Σκηνοθεσία: Ντενίς Αρκάν
Σενάριο: Ντενίς Αρκάν
Πρωταγωνιστούν: Μαρκ Λαμπρές, Νταϊάν Κρούγκερ, Σιλβί Λεονάρντ, Εμά Ντε Κον, Καρολίν Νερόν, Μάσα Γκρενόν, Τζοάν-Μαρί Τρεμπλέ, Ντιντιέ Λουσιέν.
Διάρκεια: 109’
Διανομή: Audio Visual
Στο Κεμπέκ του κοντινού μέλλοντος ο Ζαν-Μαρκ, ένας κοινωνικός λειτουργός που μισεί τη δουλειά του, σύζυγος μιας εργασιομανούς μεσίτριας, που μετά βίας του απευθύνει το λόγο και πατέρας δύο κοριτσιών τα οποία δεν τον υπολογίζουν διόλου, φαντασιώνεται καθημερινά πως είναι παντρεμένος με μια σταρ του σινεμά, πετυχημένος συγγραφέας και αντικείμενο πόθου των απανταχού γυναικών. Θα έρθει όμως η στιγμή, που ούτε οι φαντασιώσεις του θα είναι αρκετές να τον λυτρώσουν από τη συνειδητοποίηση ότι κάτι πρέπει να αλλάξει επειγόντως στη ζωή του, πριν να είναι πολύ αργά…
Με το πολυπόθητο… τσίτσιδο χρυσαφένιο αγαλματίδιο (λέγε με Όσκαρ) να στολίζει ήδη από το 2003 το γραφείο του, κατόπιν του θριάμβου της «Επέλασης των Βαρβάρων» στην κατηγορία της Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας, ο Ντενίς Αρκάν βρέθηκε πλέον απαλλαγμένος από κάθε άγχος, να σχεδιάζει χαλαρά το επόμενο βήμα του. Κάποια στιγμή, κι ενώ βρισκόταν σε περιοδεία ανά την υφήλιο για την προώθηση της «Επέλασης», άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό του η ιδέα ενός τύπου, ο οποίος, παρότι αποτυχημένος σε όλα τα μέτωπα της ζωής του, εντούτοις δεν παύει να φαντασιώνεται πως είναι πλούσιος, διάσημος και… γυναικάς κατά συρροή. Η γνωριμία του λίγο καιρό αργότερα με τον Μαρκ Λαμπρές, έναν από τους διασημότερους κωμικούς του Κεμπέκ, με τον οποίο διαπίστωσε ότι έχουν πολλά κοινά, τον οδήγησε βαθμιαία στην ολοκλήρωση του νέου του φιλμ, με εκείνον στο ρόλο του loser κεντρικού χαρακτήρα.
«Τα Χρόνια της Μαυρίλας» είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση ταινίας, η οποία παρότι είναι λιγάκι δύσκολο να συμπεριληφθεί στις καλύτερες στιγμές της φιλμογραφίας του Καναδού δημιουργού για πολλούς και διάφορους λόγους, εντούτοις διαθέτει ορισμένες εξαιρετικά ευφάνταστες όσο και εύστοχες σεκάνς, σατιρικές και μη, που σε εξωθούν να… κλέψεις στο ζύγι και να αποφανθείς ότι τα θετικά της στοιχεία υπερέχουν σαφώς των αρνητικών. Γιατί όσο κι αν νιώθεις τη ανάγκη, για παράδειγμα, να… γκρινιάξεις για την «τραβηγμένη» διάρκεια του κομματιού της ταινίας το οποίο δίνει σάρκα και οστά στην άποψη του Αρκάν πως η ανθρωπότητα μπαίνει σε ένα νέο Μεσαίωνα, στο φινάλε δεν μπορείς παρά να συμμεριστείς την απογοήτευση του Ζαν-Μαρκ, όταν διαπιστώνει πως μετά απ’ όσα πέρασε, η μόνη ανταμοιβή του είναι μερικά χάδια από τη «λαίδη Βεατρίκη» και τίποτε περισσότερο.
Η κατάμαυρη σάτιρα που επιχειρεί εδώ ο Αρκάν έχει ως στόχο κυρίως την κοινωνία του Κεμπέκ, την πατρίδα του, την οποία παρουσιάζει ως βγαλμένη από κάποιον οργουελικό εφιάλτη και «βουτηγμένη» στην politically correctness, με την ύπαρξη κάποιας επιδημίας να αναγκάζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού να κυκλοφορεί με ιατρική μάσκα και τη δαιδαλώδη νομοθεσία να αποτελεί τροχοπέδη στην εύρεση λύσης των προβλημάτων που απασχολούν τους αναξιοπαθούντες που εκφράζουν τα παράπονά τους σε κρατικούς υπαλλήλους όπως ο Ζαν-Μαρκ, ο οποίος – τι ειρωνία – βρίσκεται σε ίδια, ίσως και χειρότερη κατάσταση από δαύτους. Το γεγονός πάντως πως η υπηρεσία στην οποία εργάζεται στεγάζεται στο χώρο του Ολυμπιακού Σταδίου του Μόντρεαλ, αποτελεί για τον δαιμόνιο δημιουργό έναν πλάγιο τρόπο να εκφράσει την οργή του για τη μη αξιοποίηση των πανάκριβων Ολυμπιακών εγκαταστάσεων της χώρας του. Σας… θυμίζει κάτι αυτό;
Κι ενώ το κυνικό χιούμορ ρέει άφθονο, με τις σεκάνς των φαντασιώσεων του κεντρικού ήρωα, όπου, μεταξύ άλλων, ακούμε την σταρ του σινεμά Βερόνικα (Νταϊάν Κρούγκερ) να γκρινιάζει για την ατυχία της να αποτελεί φαντασίωση ενός αποτυχημένου και όχι κάποιου σαν τον… Ρότζερ Φέντερερ, να κλέβουν την παράσταση, εκείνο που τελικά αποτελεί την κινητήριο δύναμη των «Χρόνων της Μαυρίλας» και οδηγεί τον Ζαν-Μαρκ στην κρίση ταυτότητας στο τελευταίο μέρος τους, είναι ο έρωτας.
Μόνιμο θέμα συζήτησης με τους συναδέλφους του στη δουλειά, κυρίαρχος στις φαντασιώσεις του, αλλά ολότελα απών από το γάμο του, είναι ίσως ο μόνος που θα μπορούσε να εμφυσήσει λίγη ζωή στη θλιβερή ύπαρξή του. Όπως άλλωστε, ακούγεται να λέει ο Γουίλιαμ (Ντιντιέ Λουσιέν) στη σκηνή που διαδραματίζεται απέναντί από το νεκροταφείο, αν δινόταν η ευκαιρία στους νεκρούς να επιστρέψουν στη ζωή για μια ώρα, το μόνο που θα τους ενδιέφερε θα ήταν να κάνουν παθιασμένο έρωτα. Και, συνειδητοποιώντας πως αυτό που έχει περισσότερο ανάγκη, δεν πρόκειται να το βρει στη συζυγική του εστία, αποφασίζει μέσες-άκρες να κάνει πράξη αυτό που στα μέρη μας συνηθίζουμε να λέμε… «δε γ.....ς που δε γ.....ς, δεν πας για ψάρεμα;»!!! Μα είναι να τον αδικείς;
