- ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ
Κατά τις 8 το βράδυ, χθες, άρχισε να γίνεται αισθητή η παρουσία του κόσμου στο ΑΦΑΙΑ. Δεν άργησαν πολύ να κάνουν την εμφάνιση τους και οι επίσημοι καλεσμένοι του φεστιβάλ, με τον πρέσβη της Κούβας, το σύμβουλο του Αλιέντε, Juan Garces, την πρέσβειρα της Χιλής, Sofia Prats και μια ομάδα χορευτών (ανήλικων και ενηλίκων) της Χιλής (αποκλειστικές φωτογραφίες του Cinemad, παρακάτω).
Πρώτη στο μικρόφωνο (με τον μεταφραστή της πάντα δίπλα) πήρε θέση η Sofia Prats, κόρη του αρχηγού ενόπλων δυνάμεων της Χιλής, κατά τη θητεία του Αλιέντε. Αρκετά σύντομη και ζεστή στο, δυστυχώς γραμμένο, λόγο της. Μας καλωσόρισε και μας ευχαρίστησε που τιμάμε τον ηγέτη της Χιλής με την παρουσία μας. Τη σκυτάλη πήρε ο Juan Garces (ο καλοδιατηρημένος κύριος με το μουστάκι, στις φωτογραφίες) ο οποίος ήταν το άκρο αντίθετος στην ομιλία του. Εξιστόρησε σχεδόν όλη την ιστορία της Χιλής και μας περιέγραψε τα γεγονότα αναλυτικά σε ένα μακοσκελέστατο λόγο που ξεπέρασε τη μία ώρα και ένα τέταρτο. Κάτι που μας κούρασε λίγο και έκανε τους διοργανωτές να αγχώνονται για το πρόγραμμα του φεστιβάλ.
Η εθνικοποοίηση των ορυχείων χαλκού και ο αγροτικός νόμος τονίστηκαν ιδιαίτερα από τους ομιλητές, καθώς και η άκρως φασιστική διάθεση και συμπεριφορά της στρατιωτικής επέμβασης, με το χεράκι του Νίξον.
Κι ύστερα βγήκαν παιδιά και μεγάλοι με παραδοσιακές στολές και υπό τους ήχους Χιλιανής μουσικής μας έδωσαν κέφι και ρυθμό...
- ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΟΥ ΣΑΛΒΑΔΟΡ ΑΛΙΕΝΤΕ
Μετά από διάλειμμα ενός τετάρτου (κι αφού μας είχε πνίξει η αφόρητη ζέστη), έγινε προβολή έξι-επτά ντοκουμέντων από λόγους του Αλιέντε, πριν την εκλογή του, κατά τη διάρκεια και στο πραξικόπημα. Ουκ ολίγες φορές, πλημμύρισαν την αίθουσα τα χειροκροτήματα των θεατών.
- ΓΛΥΚΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ του ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ
Η γυρισμένη το 1987 ταινία του μεγαλύτερου Έλληνα σκηνοθέτη, Μιχάλη Κακογιάννη, προβλήθηκε στη χθεσινή μέρα του φεστιβάλ. Θέμα της, δύο οικογένειες που παγιδεύονται στη Χούντα του Πινοσέτ και οι διαπροσωπικές τους σχέσεις. Σίγουρα, όχι ό,τι καλύτερο έχουμε δει απ' τον Κακογιάννη, όμως, στο πολυπρόσωπο δραματικό της κομμάτι (με ψυχαναλυτικούς διαλόγους τύπου Woody Allen) συγκλόνιζε, ενώ στο πολιτικο-κοινωνικό της (σε ύφος Γαβρά) δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει ικανοποιητικά.
Στα συν, η εκπληκτική σκηνή στο γήπεδο μπάσκετ με τις γυμνές κρατούμενες και η τελική σκηνή δολοφονίας της πρωταγωνίστριας, Εύας..
Στα πλην, η έλλειψη κλιμακώσεων και οι στιγμές υπερβολής.
- ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΔΕ ΣΙΩΠΟΥΝ των HEYNOWSKI - SCHEUMANN (1978)
Και καθώς το ρολόι πλησίαζε τη 1.30 τα μεσάνυχτα και με πολύ λίγους εναπομείναντες θεατές, ξεκίνησε η προβολή του ντοκιμαντέρ. Παρακολουθήσαμε τις συγκλονιστικές μαρτυρίες των συζύγων υπουργών Αμυνας επί Αλιέντε, που αποκαλύπτουν ότι υπέστησαν φριχτά βασανιστήρια πριν τη δολοφονία τους από τη Χούντα. Η εικόνα του φλεγόμενου προεδρικού μεγάρου συνδυάζεται με τη βαθύτατα μελαγχολική σονάτα του Μπαχ για σόλο βιολί από τον Γιεχούντι Μενουχίν. Η θλιμμένη μελωδία του Μπαχ συνοδεύει και τις κηδείες των δολοφονηθέντων υπουργών. Ο μαρξιστικός χαρακτήρας του μοντάζ είναι έκδηλος και στις παρελάσεις, όπου βλέπουμε εμβόλιμα πλάνα πολιτών που συλλαμβάνονται, υπό τους ήχους του ίδιου στρατιωτικού εμβατήριου.
Φωτογραφικό υλικό : Orpheus L. - Α.Φιλήντα
