+Το μυθιστόρημα του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη «Η Εφεύρεση Της Σκιάς». Ο ανθρωπάκος που εκμεταλλεύεται και τελικά γίνεται βορρά της εξουσίας.
*
Το κινηματογραφικό αφιέρωμα στον Σαλβαδόρ Αλιέντε. Πολύτιμες μνήμες από το όνειρο του σοσιαλισμού.
*
Η έκθεση ζωγραφικής του Γιώργου Κουτσονάσιου, με τίτλο «Los Musicos» που ξεκινά από αύριο στη Πάρο. Απεικονίζονται πορτραίτα από τον Τομ Γουέιτς, μέχρι και παλιών ρεμπετών.
*
Οι μαζικές αποδράσεις από το Facebook. Λες να αναστηθούν και πάλι οι διαπροσωπικές σχέσεις μέσω της παρέας; Άντε, καλή αρχή
*
Το βραβείο Γκέτε στη κορυφαία χορογράφο Πίνα Μπάους. Και άργησε.
*
Η 65η Μόστρα, που παρόλες τις επιθέσεις από Γερμανία μεριά, για το φόβο των Ιουδαίων βέβαια, φαίνεται πως δεν φτηναίνει την έννοια της ποιότητας, που ακόμη και οι Κάννες έχουν απολέσει τα τελευταία χρόνια.
*
Το επικείμενο αφιέρωμα στο Ζακ Τουρνέρ από τις «Νύχτες Πρεμιέρας». I Walk With A Zombie έκτοτε. Ο αείμνηστος Χρήστος Βακαλόπουλος, έλεγε πως ο τρόμος του Τουρνέρ είναι η αθέατη καθημερινότητα μας.
*
Η εκπομπή της Θάλειας Καραμολέγκου «Ωκεανός του Ήχου» στον ραδιοφωνικό σταθμό, 105.5 στο Κόκκινο. Funky, spicy 60’s, sheiky groove, folk. Άμα θέλεις να ξενυχτήσεις ολίγον, βούτα μέσα σε μουσικές προτάσεις, που θα σε κάνουν να κουνηθείς ή να ονειρευτείς. Εξαρτάται
*
Το Eco Cinema που γίνεται κάθε χρόνο στη Ρόδο στις αρχές του καλοκαιριού και παρουσιάζει απίθανα ντοκιμαντέρ. Ένα φεστιβάλ με χαρακτήρα και άποψη. Το περιμένουμε ξανά με ανυπομονησία.
*
Η Σαρλίζ Θερόν παραμένει η πιο μοιραία γυναίκα του πλανήτη. Κατευθείαν από τη στόφα της Άβα Γκάρνερ. Εκθαμβωτική στην πρώτη ταινία του μεξικάνου συγγραφέα Γκιγιέρμο Αριάγα, «The Burning Plain».
-Η ντόπα. Μιγιάκη, γίγαντα της πάλης ζεις; Σήκω να τους δεις.
*
Ο Ομπάμα, που χρησιμοποιεί αυτούσια συνθήματα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Το χρώμα δεν κάνει το παπά. Ο ρεβανσισμός εξυπηρετεί εξυπηρετήσεις.
*
Ένα άγνωστο μέχρι τα τώρα φιλμάκι που «φωτίζει» τα παρασκήνια της ταινίας «Μερικοί το Προτιμούν Καυτό»,βγαίνει σε πλειστηριασμό. Επίκεντρο η Μέριλιν Μονρόε φυσικά. Ακόμη τους ενοχλεί, γι αυτό το λόγο οι προσωπικές της συνεδρίες φυλάσσονται σε ειδική θυρίδα στο Κογκρέσο!
*
Οι φωνασκίες για το ότι δεν συμπεριλήφθηκε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στο φετινό φεστιβάλ της Βενετίας. Πριν μερικά χρόνια όταν πήγε ο Νίκος Παναγιωτόπουλος στο διαγωνιστικό τμήμα με το «Delivery», που ήταν οι διθύραμβοι και τα αφιερώματα;
*
Οι φράση «όλα καλά» που χρησιμοποιούν σαν τσίχλα οι περισσότεροι νεοέλληνες.
*
Η συρρίκνωση των αιθουσών που παίζουν καλλιτεχνικό κινηματογράφο. Οι ουρές του «Studio» φαίνονται ανέκδοτο. Κλείνει απ’ότι φαίνεται και ο ναός του «Αλφαβίλ» στη Μαυρομιχάλη. Ο πανδαμάτωρ καταναλωτισμός.
*
Το ντου των μεγάλων ιδιωτικών οπτικοακουστικών επιχειρήσεων στο ελληνικό σινεμά.
*
Η απαξίωση από μερίδα του τύπου δυο μεγάλων δημιουργών που οριοθέτησαν τις νέες αφηγηματικές δομές του κινηματογράφου: του σκηνοθέτη Χιρόσι Τεσιγκαχάρα και του συγγραφέα Κόμπο Άμπε.
*
Τα μανιταροσκορπισμένα φεστιβάλ παντός τύπου και είδους, σε όλη την Ελλάδα. Χορηγίες πανταχόθεν, ουσία ότι πιάσεις και τύφλα να έχει το Βερολίνο.
*
Η παλιά μας αγάπη που ακούει στο όνομα Βιμ Βέντερς. Αν δεν σταματήσει να κάνει ταινίες, τουλάχιστον μην εξαργυρώνει τη φήμη του σαν γλάστρα, κάθε χρόνο στα μεγάλα φεστιβάλ της Ευρώπης. Όχι άλλο αλάτι στη πληγή.
