Η χθεσινή βραδιά (10/09) ήταν η τελευταία που το ΑΦΑΙΑ φιλοξένησε το αφιέρωμα στο Σαλβαδόρ Αλιέντε. Η παρουσία του κόσμου σίγουρα πιο ζωηρή, αλλά 60 ψυχές είναι λίγες για το αφιέρωμα σε μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα. Γοητευτικός ο ήχος της μηχανής προβολής, που βρισκόταν ανάμεσά μας σε όλες τις προβολές.
- ΧΙΛΗ: ΜΕΧΡΙ ΠΟΤΕ; του DAVID BRADBURY
Το ντοκιμαντέρ αυτό παρουσιάζει τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στη Χιλή, κατά τη διακυβέρνηση της χώρας από το στρατιωτικό καθεστώς του Πινοσέτ. Κατά γενική ομολογία, ήταν ό,τι πιο αντικειμενικό και ανθρώπινο παρακολουθήσαμε τις μέρες του φεστιβάλ.
Αρχικά, υπήρξε μια προσωρινή ευημερία ύστερα απο δανειολήψεις του καθεστώτος που αποπληρώθηκαν κατά το ήμισυ, αφήνοντας κληρονομιά ένα μεγάλο χρέος για τη Χιλή. Ο Πινοσέτ προέβη σε πολύ υψηλές στρατιωτικές δαπάνες και η απόλυτη φτώχεια ήταν η καθημερινότητα του λαού. Η ανεργία έφθασε στο 50% και τα περισσότερα παιδιά δε μπορούσαν (από οικονομικής απόψεως) να πάνε σχολείο.
Γινόμαστε μάρτυρες ισχυρών και πολύνεκρων εθνικιστικών διαδηλώσεων, συνεντεύξεων απλών ανθρώπων, αλλά και της πιο «διακριτικής» (σε σχέση με των αριστερών) αντίδρασης των χριστιανοδημοκρατικών, με επικεφαλής το Σεγούλ, κατά του φασιστικού καθεστώτος.
Το εξέχον θέμα του ντοκιμαντέρ είναι, όμως, η δολοφονία δύο αριστερών από το Μεντόζα (στρατηγό του Πινοσέτ), του Παράδα και του δασκάλου Γκουέρο. Ό,τι πιο συγκλονιστικό είδαμε στο φεστιβάλ ήταν οι δύο λόγοι που έβγαλε ο 14χρονος υιός του Γκουέρο, ένας στο σχολείο (και ενώ ο πατέρας του αγνοείτο) και ένας στην κηδεία του πατέρα του.
Χρηματοδοτούμενο από το Κέντρο Κινηματογράφου Αυστραλίας.
Ακολούθησε ένα πελώριο διάλειμμα, περίπου μισής ώρας.
- ΟΤΑΝ ΞΥΠΝΑΕΙ Ο ΛΑΟΣ & Η ΧΙΛΗ ΜΕ ΟΠΛΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (Ανώνυμη ομαδική σκηνοθεσία)
Τα δύο αυτά ντοκιμαντέρ, πάλι, ήταν ό,τι πιο διαφορετικό, αισθητικά, είδαμε στο αφιέρωμα. Η εικόνα σε χρώμα σέπια, η ποίηση των καδραρισμάτων σε πρώτο πλάνο και η μουσική, πρωταγωνίστρια.
Μεγάλο μέρος τους αναλώνεται σε ιστορικές αναδρομές από το 19ο αιώνα, με σημαντικές προσφερόμενες πληροφορίες, όπως τον πλούτο της Χιλής σε νιτρικά άλατα που εκμεταλλεύτηκαν αρχικά οι Βρετανοί και ύστερα οι Αμερικανοί.
Μέχρι και το 1970, η Χιλή παρουσιάζεται ως μια πλήρως έρημη και ξηρή περιοχή που ο ερχομός του Αλιέντε αναζωογονεί με την εθνικοποίηση των ορυχείων χαλκού.
Κάπου εδώ, όμως, χαλάει μία μπομπίνα και η προβολή διακόπτεται... για 5 περίπου λεπτά ευτυχώς, αφού διορθώνεται το πρόβλημα.
Μετά την αποκατάσταση της βλάβης, μαθαίνουμε για το φεμινιστικό κίνημα της εποχής και την απόφαση αρκετών γυναικών να μπουν στην πολιτική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η, τότε, υπουργός εργασίας.
Στη συνέχεια, γίνεται το πραξικόπημα (11/09/73), απαγορεύεται η βραδινή κυκλοφορία, διώκονται οι κάτοχοι όπλου, γίνονται βομβαρδισμοί (βλέπουμε χαρακτηριστικούς πίνακες ζωγραφικής) και όλη η κοινωνική πρόοδος που είχε επιτευχθεί...χάνεται.
Βασικό αποτέλεσμα των συγκρούσεων, οι 2000 νεκροί περίπου σε κάθε διαδήλωση.
Οικονομικό αποτέλεσμα, μια χώρα σε πτώχευση και δύο επιχειρηματίες, οι Έντουαρντς και Μάττε, πάμπλουτοι.
- ΝΥΧΤΑ ΠΑΝΩ ΑΠ'ΤΗ ΧΙΛΗ των ALARCON & KORASEV
Μας παρουσιάζονται γ' άλλη μια φορά, τα γεγονότα γύρω από το στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε τη Χιλιανή κυβέρνηση της Λαϊκής Ένωσης του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Αυτή τη φορά τα χρονικό του πραξικοπήματος είναι καταγεγραμμένο από σοβιετικούς δημιουργούς.
Στο φιλμ καταγράφονται συνεντεύξεις αυτόπτων αντιστασιακών μαρτύρων, όμως, οι δημιουργοί του δεν αναζητούν σε βάθος τα κίνητρα των κρυφών δυνάμεων που επέβαλλαν το πραξικόπημα (CIA, για παράδειγμα).
Σίγουρα πιο ενδιαφέρουσες οι καταγραφές διά χειρός Gusman.
* Τέλειωσε, λοιπόν, κι αυτό το φεστιβάλ κι εμείς (ο υπογράφων και ο Ν.Πουλάκος που κάλυψαν όλο το φεστιβάλ) ανανεώνουμε μαζί σας το ραντεβού μας για σήμερα(!!!) χάρη στο πολυαναμενόμενο 1ο Φεστιβάλ Αφρικάνικου Κινηματογράφου. Προσδοκούμε όμορφα πράγματα...
Υ.Γ.Οι υπεύθυνοι του ΑΦΑΙΑ παρακαλούνται να λάβουν πιο σοβαρά υπόψιν τους το θέμα της υγιεινής. Αν κάνουν μια βόλτα στην αίθουσα και (κυρίως) στην πλάγια σκάλα εξόδου, θα καταλάβουν τι εννοώ...
