- El Primer Ano (1972) Ο Πρώτος Χρόνος του Αλιέντε (The First Year) του Πατρίτσιο Γκούζμαν

Το πρώτο ντοκιμαντέρ που είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε χθες, στις 8 το βράδυ, στα πλαίσια του αφιερώματος της New Star στα 100 χρόνια απ’ τη γέννηση του Salvador Allende, ήταν «Ο πρώτος χρόνος του Αλιέντε», διάρκειας περίπου μιας ώρας.
Οι δύο βασικοί θεματικοί άξονες του ντοκιμαντέρ είναι οι κοινωνικές συνθήκες που επικρατούσαν πριν αναλάβει ο Αλιέντε και η «Λαική Ένωση» του, την προεδρία της Χιλής και η βασική γραμμή πολιτικής του. Βλέπουμε πάμφτωχους αγρότες να τα βάζουν με τους εκμεταλλευτές - γαιοκτήμονες, το μίσος των ανέργων για τους ξένους που παίρνουν τις δουλειές τους και τους ψαράδες να παραπονιούνται για την αλόγιστη σπατάλη των βιομηχανιών. Ο Αλιέντε καλείται να δώσει λύσεις σε αυτά και όπως μας παρουσιάζει το ελαφρώς προπαγανδιστικό ντοκιμαντέρ, τα καταφέρνει.
Σε αντίθεση με ότι έκαναν για χρόνια οι χριστιανοδημοκράτες, εθνικοποιεί τα πάντα. Δίνει στο λαό του οικονομική ανεξαρτησία μέσω εκμετάλλευσης ορυχείων χαλκού και άνθρακα, που γίνονται της μόδας. Στο τέλος του, παρακολουθούμε και την άτυπη υπογραφή συμμαχίας της Χιλής με την Κούβα του Κάστρο.
Η ταινία είναι ασπρόμαυρη και έχει κάποιες ποιητικές πινελιές, όπως στη σεκάνς της ψηφοφορίας με τους φακέλους και την κάλπη. Στο μοντάζ, όμως, παρατηρούνται πάμπολλα προβλήματα, προφανώς, διότι δεν ήταν αυτός ο σκοπός των δημιουργών της.  O.L.

-  Ich War, ich Bin, ich Werden sein (1974) Η Χιλή Μετά το Πραξικόπημα (I Was, I Am and I Shall Be) των Χεινόφσκι και Σούμαν

Η δεύτερη ταινία, των Heynowski και Scheumann, είναι καθαρή προπαγάνδα. Πολύ περισσότερο από αυτή του Guzman, αλλά δεν παύει να δείχνει πολλές αλήθειες. Εδώ, έχουμε τη «Χιλή μετά το Πραξικόπημα», με το στρατηγό Λάγκος και τον συνταγματάρχη Εσπινόζα να είναι οι αρνητικοί πρωταγωνιστές.
Στο πρώτο μισό, μαθαίνουμε για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Τσακαμπούκο που παλαιότερα λειτουργούσαν ως ορυχεία. Εκεί βασανίζονταν (μέχρι και συχνό ηλεκτροσόκ αναφέρεται) άνθρωποι χωρίς λόγο, άλλοι κομουνιστές και άλλοι όχι. Ποτέ τους δε δικάστηκαν και δεν τους δόθηκε το δικαίωμα να τους επισκεφθούν οι δικοί τους άνθρωποι.
Το δεύτερο μέρος, λίγο πολύ αναμενόμενα, μας παρουσιάζει συνεντεύξεις ανθρώπων που υποφέρουν σωματικά και ψυχικά υπό το στρατιωτικό καθεστώς, σε αντίθεση με τον πρότερο βίο τους με τον Αλιέντε στην ηγεσία.
Εμφανέστατες οι σχηματοποιήσεις και ελαφρώς ανιαρό.  O.L.

- El Golpe Blanco/Der Weisse Putsch (1975) Το Λευκό Πραξικόπημα (The White Coup) των Χεινόφσκι και Σούμαν

Η χθεσινή πρώτη μέρα, με τους λίγους θεατές στην αίθουσα του ΑΦΑΙΑ, ολοκληρώθηκε με το ντοκιμαντέρ των δυο προαναφερθέντων γερμανών σκηνοθετών "Το Λευκό Πραξικόπημα". Εδώ παρουσιάζεται, η βία και νοθεία των εκλογών της άνοιξης του 1973, όταν η ΣΙΑ μαζί με τους χιλιανούς εθνικιστές και χριστιανοδημοκράτες συσπειρώθηκαν για να ανατρέψουν "νόμιμα" τον Σαλβαδόρ Αλιέντε από την προεδρεία, κερδίζοντας πρώτα τα 2/3 της βουλής. Προπαγανδιστικό και αυτό το φιλμ, στρέφεται ενάντια στη χούντα Πινοσέτ, η οποία τελικά, έξι μήνες μετά, ανέλαβε "καθόλου νόμιμα", να φέρει σε πέρας αυτό που δεν κατορθώθηκε μέσω των εκλογών.
Σα ντοκιμαντέρ, που δεν βλέπει σφαιρικά τα γεγονότα, κάνει καλά τη δουλειά του.  Ν.Π.