Σκηνοθεσία: Ίθαν & Τζόελ Κοέν
Σενάριο: Ίθαν & Τζόελ Κοέν
Πρωταγωνιστούν : Μπραντ Πιτ, Τζωρτζ Κλούνει, Τζον Μάλκοβιτς, Τίλντα Σουίντον, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ.
Διάρκεια: 96’
Διανομή: Odeon
http://www.burnafterreading.com--live.com/
Ο Όσμπουρν Κοξ (Τζον Μάλκοβιτς) είναι υπάλληλος της CIA και αποτυχημένος σε όλους τους τομείς της ζωής του: πίνει, η δουλειά είναι χάλια και η γυναίκα του έχει εραστή τον Χάρι Φάρερ (Τζορτζ Κλούνι). Όταν ο Όζι απολύεται από τη δουλειά αποφασίζει να γράψει ένα μνημόνιο με μυστικά της επαγγελματικής του ζωής, που περιέργως φτάνει στα χέρια της άλλης ερωμένης του Χάρι, της Λίντα (Φράνσες ΜακΝτόρμαντ) και του συναδέλφου της Τσαντ (Μπραντ Πιτ). Πεπεισμένοι ότι αυτή είναι η ευκαιρία τους για να βγάλουν καμιά πεντάρα, πηγαίνουν την ..."ανακάλυψή" τους κατευθείαν στους Ρώσους! Σχέσεις και φιλίες ανατρέπονται και κανένας δεν ξέρει ποιον να εμπιστευτεί...
Intermission.. Το ευχάριστο διάλειμμα δυο ιδιοφυίων του 21ου αιώνα! Οι Κοέν, σαν άλλοτε, αποφάσισαν να διακοπάρουν κινηματογραφικά με αυτό το εγχειρίδιο βλακείας, όπως έλεγε πρόσφατα ο Χαριτόπουλος, και μας τοποθετούν στους ακραίους φαν τους, μια για πάντα!
Υπέρ : Οι μοσχοαναθρεμμένοι αδελφοί Κοέν, μετά την περυσινή τους οσκαρική και παγκόσμια επιτυχία (Καμμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους), έστησαν ένα πανέξυπνο σενάριο, δούλεψαν πάνω σε μια ευφάνταστη σκηνοθετική φόρμα (η κάμερα που έρχεται από το διάστημα και προσγειώνεται στην CIA και στο τέλος απογειώνεται και πάλι - ιδέα παραμυθιού : "μια φορά κι έναν καιρό..." - ".. και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα), είχαν την.. ευγενή τύχη να έχουν ένα καστ από Κλούνει (σε έναν ακόμη αποδομημένο ρόλο) μέχρι Σούιντον (απολαυστική υστερική 40άρα), κι από Μάλκοβιτζ (αλκοολικός πράκτορας) σε ΜακΝτόρμαντ (παρανοϊκή γραμματέας γυμναστηρίου).. αφήνοντας στο τέλος τον εξαιρετικό ρόλο του Μπραντ Πιτ, ο οποίος συνεχώς μας εκπλήσσει για τα χίλια πρόσωπα που μπορεί να υποδυθεί, σαν άλλος Μπελμοντό (στην ομώνυμη ταινία). Το σενάριο βγαλμένο από τον τρελό κόσμο του παραμυθιού, με αρκετές δόσεις ρεαλισμού βεβαίως, δείχνει ότι οι Κόεν είναι οι παραμυθάδες αδελφοί Γκριμ της εποχής μας, όπου μπορούν να φτιάξουν έναν δικό τους φιλμικό κόσμο, στο οποίο ο θεατής μπαίνει και απολαμβάνει το απόλυτο entertainment. Eν ολίγοις ότι χαιρόμαστε τόσα χρόνια (25 παρακαλώ) από τους εβραίους αδελφούς, βρίσκεται εδώ αυτούσιο!
Κατά : Πρέπει να έχουν; Προσωπικά δεν βρίσκω.. Το μοναδικό μείον που μπορείς να προάψεις είναι ότι θα μπορούσαν να αράξουν μετά την περυσινή επιτυχία και να φτιάξουν σε ένα διάστημα 2-3 χρόνων κάτι διαφορετικό και πιο μεστό. Οι άνθρωποι φαίνεται ότι έκαναν πλάκα με αυτή την ταινία. Ποιος, όμως, μπορεί να αρνηθεί ότι πρόκειται για μια υψηλού επιπέδου πλάκα, χωρίς ψεγάδι - ένα αποτέλεσμα, το οποίο άλλοι κινηματογραφιστές πασχίζουν χρόνια να φτάσουν!
Βιογραφικό Ίθαν & Τζόελ Κοέν : Τα αδέρλφια, εβραικής καταγωγής, από τη Μινεσότα, έχουν πενηνταρίσει εμφανώς, κάνουν σινεμά 25 χρόνια τώρα, έχουν κρατήσει το ανεξάρτητο- ιδιαίτερο ύφος τους, αν και πλέον κάνουν Χόλυγουντ για τα καλά (πάνε οι ένδοξες εποχές του Σάντανς), και μέχρι πρόσφατα απολαμβάνουν τα 4 όσκαρ (δυο σεναρίου, ένα σκηνοθεσίας, ένα καλύτερης ταινίας) και τα υπόλοιπα 80 βραβεία τους παρακαλώ, με άλλες τόσες υποψηφιότητες να είναι στο αρχείο : βραβεία στο Τορόντο, Χρυσές Σφαίρες, BAFTA, Βερολίνο, Χρυσοί Φοίνικες και άλλα δυο βραβεία στις Κάννες κ.ά. Συστήθηκαν με το "Μόνο Αίμα" το 1984, για να κάνουν κλασσικό ανεξάρτητο κινηματογράφο στη συνέχεια, με ταινίες όπως "Το Πέρασμα του Μίλερ", "Αριζόνα Τζούνιορ", "Μπάρτον Φινκ". Διαλείμματα-πλάκες όπως το "Καυτό Απόρρητο", μπορούν να θεωρηθούν "Ο κύριος Χούλα Χουπ" και η "Αβάσταχτη Γοητεία", ταινίες εν μέσω μεγάλων παραγωγών του παγκόσμιου κινηματογράφου όπως το "Φάργκο", "Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι", "Ω αδεφλέ που είσαι", "Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί". Και πριν τον απόλυτο θρίαμβο με το "Καμμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους", διασκεύασαν επιτυχώς το κλασσικό αριστούργημα του Μάβερικ και του Σέλλερς "Η Συμμορία των 5".
ΝΕΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥΛΑΚΟΣ (****)
Το είδαμε κι αυτό: μια ταινία των αδερφών Κοέν να σκαρφαλώνει στην κορυφή του αμερικανικού box office, πραγματοποιώντας παράλληλα το καλύτερο άνοιγμα στην καριέρα τους! Βέβαια, η ιδιαίτερα αξιοσημείωτη αυτή επιτυχία του νέου τους φιλμ, «Καυτό Απόρρητο», δεν οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο γεγονός ότι μόλις πριν από μερικούς μήνες απέσπασαν 4 ολόκληρα Όσκαρ, ανάμεσά τους κι εκείνα της Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, για το περσινό τους πόνημα «Καμιά Προσευχή Για Τους Πεθαμένους», αλλά και στην παρουσία στο καστ
πρωτοκλασάτων ονομάτων, όπως ο Τζον Μάλκοβιτς, ο Μπραντ Πιτ και φυσικά ο Τζορτζ Κλούνι, ο οποίος συμπληρώνει αισίως τις 3 συμμετοχές σε ταινίες τους.
Τα παραπάνω όμως αφορούν κυρίως τους… ειδικούς αναλυτές, παρά τους σινεφίλ, οι οποίοι λογικά ενδιαφέρονται για το πόσο… «καυτό» είναι τελικά αυτό το «απόρρητο», στο οποίο αναφέρεται ο ελληνικός τίτλος της ταινίας. Η απάντηση; Ελάχιστα, καθώς οι πληροφορίες που περιέχει το περίφημο CD που πέφτει στα χέρια του Τσαντ (Πιτ) και της Λίντα (Μακ Ντόρμαντ), στην πραγματικότητα δεν αφορούν κανέναν άλλον πέραν του αλκοολικού, οξύθυμου πρώην πράκτορα της CIA Όσμπορν Κοξ (Μάλκοβιτς) και της ψυχρής υπολογίστριας συζύγου του Κέιτι
(Σουίντον), η οποία και σκοπεύει να τον χωρίσει. Εντούτοις, το εν λόγω CD θα μπλέξει τους ήρωες μας σε έναν περίπλοκο ιστό αναπάντεχων παρεξηγήσεων, διαβολικών συμπτώσεων, βίαιων ξεσπασμάτων και ποικίλων εκφάνσεων… ηλιθιότητας, τον οποίο το σκηνοθετικό/σεναριακό δίδυμο διανθίζει με διαβολεμένο ρυθμό, περίτεχνο μοντάζ, έναν καταιγισμό από δηλητηριώδεις ατάκες, αλλά και το σύνηθες κατάμαυρο χιούμορ του, ολοκληρώνοντας ωστόσο μια «κατασκοπική» κωμωδία, που σου αφήνει ελάχιστα.
Βλέπετε, παρά το «παρεϊστικο» ύφος του φιλμ (όλοι οι ρόλοι γράφτηκαν «πάνω» στους ηθοποιούς που τους υποδύονται, ενώ μόνο ο Πιτ και ο Μάλκοβιτς δεν είχαν ξανασυνεργαστεί με τους Κοέν), είναι η δεύτερη σερί ταινία του γεννημένου στη Μινεάπολη της Μινεσότα δημιουργικού διδύμου, όπου ουδείς εκ των βασικών χαρακτήρων δεν κερδίζει τη συμπάθειά του, αναγκάζοντας το θεατή να παρακολουθεί αμέτοχος. Αντιθέτως όλοι τους μαζί συνθέτουν έναν απωθητικό μικρόκοσμο όπου κυριαρχούν η μιζέρια, η νεύρωση, ο κυνισμός και η ανοησία και στον
οποίο καμιά καλή πράξη δε μένει ατιμώρητη. Ως αποτέλεσμα, οι μπριόζες – στην πλειοψηφία τους – ερμηνείες (με εκείνη του Πιτ ήδη να συζητιέται για πιθανή οσκαρική υποψηφιότητα Β’ ρόλου), η απολαυστική παρουσία του Τζ. Κ. Σίμονς στον σύντομο, αλλά αξιομνημόνευτο ρόλο του αφεντικού της CIA («report back to me when all this makes sense…»), αλλά και… η «καρέκλα του έρωτα»(!) που παρουσιάζει σε κάποια σκηνή ο Χάρι στη Λίντα, αποσπούν κάμποσα σποραδικά γέλια από μέρους μας, η αίσθηση που μένει στο φινάλε ωστόσο, είναι πως οι Κοέν αποφάσισαν να ονομάσουν
την ταινία τους «Burn After Reading» (= να καεί μόλις διαβαστεί) ως ένα είδος συμβουλής απέναντί μας: μόλις τη δείτε, ξεχάστε την!
ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ (**)
