Σκηνοθεσία: Άντερς Νίλσον
Σενάριο: Χόακιμ Χάνσον, Άντερς Νίλσον
Πρωταγωνιστούν: Όλντοζ Χαβίντι, Μπαχάρ Παρς, Μίνα Αζαριάν, Σέζαρ Σαράκο, Ζέλικο Σάντρατς
Διάρκεια: 133’
Διανομή: Rosebud
Επίσημο σάιτ : http://www.sonetfilm.se/
Η Κορίνα (Λία Μπόισεν) έχει μια επιτυχημένη καριέρα στη δημοσιογραφία και έναν άντρα που τον αγαπά. Ο άντρας της όμως, την χτυπάει και η Κορίνα διστάζει να το καταγγείλει στην αστυνομία. Η οικογένεια της Λέιλα (Ολντόζ Γιάβιντι) και της Νίνα (Μπαχάρ Παρς) είναι μια οικογένεια μεταναστών που ζει στη Σουηδία. Τα νεαρά κορίτσια θα πάνε ενάντια στις παραδόσεις της οικογένειας και θα έρθουν αντιμέτωπες με το σκληρό πρόσωπο του συντηρητικού πατέρα τους. Ένας μπράβος και ένας ιδιοκτήτης κλαμπ θα δεχτούν επίθεση από μέλη του υποκόσμου και ένας βίαιος πόλεμος θα ξεσπάσει στους κόλπους της “νύχτας”. Τρεις πραγματικές ιστορίες που θα εξελιχτούν σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου...
Ο ρεαλισμός στο σκανδιναβικό κινηματογράφο, ακουμπά πάνω σε μαρτυρίες ατόμων, που με μια πρώτη ματιά φαίνονται αιρετικές, μα είναι αληθινές μέχρι το κόκκαλο. Η ειλικρίνια της σκανδιναβικής σχολής προέρχεται από την επίμονη παρατήρηση της ανθρώπινης κατάστασης, στο χώρο εκείνο που συναντιέται το παράλογο με το υποσυνείδητο. Το σκοτάδι που πραγματεύεται ο τίτλος του σκηνοθέτη Άντερς Νίλσον, έχει να κάνει με το όριο της βίας. Το πως δηλαδή η κανονικότητα, μετατρέπεται σε παραφορά. Ποιες είναι οι εκδηλώσεις και ποιές οι επιπτώσεις. Τρεις ιστορίες ξεδιπλώνουν προβλήματα, που η πολυπλοκότητά τους δείχνει το δυσεπίλυτο των προσωπικών σχέσεων. Βασική θεμάτική μια: η κακοποίηση, η κατάχρηση εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κρυμμένη πίσω από την αξιοπρέπεια των τεσσάρων τοίχων, δεν κοιτά τάξεις, μόρφωση ή φύλα. Εκκινεί ως ψυχολογική επιβολή για να εξελιχθεί αργά ή γρήγορα, σε ανεξέλεγκτη σωματική βία. Η έγκριτη δημοσιογράφος χρόνια τώρα ξυλοκοπείται από τον εραστή της. Ο σκηνοθέτης σωστά δεν την ψυχαναλύει ασκόπως, πιάνοντας το νήμα της αφήγησης από τη προσπάθεια της να κοινοποιήσει το πρόβλημα. Αυτό πολλές φορές είναι απείρως πιο δύσκολο από τη πράξη την ίδια. Το θύμα νιώθει ενοχές επειδή πιστεύει πως τιμωρείται για κάτι. Όταν όμως η δημοσιογράφος παίρνει το κουράγιο και βγάζει τη κατάστασή της προς τα έξω, εισπράτει ειρωνεία ανάμεικτη με αποτροπιασμό. Οι περισσότεροι συνάδελφοί της έχουν μάθει στον οίκτο. Κανείς δεν θέλει να έχει επαφή με το σκοτάδι της. Λίγο πιο κάτω ο ιδιοκτήτης ενός νυχτερινού κέντρου γίνεται μάρτυρας μιας απροκάλυπτης επίθεσης, από μια συμμορία μπράβων. Θέλει να καταθέσει εναντίον, μπορεί; Αναίτια επίθεση, τώρα κινδυνεύει η ζωή του. Ο σκηνοθέτης και πάλι τοποθετείται πάνω στις εκφάνσεις μιας βίας που δεν έχει σκεπτικό. Απλά αποφασίζει κάποιος να σκοτώσει και το κάνει. Ορφανό μίσος δίχως αιτίες. Μια τρομοκρατία απτή, που χτυπά τη πόρτα του καθένα. Λοιδορεί και εκβιάζει όχι μόνο για χρήματα, αλλά για την ικανοποίηση της διαστροφής. Στη τρίτη περίπτωση έχουμε μια οικογένεια μεταναστών. Με την υποψία της απώλειας της παρθενίας, η μεγάλη κόρη, πρέπει να «αυτοκτοκτονίσει». Σκηνοθετημένη αυτοχειρία, με πρωταγωνιστές τον ίδιο το πατέρα και τη λοιπή οικογένεια. Εδώ δεν υπάρχει αντεστραμμένη η τραγωδία της Μήδειας, αλλά η αμφισβίτηση της ιεραρχίας. Των ηθικών κανόνων που έχουν αλλοιωθεί. Ο αυταρχισμός της δολοφονικής συμπεριφοράς δεν έχει χρώμα, φυλή, ούτε πατρίδα. Καλύπτεται πίσω από εύσχημες θρησκευτικές παραδόσεις, για να είναι αποδεκτός. Η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί πάγιο ταμπού των περισσότερων κοινωνιών, ανεπτυγμένων ή μη. Ο Άντερς Νίλσον με δομημένο σκεπτικό και χωρίς μελοδραματικές ορθοπεταλιές, αναλύει οργανικά το άλγος των ηρώων του. Διαθέτοντας μια μεγαλοψυχία που πλησιάζει το ύφος του Ρόμπερτ Άλτμαν, διαπερνά το δράμα με αχτίδες φωτός που δείχνουν ακριβώς πως η ανθρώπινη κατάσταση αντλεί δυνάμεις από μια άλογη πίστη και επιζεί. Η ζωή δεν περιχαρακώνεται. Παρά τα τραύματά της συνεχίζει. Μια ταινία που δεν διεκδικεί δάφνες αριστουργήματος (και τι σημαίνει αυτό στις μέρες μας άλλωστε;) αποτελεί όμως μια συμπαγή κατάθεση για τις πράξεις του σημερινού ανθρώπου. Πολιτικά φορτισμένη και συνάμα ευαίσθητη.
