Σκηνοθεσία: Μαρκ Όσμπορν & Τζον Στίβενσον
Σενάριο: Τζόναθαν Άιμπελ, Γκλεν Μπέργκερ, Ίθαν Ρέιφ, Σάιρους Βόρις
Ακούγονται οι: Τζακ Μπλακ, Ντάστιν Χόφμαν, Αντζελίνα Τζολί, Ίαν ΜακΣέιν, Τζάκι Τσαν, Σεθ Ρόγκεν, Λούσι Λιού, Ντέιβιντ Κρος, Μάικλ Κλαρκ Ντάνκαν
Διάρκεια: 92’
Διανομή: UIP
http://www.kungfupanda.com/
Και στα ελληνικά σε σκηνοθεσία - προσαρμογή Πέτρου Δαμουλή και μετάφραση Λένας Μαραβέα, με τις φωνές των Χρήστου Θάνου, Τάσου Μασμανίδη, Υρώς Λούπη, Γιάννη Στεφόπουλου, Νέστορα Κοψιδά, Λεωνίδα Κακούρη, Μαρίας Ζερβού και Γιώργου Παπαδόπουλου.
[ Μουσική: John Powell, Hans Zimmer ]
Ο Πο είναι ένα φιλήσυχο, στρουμπουλό, γλυκό, λίγο αδέξιο και σίγουρα τεμπέλικο Πάντα, που έχει μονάχα ένα όνειρο: να γίνει δεξιοτέχνης στο kung fu. Μετά από μια σειρά ξεκαρδιστικών συμπτώσεων, ο Πο βλέπει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα και μυείται στον κόσμο του kung fu από τον γκουρού του είδους Σίφου στο πλευρό των Υπέροχων Πέντε. Εκείνο όμως που αγνοεί, είναι πως όντας ο «εκλεκτός», θα πρέπει να αναμετρηθεί με τον Τάι Λανγκ, μια πανίσχυρη λευκή λεοπάρδαλη, που διόλου δε δείχνει να αστειεύεται…
Δεν ξέρω αν αυτό που θα πω μπορεί να θεωρηθεί «αρνητική κριτική» για την ταινία, αλλά το «Kung Fu Panda», πακέτο και με το μήνυμά του «το παν είναι να πιστεύεις στον εαυτό σου», απευθύνεται αποκλειστικά στις μικρές ηλικίες. Ή, για να το θέσω αλλιώς, πας ενήλικας ενδέχεται να βαρεθεί τη ζωή του παρακολουθώντας το φιλμ των Μαρκ Όσμπορν & Τζον Στίβενσον, όσο κι αν οι… 4(!) σεναριογράφοι πάσχιζαν για το αντίθετο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αν όμως σκεφτείτε ότι κάτι τέτοιο ουδέποτε (πιστεύω) συνέβη με ταινίες της σύμπραξης Disney /Pixar, τότε μάλλον τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Δεν αρνούμαι βέβαια πως υπήρξαν κάποιες σκηνές στις οποίες γέλασα (εκείνη της επεισοδιακής – από κάθε άποψη – εκπαίδευσης του Πο, για παράδειγμα), ενώ και το ότι στους Υπέροχους Πέντε, που είναι εξπέρ στις πολεμικές τέχνες συμπεριλαμβάνεται και ένα… αλογάκι της Παναγίας, είναι από μόνο του ξεκαρδιστικό – χωρίς καν να υπολογίσουμε το γεγονός ότι τη φωνή του σ’ αυτό δανείζει ο… πολύς Σεθ Ρόγκεν («Με Την Πρώτη», «Superbad»)!
Η αλήθεια ωστόσο είναι ότι η πλοκή είναι εξαιρετικά προβλέψιμη, ενώ ακόμη και το χιούμορ της ταινίας, το οποίο παραπέμπει συχνά στα Looney Tunes, δε χρίζει ιδιαίτερης πρωτοτυπίας. Και όπως και να το κάνουμε, οι καλοσχεδιασμένοι χαρακτήρες, τα εντυπωσιακά καλοφτιαγμένα σκηνικά, ακόμη και η καταιγιστική δράση (η οποία και κυριαρχεί στο δεύτερο μισό της ταινίας), δεν αρκούν από μόνα τους να διατηρήσουν το ενδιαφέρον μας, αν δεν υπάρχει και κάτι άλλο από πίσω. Αφού υπήρξαν στιγμές που νοστάλγησα την ευρηματικότητα, το χιούμορ, αλλά και τις εξωφρενικές κασκάντες του απίθανου, αφάνταστα ξεκαρδιστικού «Kung Fu Hustle» του Στίβεν Τσόου, το οποίο, αν και γυρισμένο με πραγματικούς ηθοποιούς, αποτελεί την πλέον ασύλληπτη και… «καρτουνίστικη» σάτιρα ταινιών με πολεμικές τέχνες που έχει γυριστεί ποτέ – κι ας μη βρήκε ποτέ το δρόμο της για τις εδώ αίθουσες (γκρρρ…).
Αν υπάρχει πάντως κάτι το οποίο θα μου μείνει από το «Kung Fu Panda», είναι το… τσακίρ κέφι με το οποίο ερμηνεύουν τους χαρακτήρες τους κάποιοι εκ των ηθοποιών που δανείζουν τις φωνές τους – και τι δε θα έδινα, για παράδειγμα, να είμαι από μια γωνιά, να έβλεπα την έκφραση του Ντάστιν Χόφμαν καθώς τα… «χώνει» στον Πο (Τζακ Μπλακ) ως μάστερ Σίφου!
