Σκηνοθεσία: Άντριου Άνταμσον
Σενάριο: Άντριου Άνταμσον, Τζιμ Καπομπιάνκο (τίτλοι)
Ακούγονται οι φωνές των: Μπεν Μπαρτ, Ελίσα Νάιτ, Τζεφ Γκάρλιν, Σιγκούρνι Γουίβερ, Τζον Ράτζενμπεργκ, Κάθι Ναζίμι. Εμφανίζεται ο Φρεντ Γουίλαρντ.
Και στα ελληνικά, με τις φωνές των Γρηγόρη Αρναούτογλου και Αφροδίτης Σημίτη.
Διάρκεια: 103’
Διανομή: Audio Visual
http://disney.go.com/disneypictures/wall-e/
Εκατοντάδες χρόνια από την ημέρα που οι γήινοι εγκατέλειψαν τον – παραδομένο στο έλεος των σκουπιδιών – πλανήτη, ο WALL-E, ένα ρομπότ-«σκουπιδιάρης», το οποίο οι κατασκευαστές του ξέχασαν να απενεργοποιήσουν φεύγοντας, βρίσκει ένα νέο σκοπό στη ζωή του, όταν γνωρίζει και… ερωτεύεται την EVE, ένα υπερεξελιγμένο ρομπότ-βιολόγο. Η EVE απ’ την άλλη δεν αργεί να ανακαλύψει πως ο WALL-E έπεσε εντελώς τυχαία πάνω στο μυστικό σωτηρίας της γης και αποφασίζει να διασχίσει το γαλαξία, με σκοπό να ανακοινώσει στους κατοίκους της, που ταξιδεύουν στο διάστημα με το σούπερ-λουξ διαστημόπλοιο Axiom, το χαρμόσυνο αυτό νέο. Φυσικά ο WALL-E δεν πρόκειται να την αφήσει να του φύγει έτσι εύκολα…
Πριν ξεκινήσω την κριτική μου, για να… ζηλέψετε λίγο σας πληροφορώ ότι έχω δει το «WALL-E» ήδη 2 φορές – και τις 2 στη μεγάλη οθόνη, παρακαλώ – και, αν μου δινόταν ευκαιρία, θα το ξανάβλεπα με την ίδια ευχαρίστηση! Βλέπετε, η νέα ταινία που ξεπήδησε από τα σπλάχνα των animation studios της Pixar (υπό την αιγίδα της «μαμάς» Disney, μην ξεχνιόμαστε), αποτελεί όχι μόνο ένα από τα αρτιότερα δείγματα ψηφιακού κινουμένου σχεδίου που έχουν παρουσιαστεί ποτέ, αλλά και μία από τις πλέον δακρύβρεχτες ιστορίες… αγάπης όλων των εποχών!!!
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ήδη από την ημέρα που «έσκασε μύτη» το πρώτο teaser της ταινίας – περίπου έναν χρόνο πριν – αρχίσαμε να τρίβουμε τα χέρια μας από ικανοποίηση, πεπεισμένοι πως ο Άντριου Στάντον και η… στρατιά(!) των animators του ετοιμάζουν κάτι πολύ καλό. Ούτε όμως που περνούσε από το μυαλό μας το τι μας επιφύλασσε τελικά ο (συν)σκηνοθέτης και (συν)σεναριογράφος του απολαυστικού «Ψάχνοντας το Νέμο»: το «WALL-E» είναι μία από τις ξεκαρδιστικότερες και συγχρόνως μία από τις συγκινητικότερες ταινίες που είδαμε τα τελευταία χρόνια, κάνοντας κι αυτόν ακόμη τον… Οσκαρούχο «Ρατατούη» να φαντάζει κατά τι υποδεέστερος.
Ειδικά τα πρώτα 30 περίπου λεπτά της ταινίας, αποτελούν χωρίς υπερβολή ό,τι πιο λυρικό, παιχνιδιάρικο, μελαγχολικό, ρομαντικό, ζοφερό και καλοφτιαγμένο έχει ζωντανέψει ποτέ σε… ψηφιακό καμβά!
Σ’ αυτό το διάστημα διαπιστώνουμε πως ο – απίστευτα εκφραστικός – WALL-E, ο οποίος περιφέρεται σε αχανείς ερημωμένες εκτάσεις όπου δεσπόζουν θεόρατοι συμμετρικοί «πύργοι» από σκουπίδια, όλα αυτά τα χρόνια έχει αναπτύξει κάμποσα ανθρώπινα γνωρίσματα, κάτι που γίνεται ξεκάθαρο σε σκηνές όπως εκείνη όπου επιχειρεί να χορέψει χαζεύοντας σκηνές από το μιούζικαλ «Hello Dolly» (το οποία και παρακολουθεί καθημερινά, χάρη σε μια παμπάλαια βιντεοκασέτα που έχει ψαρέψει στα σκουπίδια), ή η άλλη όπου στρέφει το βλέμμα του ψηλά στα αστέρια αναζητώντας κάτι που θα δώσει τέρμα στην ανείπωτη μοναξιά που νιώθει, όντας το τελευταίο… έμψυχο (έτσι, χωρίς εισαγωγικά) ον πάνω στο ρημαγμένο από την περιβαλλοντολογική μόλυνση πλανήτη μας. Και όταν πλέον εμφανίζεται στο προσκήνιο η EVE, για την οποία ο WALL-E απ’ την πρώτη στιγμή νιώθει εντονότατα… αισθήματα(!), γινόμαστε μάρτυρες μιας σειράς από ευφάνταστα χιουμοριστικά στιγμιότυπα, που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τη χρυσή εποχή του Βωβού Κινηματογράφου – κι όχι μόνο επειδή οι μοναδικοί διάλογοι που ακούγονται, περιορίζονται σε κάτι… ρομποτικές ερωταποκρίσεις ανάμεσά τους!
Και παρότι το ρομαντικό στοιχείο είναι εκείνο που δεσπόζει στο «WALL-E», με το εξαιρετικά καλοστημένο love story (προσέξτε μόνο την υπέροχη σκηνή στη γέφυρα του Axiom, όπου η EVE, παρακολουθώντας όσα είχε καταγράψει στη σύντομη επίσκεψή της στη γη, συνειδητοποιεί για πρώτη φορά πως είναι ερωτευμένη με τον WALL-E) ανάμεσα στα δύο αξιαγάπητα ρομποτάκια να διεκδικεί επάξια μια θέση ανάμεσα στις κλασικότερες ιστορίες αγάπης… όλων των εποχών(!), οι δημιουργοί της 9ης κατά σειρά ταινίας που προέκυψε από τη σύμπραξη Pixar /Disney προχωρούν παραπέρα, ολοκληρώνοντας μια ταινία που όχι μόνο αποτίνει φόρο τιμής σε κλασικά αριστουργήματα όπως το «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Κιούμπρικ – κυρίως – (ο Auto, ο αυτόματος πιλότος του Axiom, θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει για μακρινός συγγενής του θρυλικού HAL 9000), η «Φωλιά του Κούκου» (ολόκληρη η σεκάνς με την εξέγερση των προβληματικών ρομπότ) και ο «Τιτανικός», αλλά θίγει και κάποια ιδιαίτερα φλέγοντα ζητήματα, κρούοντας τον κώδωνα κινδύνου όσον αφορά στη συμπεριφορά μας απέναντι στον πλανήτη, αλλά και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, παρουσιάζοντας μια εξαιρετικά απωθητική όψη του ανθρώπου στο μέλλον, όπου τον βλέπουμε τετράπαχο, οκνηρό μέχρι αηδίας, ανίκανο ακόμη και για την πιο απλή μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας (όπως ένα απαλό άγγιγμα των χεριών…) και ολότελα παραδομένο στις επιταγές του καταναλωτισμού – κι αυτό από ένα κινηματογραφικό studio εξπέρ στο παιχνίδι του καταναλωτισμού!
Και ενώ η ελπίδα «για ένα καλύτερο αύριο» είναι εκείνη που κυριαρχεί στα τελευταία πλάνα (αλλά και στους εξαιρετικά καλοσχεδιασμένους τίτλους τέλους) του φιλμ, η ελπίδα ότι οι άνθρωποι της Pixar μας έχουν φυλαγμένες πολλές ακόμη εκπλήξεις στα επερχόμενα σχέδιά τους, είναι εκείνη που θεριεύει μέσα μας, καθώς τα πρώτα δάκρυα κυλούν στο μάγουλό μας, παρακολουθώντας έναν σκουριασμένο και καταπονημένο WALL-E να δίνει το σύνθημα για τη σωτηρία της ανθρωπότητας…
*** Σημειώστε ότι το απίθανο μικρού μήκους φιλμ «Presto» που προηγείται της ταινίας, θα σας κάνει επίσης να δακρύσετε – αλλά από… τα γέλια αυτή τη φορά!
