Σκηνοθεσία: Τζον Άβνετ
Σενάριο: Ράσελ Γκέβιρτς
Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Αλ Πατσίνο, Κάρλα Γκουτζίνο, Τζον Λεγκουιζάμο, Ντόνι Γουόλμπεργκ, 50 Cent, Μπράιαν Ντένεχι, Τρίλμπι Γκλόβερ.
Διάρκεια: 100’
Διανομή: Odeon
http://www.righteouskill-themovie.com/
Ο Τερκ και ο Ρούστερ, δύο από τους πιο έμπειρους αστυνομικούς ντετέκτιβ της Νέας Υόρκης και συνεργάτες για 30 ολόκληρα χρόνια, αναλαμβάνουν να βρουν ποιος κρύβεται πίσω από τις εν ψυχρώ δολοφονίες διαφόρων εγκληματιών. Το μόνο στοιχείο που έχουν στα χέρια τους είναι τα τετράστιχα που πάντα αφήνει ο δολοφόνος στον τόπο του εγκλήματος. Κι ενώ το «κυνήγι» συνεχίζεται, με τον αριθμό των θυμάτων να αυξάνεται διαρκώς, αρχίζει να κυκλοφορεί η φήμη πως ο δράστης είναι αστυνομικός, με τα νέα στοιχεία μάλιστα να «φωτογραφίζουν» τον Τερκ. Το γεγονός αυτό πυροδοτεί μια σειρά από καταστάσεις που θα σημαδέψουν για πάντα τις ζωές των δύο φίλων...
«Ρόμπερτ Ντε Νίρο – Αλ Πατσίνο: για πρώτη φορά μαζί σε ΟΛΟΚΛΗΡΗ ταινία!». Αν ανήκετε σε αυτούς που η παραπάνω φράση και μόνο αρκεί για να σας κάνει σα τρέξετε ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ στο πλησιέστερο multiplex, προκειμένου να βγάλετε εισιτήριο για το «Ου Φονεύσεις», δε χρειάζεται να διαβάσετε παρακάτω. Αν όμως δεν είστε από εκείνους που «ψήνονται» και τόσο εύκολα, καλό θα ήταν να ρίξετε μια ματιά σε όσα ακολουθούν, τα οποία, χμ, δε νομίζω πως θα σας ενθουσιάσουν και τόσο…
Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Ντε Νίρο ή τον Πατσίνο, την οποία και απολαύσατε πραγματικά; Για μένα προσωπικά ήταν ο «Γαμπρός της Συμφοράς» του Τζέι Ρόουτς για τον πρώτο και το «The Insider» του Μάικλ Μαν για τον δεύτερο. Μιλάμε δηλαδή για 8-9 χρόνια πίσω. Έκτοτε και των δύο οι καριέρες θα μπορούσαν πάνω-κάτω να χαρακτηριστούν ως φθίνουσες, όσον αφορά το θέμα «ποιότητα» και αύξουσες, όσον αφορά το θέμα… «κονόμα», με ελάχιστες εξαιρέσεις εκατέρωθεν («The Score», «Insomnia», «Οι Άνθρωποι που Ξέρω»…). Θα μου πείτε, βέβαια, πως ούτε τα πρώτα, ούτε τα τελευταία… «ιερά τέρατα της 7ης Τέχνης» είναι που, σε προχωρημένη πλέον ηλικία, αναλώνονται ως επί το πλείστον σε μετριότητες, που όμως α(ντα)μείβουν πλουσιοπάροχα (είπε κανείς Μάρλον Μπράντο;). Εδώ όμως μιλάμε για μια ταινία, οι δημιουργοί της οποίας ποντάρουν 100% στην εκτενή από κοινού εμφάνισή τους, χαρακτηρίζοντάς την ως «ιστορικής σημασίας», προκειμένου να προσελκύσουν τους κινηματογραφόφιλους, οπότε το πράγμα αλλάζει.
Πως είναι λοιπόν η αίσθηση του να βλέπεις τον Ντε Νίρο… «αγκαζέ» με τον Πατσίνο για κοντά 100 λεπτά; Σίγουρα νιώθεις μια κάποια ικανοποίηση (όχι πάντως μεγαλύτερη από εκείνη που λογικά ένιωσες παρακολουθώντας τη μονομαχία του… Τζάκι Τσαν με τον Τζετ Λι στο «Απαγορευμένο Βασίλειο»!), αναλογιζόμενος το πόσο σου είχαν ανοίξει την όρεξη οι (δύο όλες κι όλες) κοινές σεκάνς τους στην «Ένταση». Παράλληλα αφουγκράζεσαι την ικανοποίηση των ίδιων των ηθοποιών, οι οποίοι όχι μόνο δε θυμίζουν… «κάτι κουρασμένα παλικάρια», αλλά είναι ολοφάνερο ότι απολαμβάνουν το γεγονός της εκ νέου συνύπαρξης /υποκριτικής αναμέτρησής τους, με τον πρώτο να υποδύεται για πολλοστή φορά έναν θερμοκέφαλο τύπο, που γουστάρει να εισβάλλει από την… «πίσω πόρτα» στη φιλενάδα του (βλέπε και «Τζάκι Μπράουν»), περιορίζοντας μάλιστα στο ελάχιστο τις χαρακτηριστικές μούτες του και τον δεύτερο να παρουσιάζεται αρκετά πιο χαλαρός και… χωρατατζής, σε ένα ρόλο «πυροσβέστη» των συχνών ξεσπασμάτων του συνεργάτη του, αλλά και διακριτικό υποστηρικτή των όχι πάντα by-the book μεθόδων του – ρόλος που του ταιριάζει γάντι. Μάλιστα, ο περιορισμός στις σκηνές δράσης, προσφέρει την ευκαιρία για την ύπαρξη ακόμη περισσότερων διαλογικών σεκάνς ανάμεσά τους, που, για πολλούς fan είναι και το προσδοκούμενο…
Όμως «κάτι» δεν πάει καλά στην όλη ιστορία. Το «τι;» αναζητείστε το στον κύριο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα. Πριν προχωρήσω, θα ήθελα να παραθέσω ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη του Τζον Άβνετ, που συνοδεύει το δελτίο τύπου της ταινίας: «ΑΝ εκμεταλλευτώ σωστά τους ηθοποιούς και το σενάριο, το αποτέλεσμα ΘΑ είναι καθηλωτικό. Το κοινό ΘΑ λέει πως αυτή δεν είναι απλά μια ιστορική ταινία, λόγω των Ντε Νίρο και Πατσίνο, αλλά μια ταινία που είναι επίσης ψυχαγωγική και φρέσκια, χάρη σε ολόκληρο το καστ». Πολύ σωστός ο συλλογισμός του γνωστού σκηνοθέτη και παραγωγού, στην πράξη όμως ΔΕΝ του βγήκε. Δυστυχώς. Γιατί; Αν είχατε την… ατυχία να δείτε το «88 Λεπτά» του πέρσι το καλοκαίρι (στο οποίο επίσης πρωταγωνιστούσε ο Πατσίνο), μπορείτε ήδη να σχηματίσετε μια άποψη επ’ αυτού – αν πάλι όχι, ιδού ένα κατατοπιστικό απόσπασμα της κριτικής του Kyle Smith από τη New York Post (αμετάφραστο, για να μη χαθεί η… μαγεία του θαψίματος!): «88 Minutes holds you in a state of acute suspense, keeping you wondering until the very last minute whether this is the… worst Al Pacino movie ever made!».
Πολύ απλά, ο Άβνετ «δεν το ’χει». Με μεγαλύτερη επιτυχία της – ισχνής σκηνοθετικής του καριέρας τις – συμπαθέστατες, δε λέω – «Πράσινες Τηγανητές Ντομάτες», με τις Κάθι Μπέιτς, Τζέσικα Τάντι και Μαίρη Λουίζ Πάρκερ, ο Άβνετ παρουσιάζεται για μια ακόμη φορά «λίγος» για το είδος του αστυνομικού θρίλερ, αδυνατώντας να «μπολιάσει» με σασπένς, ένταση, ικανοποιητικό ρυθμό και ατμόσφαιρα μια ταινία που πέρα από πρωτοκλασάτα ονόματα, διαθέτει και ένα αρκετά ενδιαφέρον – ως προς το ηθικό του υπόβαθρο κυρίως – σενάριο (το ζουμί του οποίου μπορούμε να πούμε ότι συνοψίζεται στην ατάκα «Δε γίνεσαι μπάτσος επειδή γουστάρεις να “υπηρετείς” και να “προστατεύεις”. Γίνεσαι επειδή κρατώντας όπλο και σήμα κερδίζεις το σεβασμό. Πολλοί είναι εκείνοι που σέβονται το σήμα. Όλοι όμως σέβονται το όπλο», η οποία ακούγεται και στο τρέιλερ). Με τη διαρκή εναλλαγή των καδραρισμάτων στα πρόσωπα των δύο σταρ να καταντά έως και κουραστική, κάποια σκόρπια split-screens να φαντάζουν απλές κινήσεις εντυπωσιασμού από μέρους του, με την αδυναμία/ατολμία του να εκμεταλλευτεί στο έπακρο το εκρηκτικό ταμπεραμέντο της Κάρλα Γκουτζίνο και τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού σκηνές δράσης να προσδίδουν ένα εξαιρετικά περιορισμένο ενδιαφέρον στα τεκτενόμενα, ο Άβνετ δεν κατορθώνει να στήσει ούτε μία σεκάνς που να εμπνέει έστω στο ελάχιστο την… κάβλα που νιώθεις κάθε φορά που παρακολουθείς το αλήστου μνήμης τετ-α-τετ τους στην ταινιάρα του Μάικλ Μαν!
Λίγο πριν το φινάλε υπάρχει και μια «μεγάλη» ανατροπή. Πιθανότερη αντίδρασή σας (η δική μου τουλάχιστον); Ένα ακόμη μεγαλύτερο… χασμουρητό αποδοκιμασίας!
