Σκηνοθεσία: Σούζαν Μόντφορντ
Σενάριο: Σούζαν Μόντφορντ, βασισμένη σε μια ιστορία του Έντουαρντ Μπράιαντ
Πρωταγωνιστούν: Κιμ Μπάσιντζερ, Λούκας Χάας, Κρέιγκ Σέφερ, Λούις Τσάβεζ, Λέοναρντ Γου, Τζέιμι Σταρ.
Διάρκεια: 96’
Διανομή: Hollywood Entertainment
Παραμονή Χριστουγέννων και μία μεσοαστή νοικοκυρά, η οποία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στο γάμο της, πηγαίνει σε ένα εμπορικό κέντρο για ψώνια, όπου στα καλά του καθουμένου γίνεται στόχος τεσσάρων νεαρών με άγριες διαθέσεις. Όταν ο φύλακας του εμπορικού κέντρου επιχειρεί να τους χωρίσει, πέφτει νεκρός από το πιστόλι του επικεφαλής της παρέας και απ’ τη μια στιγμή στην άλλη η άμοιρη γυναίκα βρίσκεται να τρέχει αλαφιασμένη στο κοντινό δάσος, κρατώντας στα χέρια της μια εργαλειοθήκη και παρακαλώντας το Θεό να τη βγάλει καθαρή, ώστε να κάνει γιορτές με την οικογένειά της…
«Ήταν ένας λευκός, ένας Ασιάτης, ένας μαύρος και ένας λατίνος και…» «Για στάσου. Θα αρχίσεις τα ανέκδοτα τώρα;» «Όχι βέβαια. Για την πλοκή της “Παγίδας” πρόκειται...»
Δε σας κάνω διόλου πλάκα. Η παρέα που την πέφτει στην κακόμοιρη νοικοκυρούλα της Κιμ έχει αυτήν ακριβώς τη σύνθεση και ανάθεμα κι αν κατάλαβα τι εξυπηρετούσε αυτό στην ταινία. Όπως ανάθεμα κι αν κατάλαβα τι δουλειά έχει ο… Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (ναι, πολύ καλά διαβάσατε!) στη λίστα με τους executive producers της. Το ίδιο βέβαια θα μπορούσα να αναρωτηθώ και για την παρουσία καθενός εκ των ηθοποιών της, αν δεν υπήρχε η «δικαιολογία» πως εκείνοι τουλάχιστον πληρώθηκαν.
Η «Παγίδα» είναι κυριολεκτικά η πιο εκτός τόπου και χρόνου ταινία που είδα(με) εδώ και χρόνια – και όχι δεν αναφέρομαι στο γεγονός ότι το συμβάν που παρακολουθούμε διαδραματίζεται Παραμονή Χριστουγέννων, τη στιγμή που η ταινία βγαίνει στις αίθουσες ντάλα… φθινόπωρο με 30 βαθμούς – ακόμη! – υπό σκιάν. Σε σκηνοθεσία και σενάριο της πρωτοεμφανιζόμενης Σούζαν Μόντφορντ (ανηψιά του διάσημου Σκωτσέζου sportscaster Άρθουρ Μόντφορντ – άχρηστη πληροφορία νούμερο 169), η οποία με τη σειρά της εμπνέεται από μια ιστορία του Έντουαρντ Μπράιαντ (ο οποίος, πολύ πιθανό να την εμπνεύστηκε ενώ καθόταν στη… λεκάνη της τουαλέτας του), η «Παγίδα» - παντελώς άσχετος ο ελληνικός τίτλος με τον πρωτότυπο, αλλά και με τα όσα διαδραματίζονται στην ταινία – ξεκινάει με τον ψόφιο στην κούραση σύζυγο (ένας Κρέιγκ Σέφερ σωστό… γομάρι) να επιστρέφει από τη δουλειά, για να βρει ένα σπίτι «αχούρι» (= 2-3 παιχνίδια πεταμένα εδώ κι εκεί) και μια σύζυγο να ψελλίζει πως «κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί». Κι εκεί που το «παλιοκάθαρμα» ο σύζυγος είναι έτοιμος να της χιμήξει, για να μάθει να του αντιμιλάει, εκείνη καταφέρνει να ξεγλιστρήσει έξυπνα, πληροφορώντας τον πως «έχει τελειώσει το χαρτί περιτυλίγματος»! Και ευθύς αμέσως ξεχύνεται στους δρόμους, αφήνοντας πίσω της το φαί στη… σκάλα(!) για να το βρουν τα δύο «αγγελούδια» της, και με ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της την πονεμένη έκφραση «εγώ γι’ αλλού ξεκίνησα κι αλλού η ζωή με πάει».
Αν ακόμη δεν έχετε φρικάρει με το γελοίο του πράγματος, σας πληροφορώ πως αν κι εφόσον το αποτολμήσετε να παρακολουθήσετε την ταινία στη μεγάλη οθόνη, σας διαβεβαιώνω πως πρόκειται να φχαριστηθείτε γέλιο. Ότι η ταινία είναι «θρίλερ» σας το είπα; Πάμε παρακάτω. Πλησιάζοντας στο mall για τα ψώνια της και αφού σιχτιρίζει άπαντες για το χάλι που επικρατεί στο parking, προτού βρει θέση… μόλις λίγα μέτρα παρακάτω, αποφασίζει να αφήσει ένα υβριστικό σημείωμα στο παρμπρίζ ενός αυτοκινήτου, που πιάνει 2 θέσεις. Αυτό ακριβώς είναι και το μοιραίο της λάθος, που θα τη θέσει στο στόχαστρο τεσσάρων τρελαμένων νεαρών, οι οποίοι θα την πάρουν στο κυνήγι, με την απειλή-mentos πως «αν την πιάσουν, θα τη γα…..ν».
Και το… τρελό γέλιο ξεκινά από δω και πέρα, με την Κιμ να τρέχει ανάμεσα στα δέντρα αγκαλιά με την εργαλειοθήκη που είχε στο αυτοκίνητό της, στρέφοντας κάθε τόσο το βλέμμα της στον ουρανό αναρωτώμενη «γιατί Θεέ μου;», τη multi-ethnic τετράδα ξωπίσω της να επιδίδεται σε ρεσιτάλ ηλιθιότητας, κάτι που – φυσικά – θα τους οδηγήσει τον έναν μετά τον άλλο σε βέβαιο, απολαυστικά… αιματοβαμμένο θάνατο από τα χεράκια της Κιμ Ράμπο(!) και εμάς τους θεατές να χαζεύουμε αποσβολωμένοι σκηνές απείρου κάλλους, όπως εκείνη όπου μέσα σ’ όλο αυτό τον πανικό, η γυναίκα βρίσκει χρόνο να κάνει και την… ανάγκη της! Ένα πραγματικά ασύλληπτο cocktail μπαρούφας, γελοίων διαλόγων και τρισάθλιων ερμηνειών, ασυναρτησίας και «δωρεάν» βίας, με μια Κιμ σκέτη καρικατούρα. Αχ…
Το μόνο θετικό που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή για την «Παγίδα» είναι πως, αν την έβλεπαν οι δημιουργοί του «Ζόχαν», ίσως και να εύρισκαν κάτι το πραγματικά… αστείο να βάλουν στην ταινία τους!!!
