Σκηνοθεσία: Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο
Σενάριο: Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο, βασισμένος στο κόμικ του Μάικ Μινιόλα
Πρωταγωνιστούν: Ρον Πέρλμαν, Σέλμα Μπλερ, Νταγκ Τζόουνς, Τζέιμς Ντοντ, Λουκ Γκος, Άννα Γουόλτον, Τζέφρι Τάμπορ
Διάρκεια: 120’
Διανομή: UIP
http://www.hellboymovie.com/
Μετά από μια μακρά περίοδο ανακωχής ανάμεσα στους ανθρώπους και το αθέατο βασίλειο της Μπεθμόρα, οι δύο κόσμοι ενδέχεται να έρθουν εκ νέου αντιμέτωποι, καθώς ο πρίγκιπας Νουάντα ο οποίος ποτέ δεν είδε με καλό μάτι την ανακωχή, επιστρέφει από την εξορία με άγριες διαθέσεις. Σκοπός του να πάρει στην κατοχή του ένα μαγικό στέμμα, ο κάτοχος του οποίου μπορεί να ελέγξει την πολυπληθή, πανίσχυρη και άτρωτη Χρυσή Στρατιά, και να τη στρέψει εναντίον της ανθρωπότητας. Αναμενόμενα, οι μόνοι ικανοί να τον σταματήσουν είναι οι… συνήθεις ύποπτοι: η επίλεκτη ομάδα του Υπουργείου Παραφυσικών Ερευνών και Άμυνας (B.P.R.D.) με επικεφαλής των Hellboy, τον «ήρωα της κόλασης»…
Η αριστουργηματική λυρική φαντασμαγορία του «Λαβύρινθου του Πάνα» εξασφάλισε στον Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο μια μόνιμη θέση πλάι σε οραματιστές σκηνοθέτες όπως ο Πίτερ Τζάκσον και ο Τιμ Μπάρτον, κάθε νέα ταινία των οποίων οι fan του φανταστικού περιμένουμε με περισσή αγωνία, πεπεισμένοι πως η πιθανότητα να απογοητευτούμε από το τελικό αποτέλεσμα είναι πρακτικά… απειροελάχιστη. Συν τοις άλλοις, η τεράστια διεθνής εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του εν λόγω φιλμ, προσέφερε στον Μεξικάνο δημιουργό τη δυνατότητα να έχει απόλυτη ελευθερία κινήσεων μαζί και ένα διόλου ευκαταφρόνητο budget (κάτι περισσότερο από $70 εκατομμύρια), «προσφορά» των studios της Universal Pictures, προκειμένου να δώσει σάρκα και οστά σε όλα αυτά που βασάνιζαν το πολύστροφο μυαλό του, αναφορικά με την κινηματογραφική μεταφορά του όχι-ακριβώς-πολυαναμενόμενου sequel του «Hellboy» (αν και εδώ που τα λέμε, κατόπιν «Λαβύρινθου», η λαχτάρα μας να δούμε το συντομότερο κάτι καινούργιο από τα χεράκια του, οπωσδήποτε του έδωσε νέα ώθηση).
Το «Hellboy II: Η Χρυσή Στρατιά» είναι πολλά πράγματα συγχρόνως: ένα – πολύ – ευχάριστο διάλειμμα για τον Ντελ Τόρο, λίγο πριν πέσει με τα μούτρα στην υλοποίηση του πλέον φιλόδοξου project της καριέρας του – την κινηματογραφική μεταφορά του «Hobbit» (prequel της τριλογίας του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών») με παραγωγό τον Πίτερ Τζάκσον. Η ταινία που επαναφέρει οριστικά στο προσκήνιο τον Ρον Πέρλμαν, ο οποίος για μια ακόμη φορά είναι σκέτη απόλαυση (να τον βλέπεις, αλλά και να τον ακούς – ιδίως όταν «πλακώνεται» με τον Γερμανό πράκτορα Γιόχαν Κράους, τον εκτοπλασματικό επιτηρητή της ομάδας τους) στον κεντρικό ρόλο, προσφέροντάς μας έναν ακόμη λόγο να συμπαθήσουμε τον πιο… κακομούτσουνο υπερήρωα που είδαμε ποτέ στη μεγάλη οθόνη. Ένας διπλός φόρος τιμής – στις out-of-this-world μικροκοινωνίες αλλόκοτων πλασμάτων όπου μας ξενάγησε κάποτε ο Τζορτζ Λούκας στον «Πόλεμο των Άστρων» του (μέσω ολόκληρης της μακροσκελής σεκάνς της επίσκεψης του Hellboy και του Abe στη μυστική «αγορά των ξωτικών» που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν), αλλά και σε ένα από τα θρυλικότερα κινηματογραφικά τέρατα της Universal Pictures, τον Φρανκενστάιν του Μπόρις Καρλόφ. Αυτό που δε θα μπορέσουν ποτέ να γίνουν κόμικ μεταφορές όπως το «Fantastic Four» – μια κεφάτη, εξαιρετικά καλοφτιαγμένη στην παραμικρή της λεπτομέρεια, ευπρόσδεκτα παιχνιδιάρικη, φουλ θεαματική και σταθερά ευρηματική περιπέτεια φαντασίας, που ικανοποιεί εξίσου το μάτι, το μυαλό και την καρδιά μας (εντάξει, το μυαλό όχι και τόσο…). Μια ταινία, τέλος, που φροντίζει να «τσιγκλίσει» και την οικολογική μας συνείδηση, μέσω μιας ευφάνταστης, γνήσια συγκινητικής CGI σεκάνς, όπου ο Hellboy έρχεται αντιμέτωπος με ένα γιγαντιαίο πρασινωπό δενδροειδές πλάσμα, το τελευταίο – όπως τον πληροφορεί ο πρίγκιπας Νουάντα – του είδους του.
Ο Ντελ Τόρο σκόπιμα δεν αφήνει ποτέ την ταινία του να γίνει πολύ σκοτεινή, προσφέροντάς μας για κάθε δυσοίωνη σεκάνς όπως εκείνη της εισβολής του πρίγκιπα Νουάντα στο χώρο των δημοπρασιών παρέα με τον δαιμονικό ακόλουθό του, μία αντίστοιχη χιουμοριστική, όπως εκείνη με το ερωτικό καβγαδάκι του Hellboy με τη Λιζ, όπου εκείνος τη διαβεβαιώνει πως είναι πρόθυμος να κάνει τα πάντα για χάρη της – ακόμη και να ξεφορτωθεί τα… γατάκια του! Κι ενώ οι διάφορες σκηνές δράσης, όλες τους άψογα χορογραφημένες, εντυπωσιακά δυναμικές και με… ψύχραιμη χρήση των CGI εφέ, αναμένεται να ενθουσιάσουν τους fan του είδους («Incredible Hulk» φάε τη σκόνη μου!), η σκηνή που θα μείνει στη μνήμη μας ως σημείο αναφοράς του «Hellboy II» δεν είναι άλλη από εκείνη της… αχαλίνωτης μπυροποσίας του Hellboy και του Abe, κατόπιν εξομολόγησης του δεύτερου στον πρώτο του έρωτά του για την πριγκίπισσα Νουάλα, η οποία κορυφώνεται με τους δυο τους να τραγουδάνε αγκαλιασμένοι το «Can’t Smile Without You» του Barry Manilow που παίζει εκείνη τη στιγμή στο cd player!!!
Με το σενάριο του να φαντάζει εξαιρετικά… light, τόσο απέναντι σε εκείνο του πρόσφατου «Dark Knight», όσο και σε εκείνο του «Λαβύρινθου» και με το εφετζίδικο θέαμα ενίοτε να υπερισχύει της ουσίας, το «Hellboy II: Η Χρυσή Στρατιά» είναι κομματάκι δύσκολο να μας μείνει αξέχαστο. Με τίποτα όμως δεν μπορούμε να του αρνηθούμε πως αποτελεί μία από τις πλέον γενναιόδωρες και διασκεδαστικές κινηματογραφικές εμπειρίες που βιώσαμε εδώ και κάμποσο καιρό…
