Πολ Τόμας Άντερσον και του θρυλικού… «respect the cock and tame the cunt»!
Υπάρχουν βέβαια στιγμές όπου η ταινία μοιάζει να χωλαίνει κάπως, ιδίως στο δεύτερο μισό της όπου η δράση μπαίνει σε πρώτο πλάνο, αφήνοντας κατά μέρος τον… καταιγισμό από αστεία, ενώ ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Στίλερ είναι, όλως περιέργως, ο αδύναμος κρίκος του φιλμ, με το χιούμορ που συνοδεύει την όλη ιστορία της σύλληψής του από τους ντόπιους να φαντάζει άνοστο, συγκρινόμενο με ό,τι έχει προηγηθεί. Η σεκάνς που παραπέμπει στον «Ράιαν» πάντως, με τον ίδιο να έχει κουφαθεί προσωρινά λόγω έκρηξης, είναι σίγουρα από τις
ξεκαρδιστικότερες που είδαμε φέτος.
Ξεκαρδιστική μέχρι… καρδιακού επεισοδίου, σκηνοθετημένη με άψογο στυλ από τον Στίλερ (προσέξτε μόνο τη δουλειά που έχει γίνει στις σκηνές μαχών), με υψηλότατα production values και απόλυτα ταιριαστό soundtrack, με ένα καστ που «φυσάει» και ένα σενάριο που δε χαρίζεται σε κανέναν και ρίχνει φως ακόμη και σε θέματα όπως, για παράδειγμα, το ποιο format ανάμεσα στο Blu-ray και το HD-DVD θα επικρατήσει τελικά (Απάντηση; Εκείνο που θα υποστηρίξει η… πορνοβιομηχανία!), η απολαυστική «Τροπική Καταιγίδα», με μόνο πραγματικό μείον της το ότι δε διαθέτει ούτε
μια γυναίκα στο πρωταγωνιστικό καστ, αποτελεί την καλύτερη απάντηση σε «κωμωδίες» τύπου «Ζόχαν», οι οποίες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν ένα πραγματικά καλό αστείο, ακόμη κι αν τους το… ψιθυρίσεις στο αφτί!
