Δροσερό το χθεσινοβραδινό ΑΦΑΙΑ, με την πάντα πρόσχαρη Ναταλία στην είσοδο και στο μπαρ να εξυπηρετεί τους πάντες. Περισσότερος, επίσης, ο κόσμος, που μισο-γέμισε την αίθουσα για να δει το βραβευμένο δράμα του Γουντ, αλλά και τα –πάντα- έντονα ντοκιμαντέρ των γερμανών σκηνοθετών του ’70.


«ΜΑΤΣΟΥΚΑ» του ANDRES WOOD


Το 2004 ο χιλιανός Αντρές Γουντ μιμείται τους συμπατριώτες του Γκουζμάν και Σεπουλβέδα, και αναπτύσσει μια εκπληκτικά ενδιαφέρουσα ιστορία, με επίκεντρο το Σαντιάγκο πριν το πραξικόπημα Πινοσέτ, και τις έντονες διαφορές μεταξύ πλουσίων αστών-εθνικιστών και φτωχών-κομμουνιστών. Κεντρικοί ήρωες δυο μικρά παιδιά και η φιλία που αναπτύσσεται μεταξύ τους, παρά τις διαφορές τους εξαιτίας των διαφορετικών τάξεων που ανήκουν. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούν στην κατάσταση των μεγάλων.. Με το «Ματσούκα» ο Γουντ κατέκτησε την κοινή γνώμη και τους κριτικούς. Η ταινία του κέρδισε βραβεία σε πολλά φεστιβάλ ανά τον κόσμο, από τη Χίλη έως το Βέλγιο, από το Μεξικό έως την Κολομβία, από τον Καναδά έως το Περού. Μια εξαιρετική ταινία μυθοπλασίας τροφοδοτούμενη από την εποχή του ανθρώπινου μίσους, που συγκλόνισε τη Χιλή αλλά και ολόκληρο τον κόσμο.


«Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΙΣ ΜΟΥΜΙΕΣ» & «ΑΛΥΓΙΣΤΟΣ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ» των HEYNOWSKI/SCΗEUMANN


Οι Χεινόφσκι και Σούμαν, πιστοί στο καθήκον τους συνεχίζουν την παραγωγή ντοκιμαντέρ προς τιμή του Αλιέντε αλλά και εναντίον του καθεστώτος Πινοσέτ, για λογαριασμό της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας. Ο «Πόλεμος με τις Μούμιες» γυρίστηκε για τη γερμανική τηλεόραση το 1974, ενώ το «Αλύγιστος στη Φωτιά», διάρκειας 75 λεπτών, γυρίστηκε τέσσαρα χρόνια αργότερα. Στο πρώτο ντοκιμαντέρ καταγράφεται ο «πόλεμος» των αριστερών του Σαντιάγκο με τους εθνικιστές ή μούμιες, όπως οι ίδιοι αυτοαποκαλούνταν. Ενώ στο δεύτερο ντοκιμαντέρ, το πορτρέτο Αλιέντε μπαίνει –πάλι- σε πρώτο φόντο. Προπαγανδιστικά ντοκιμαντέρ για εσωτερική κατανάλωση –τότε-, που όμως έχουν ιστορική αξία –τώρα.