Σκηνοθεσία: Τζόσουα Μάικλ Στερν
Σενάριο: Τζέισον Ρίτσμαν, Τζόσουα Μάικλ Στερν
Πρωταγωνιστούν: Κέβιν Κόστνερ, Μάντελαϊν Κάρολ, Κέλσεϊ Γκράμερ, Ντένις Χόπερ, Πόλα Πάτον, Νέιθαν Λέιν, Στάνλεϊ Τούτσι, Τζορτζ Λόπεζ, Τζατζ Ράινχολντ, Μέιρ Γουίνινγχαμ
Διάρκεια: 120’
Διανομή: Hollywood Entertainment
http://www.swingvote-themovie.com/
Ο Μπαντ Τζόνσον, ένας καλόκαρδος, αλλά ασήμαντος άνθρωπος που το μοναδικό φωτεινό σημείο στη ζωή του είναι η πανέξυπνη 12χρονη κόρη του Μόλι, βρίσκεται αναπάντεχα μια μέρα στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος: λόγω κάποιου τεχνικού προβλήματος τη βραδιά των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, καλείται να ξαναψηφίσει μέσα σε 10 μέρες, καθώς η ψήφος του είναι ουσιαστικά εκείνη που ούτε λίγο ούτε πολύ θα αναδείξει το νικητή!
Μια έντονη αναποφασιστικότητα διακρίνει τον Τζόσουα Μάικλ Στερν όσον αφορά στην ταινία του «Ο Κος Κανένας», καθώς φαίνεται να μην μπορεί να αποφασίσει αν θα κινηθεί προς την κατεύθυνση της παλιομοδίτικης feel-good δραματικής κομεντί α λα Φρανκ Κάπρα ή προς εκείνη της κοφτερής σάτιρας α λα Μπίλι Γουάιλντερ. Και το χειρότερο είναι ότι μετά από 2 ολόκληρες ώρες (όσο δηλαδή διαρκεί η ταινία), δεν μπορείς να πεις με σιγουριά ότι «κλίνει» προς μια από τις δύο κατευθύνσεις. Εκείνο που με βεβαιότητα μπορείς να διαπιστώσεις, είναι πως υπάρχουν στιγμές, που νιώθεις ότι ο Στερν «κάτι πάει να πει», όπως η σεκάνς με την έκθεση της μικρής Μόλι, όπου μέσα από έναν… ποταμό δακρύων μιλά για την μόνιμη αδιαφορία των δύο μεγάλων παρατάξεων απέναντι στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις της χώρας, ή η σαφής κατάδειξη της διπροσωπίας που διακρίνει τους εκπροσώπους τόσο των Ρεπουμπλικάνων όσο και των Δημοκρατικών.
Μόνο που αυτές οι προσωρινές «εκλάμψεις ευφυίας» του Στερν και του συν-σεναριογράφου Τζέισον Ρίτσμαν, ενίοτε χάνονται μέσα στην αγχωμένη (και αγχωτική…) προσπάθειά τους να βγάλουν γέλιο, κάτι που ουσιαστικά συμβαίνει μόνο στην περίπτωση των εξωφρενικών TV spots κατά της λαθρομετανάστευσης και της άμβλωσης και υπέρ της ενσωμάτωσης των ομοφυλόφιλων στην κοινωνία μέσω γάμου, που σκαρφίζονται οι σύμβουλοι των δύο υποψηφίων για το προεδρικό χρίσμα, πατώντας πάνω στις εκάστοτε δηλώσεις του Μπαντ στους ρεπόρτερ, οι οποίες ωστόσο είναι ιδιαίτερα αφελείς για να τις πάρει στα σοβαρά κάποιος… σοβαρός άνθρωπος.
Απ’ την άλλη, τόσο η επιμέρους πλοκή με τη δημοσιογράφο του τοπικού καναλιού, η οποία φέρεται αποφασισμένη να κάνει τα πάντα προκειμένου να έχει την αποκλειστικότητα του θέματος, όσο και εκείνη που αφορά την απουσία της μητέρας της μικρής από την οικογενειακή εστία, προσφέρουν μεν ένα κάποιο δραματικό υπόβαθρο στα δρώμενα, ωστόσο λειτουργούν μάλλον αποπροσανατολιστικά σε σχέση με το κεντρικό θέμα της ταινίας, το οποίο αφορά την ανάγκη της κατανόησης ακόμη κι από τον πιο «αδαή» πολίτη, ότι ακόμη και η παραμικρή ψήφος, αν τοποθετηθεί σωστά, μπορεί να κάνει τη διαφορά.
Το γεγονός επίσης ότι κανένας εκ των δύο υποψηφίων δεν προβάλλει ουσιαστικά ως ο «κακός της υπόθεσης» (ρόλος που μάλλον χρεώνεται στους πολυμήχανους όσο και αδίστακτους συμβούλους τους), φανερώνει μια κάποια ατολμία από μέρους του Στερν, τη στιγμή που τόσο ο Κόστνερ (ο οποίος επανακάμπτει εντυπωσιακά), όσο και η πρωτοεμφανιζόμενη πιτσιρίκα Μάντελαϊν Κάρολ υποδύονται με περίσσιο θάρρος και αυτοέλεγχο τους ρόλους τους, οι οποίοι ανήκουν σαφώς στο κομμάτι εκείνο του πληθυσμού στο οποίο αναφέρεται στην έκθεσή της η Μόλι. Γι’ αυτό και θα είχε πολύ ενδιαφέρον να ακούγαμε την απάντηση των δύο υποψηφίων στο πρώτο ερώτημα που τους απευθύνει ο Μπαντ στο γκραν φινάλε του φιλμ. Αλλά…
