Σκηνοθεσία: Ντένις Ντάγκαν
Σενάριο: Άνταμ Σάντλερ, Ρόμπερτ Σμίγκελ, Τζαντ Άπατοου
Πρωταγωνιστούν: Άνταμ Σάντλερ, Εμανουέλ Τσρίκι, Τζον Τορτούρο, Νικ Σουάρντσον, Λέινι Καζάν, Ίντο Μοσέρι, Ρομπ Σνάιντερ
Διάρκεια: 113’
Διανομή: Audio Visual
http://www.youdontmesswiththezohan.com/
Ο Ζόχαν Ντβιρ, υπ’ αριθμόν 1 υπερκατάσκοπος της Μοσάντ και αμετανόητος γυναικάς και party animal, αποφασίζει μια ωραία πρωία να σκηνοθετήσει το θάνατό του με σκοπό να αποσκιρτήσει στις ΗΠΑ και να ξεκινήσει μια νέα ζωή εκεί, εργαζόμενος ως… κομμωτής στη Νέα Υόρκη. Κι ενώ όλα φαίνεται να πηγαίνουν περίφημα, με τον ίδιο να απολαμβάνει την παροχή κάποιων… έξτρα υπηρεσιών στις καλές πελάτισσες, έρχεται η στιγμή που η πραγματική του ταυτότητα κινδυνεύει να αποκαλυφθεί…
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κωμικός που τον έλεγαν Άνταμ Σάντλερ, ο οποίος αν και ποτέ δεν θα μπορούσαμε να τον θεωρήσουμε από τους αγαπημένους μας, εντούτοις που και που τον βλέπαμε να πρωταγωνιστεί σε συμπαθητικές ταινιούλες, όπως «Ένας Τραγουδιστής για το Γάμο μου», «Κατά Λάθος Μπαμπάς», «Κάθε Φορά, Πρώτη Φορά» και «Spanglish», ενώ υπήρξε και η στιγμή που φτάσαμε στο σημείο να λάβουμε σοβαρά υπόψη το υποκριτικό του ταλέντο, όταν ο φίλτατος Πολ-Τόμας Άντερσον αποφάσισε να ποντάρει πάνω του, δίνοντάς του τον πρώτο ρόλο στην ασυνήθιστη κομεντί του «Χτυπημένος από Έρωτα».
Ε, λοιπόν ξεχάστε τον Άνταμ Σάντλερ που ξέρατε! Δε γνωρίζουμε αν φταίει η πολλή παρέα με τον Ρομπ Σνάιντερ (άλλη… μορφή της υποκριτικής ετούτος!) ή τίποτα… χαλασμένα ναρκωτικά, η ουσία είναι πως για δεύτερη σερί ταινία του μετά το περσινό «Ο Κύριος του Κυρίου» ο Νεοϋορκέζος κωμικός, που σχεδόν κάθε χρόνο πλασάρεται σε αρκετά καλή θέση στην power 50 list του αμερικάνικου Premiere (πρώην magazine, νυν .com), βρίσκεται στα χειρότερά του. Το «Ζόχαν: Πράκτορας Υψηλής Κομμωτικής» αποτελεί ούτε λίγο ούτε πολύ μια μίνι ανθολογία από όλα εκείνα που αγαπάμε να μισούμε στις αμερικάνικες κωμωδίες, με πρώτα και… χειρότερα την επιμονή σε παντός είδους «καραγκιοζιλίκια» και στο σεξιστικό και σκατολογικό χιούμορ. Και το περίεργο της υπόθεσης είναι πως στα σεναριακά credits δε συναντάμε για παράδειγμα το δίδυμο που ευθύνεται για… τέρατα του τύπου «Epic Movie» ή «Meet the Spartans», αλλά τον ίδιο τον Σάντλερ και τον υπερεπιτυχημένο παραγωγό, σκηνοθέτη & σεναριογράφο Τζαντ Άπατοου(!) (ο οποίος κάποτε υπήρξε συγκάτοικος του Σάντλερ – άχρηστη πληροφορία νούμερο 166).
Αυτά βέβαια ίσως και να μην είχαν και τόσο μεγάλη σημασία, αν το δημιουργικό team του «Ζόχαν» δεν επιχειρούσε πέρα από χοντρή πλάκα να κάνει παράλληλα και… πολιτικο-κοινωνικό σχόλιο! Κι εγώ ο ίδιος προσπαθώ πότε-πότε να ανιχνεύσω την αστεία πλευρά ακόμη και στις πιο σοβαρές των καταστάσεων, αλλά, πραγματικά, αν ήμουν Παλαιστίνιος ή Ισραηλινός (ή ακόμη και… κομμωτής!), κατόπιν παρακολούθησης του εν λόγω φιλμ θα έσπευδα να… κάνω μήνυση στον Σάντλερ και την παρέα του για δυσφήμηση (ή μήπως να τους τραβούσαμε έτσι κι αλλιώς μια ξεγυρισμένη μηνυσάρα, για δυσφήμηση του είδους της κωμωδίας γενικότερα;). Τα πάντα στην ταινία είναι τόσο over-the-top κακοκαμωμένα, που και να θες να γελάσεις, νιώθεις άσχημα και μόνο στη σκέψη. Αφού η μοναδική, ίσως, περίπτωση που έπιασα τον εαυτό μου να πάει να σκάσει κάποιο χαμόγελο, ήταν μια σκηνή όπου βλέπουμε μια ομάδα Παλαιστινίων και Ισραηλινών μεταναστών στη Νέα Υόρκη να σχολιάζουν ποια από τις γυναίκες των Μπους Τζούνιορ, Ομπάμα, Κλίντον και Μακ Κέιν είναι η πιο… fuckable, με έναν τους να αντιπροτείνει την… Τσέλσι (Κλίντον φυσικά!).
Ακόμη και κάποιες στιγμές όπου η ταινία μοιάζει να προσπαθεί να μιλήσει με ειλικρίνεια για τα προβλήματα των μεταναστών στη… land of opportunities Mama Miss America, δεν είσαι σίγουρος αν το εννοεί ή αν τους σατιρίζει υπογείως, μέσα σε όλο αυτό τον ορυμαγδό ηλιθιότητας, που αναβλύζει από κάθε σχεδόν σκηνή της. Και όσο για την έμπνευση του Ζόχαν/Σάντλερ να «πουλάει» έρωτα στις ηλικιωμένες κυρίες που αποτελούν την πελατεία στο σαλόνι ομορφιάς όπου εργάζεται, προσωπικά θεωρώ ότι αποτελεί ό,τι πιο κακόγουστο και απωθητικό έχω δει στη μεγάλη οθόνη από την εποχή της… ανατριχιαστικά ρεαλιστικής ερωτικής σκηνής ανάμεσα σε έναν μεσήλικα και μια γριά στο «Japon» του Κάρλος Ρεϊγάδας (αν κι εκείνος τουλάχιστον πούλαγε «τέχνη»). Συγνώμη, αλλά πάω τώρα να… σπάσω τα CD μου της Mariah Carey!
