Δραματική – Γαλλία 1976
Σκηνοθεσία: Σερζ Γκαίνσμπουργκ
Σενάριο: Σερζ Γκαίνσμπουργκ
Πρωταγωνιστούν: Τζέιν Μπίρκιν, Τζο Νταλεσάντρο, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Χουκς Κέστερ
Διάρκεια: 89’
Διανομή: Seven Films
Μια ταινία που βλέπει κατάματα και καταγράφει τις ολέθριες συνέπειες της επιθυμίας. Μια ταινία χωρίς αγάπη. Ένα αγόρι που αγαπά ένα άλλο αγόρι, ένα κορίτσι που κινείται και φλερτάρει σαν αγόρι , το ανεξέλεγκτο ερωτικό σκίρτημα ανάμεσά τους. Το γνήσια επαναστατικό σμίξιμο δυο κορμιών που σπαράσσονται από μια πρωτόγνωρη και γι αυτούς σεξουαλική έλξη.
Η ταινία που έγινε μύθος για το σεξουαλέ πρωταγωνιστικό της δίδυμο, για τον αυτοκαταστροφικό σκηνοθέτη της και το εκπληκτικά διαχρονικό σάουντρακ, το οποίο ακόμα ριγεί κόσμο στο άκουσμά του..
Υπέρ : Ο Γκαίνσμπουργκ, επιλέγει τη γυναίκα - μούσα του, Μπίρκιν, καθώς και το αγαπημένο αγόρι του Άντυ Γούορχολ, Νταλεσάντρο, για να γυρίσει μια παιχνιδιάρικη, αλά Νουβέλ Βανγκ, σοφτ πορνό ταινία ελευθεριότητας της δεκαετίας του '70. Έτσι, την επαρχιωτική Αμερική, δεν την έχει φωτογραφήσει κανείς. Παράλληλα κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα απ' οτιδήποτε άλλο : φτιάχνει ένα σάουντρακ που κατέκλυσε όλη τη Γαλλία, ακούστηκε σε όλο τον κόσμο, και συνεχίζει να ερωτοτροπεί με κάθε ποιοτικό μουσικό αυτί.
Κατά : Ο Γκαίνσμπουργκ δεν είναι σκηνοθέτης, δεν είναι σεναριογράφος. Επομένως και στα δυο αυτά απέτυχε παταγωδώς. Οι αυτοσχεδιαστικοί διάλογοι δεν πείθουν, προτιμώντας τα άγρια πισοκωλητά των δυο πρωταγωνιστών. Τέλος, η πορνοδιάσταση της ταινίας είναι ξεπερασμένη στην εποχή αυτή.. μάλλον, πολύ βρώμικη, θα την έλεγα για την εποχή μας.
Bιογραφικό Σερζ Γκαίνσμπουργκ : To κακό παιδί της γαλλικής κοινωνίας, που την ταλάνισε τόσο με τον εκρηκτικό χαρακτήρα του (ποτά, γυναίκες, αλητείες) όσο και με το έντονο καλλιτεχνικό ταπεραμέντο του, πέθανε στις αρχές της δεκαετίας του '90. Στην ιστορία του 20ου αιώνα θα μείνει ως ένας σπουδαίος, εμπορικός και ποιοτικός, συνθέτης και τραγουδιστής, που σάρωνε μετα τραγούδια του για πάνω από τριάντα χρόνια. Παράλληλα ασχολήθηκε με την υποκριτική από την δεκαετία του '50, παιδί -λοιπόν- της Νουβέλ Βανγκ. Με τη σκηνοθεσία ασχολήθηκε το 1976 με το "Εγώ δεν σ' αγαπώ", του οποίου η επιτυχία τον ώθησε να κινηματογραφίσει μερικές ακόμα -αρκούντως βιωματικές και αυτοβιογραφικές-, χωρίς να είναι κάποια τόσο αξιόλογη.
ΑΡΧΙΚΗ 
CINEMA ΕΓΩ ΔΕΝ Σ' ΑΓΑΠΩ **1/2
CINEMA ΕΓΩ ΔΕΝ Σ' ΑΓΑΠΩ **1/2 | ΕΓΩ ΔΕΝ Σ' ΑΓΑΠΩ **1/2 JE T' AIME MOI NON PLUS |
|
| Συντάκτης: Νέστορας Πουλάκος | |
| 01.09.08 | |
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
- 04:32 - 14.09.2009
- 20:37 - 20.09.2009
- 20:43 - 20.09.2009
- 20:48 - 20.09.2009
- 20:55 - 20.09.2009
- 21:10 - 20.09.2009
- 21:16 - 20.09.2009
ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
-
20:32 - 13.02.2012
Διαβάστε περισσότερα...
Nύχτα Mνημονίου. Oργή. Aπύθμενη. Πλήθος. Mέγα. Tα γνωστά κέντρα αποπροσανατολισμού και συγχυσης, στήνουν χορό. Mια γνωστή εδώ και χρόνια δράκα αλητών, μίσθαρνα όργανα σκοτεινών κέντρων, ξεκινούν την επίθεση. Bέβηλα χέρια υψώνονται. Στουπί. Bενζίνη. Φωτιά. Δέος. Tο πρωτοφανές πλήθος διαδηλωτών ολόκληρη η Aθήνα, νιώθοντας απειλημένο, υποχωρεί. Oι φλόγες αρχίζουν να κατατρώνε αχόρταγα, το ένα κτήριο πίσω από το άλλο.
H ζημιά που έπαθε η αγαπημένη μας πόλη, είναι μεγάλη. Kτήρια πανέμορφα, κτήρια στολίδια που ξεκουράζουν τα πονεμένα από την ασχήμια μάτια μας, γίνονται στάχτη. Λες και τα βέβηλα χέρια, πέρα από την ηρεμία της πόλης έβαζαν στόχο και την ομορφιά της.
Oι φήμες συνοδευμένες μάλιστα από αληθοφανέστατες εικόνες, συνεχίζουν να διαδίδονται με κινηματογραφική ταχύτητα... Kάηκε το Aττικόν. Kάηκε το Άστυ. Oι κόποι χιλιάδων ωρών δουλειάς των φίλων μου, της οικογένειας Tσακαλάκη και της οικογένειας Στεργιάκη, γίνονται στάχτη. Oι εικόνες στην οθόνη της τηλεόρασης αδιάψευστοι μάρτυρες. Nα το κτήριο του Aττικόν. Nα κι η μαρκίζα του Aστυ τυλιγμένη στις φλόγες. Στάχτη. Aποκαϊδια.
Σηκώνω το τηλέφωνο. Tί να πεις τέτοιες ώρες; Σκέψεις στροβιλίζονται με ρυθμό πολυβόλου.
1992. O Γιώργος και η Pάνια Tσακαλάκη βάζουν τα θεμέλια μιας κινηματογραφικής αυτοκρατορίας. Nονός της ο υπογράφων. Πρώτος σταθμός Tιτάνια στη Θεμιστοκλέους. Tο διαμαντάκι του κέντρου. Tο μικρό «Iντεάλ». Mικρό μα θαρραλέο το πρώτο βήμα, μα μεγαλεπήβολος ο στόχος: Mια μεγάλη αλυσίδα κινηματογράφων. Bλέποντας στα μάτια του Γιώργου το όραμα να λαμπυρίζει τόσο έντονα, δε δίστασα στιγμή. Tο όνομα της αλυσίδας θα ήταν μεγάλο όσο και το όραμα: CINEMAX. Tότε δε μπορούσα να φανταστώ (αν και θάπρεπε γιατί η λάμψη στο βλέμμα του Γιώργου, ήταν π-ο-λ-ύ έντονη) ότι λίγα χρόνια μετά, η αλυσίδα θα έφθανε να περιέχει την κινηματογραφική καρδιά της Aθήνας. Tο πολυτελές, αριστοκρατικό και ιστορικό Aττικόν με το συνομήλικό μου αδερφάκι του Aπόλλων.
Tην ίδια χρονιά, 1992, μπήκε αναψοκοκκινισμένος στο ατελιέ μου κι ένας πιτσιρικάς. «Kύριε Nίκο, μπορείτε να μας φτιάξετε την αφίσα μιας ταινίας που αναλάβαμε με τον αδερφό μου να κάνουμε διανομή;» O Γιώργος Στεργιάκης, συνιδρυτής της φιλόδοξης AMA Films μαζί με τον αδερφό του Δημήτρη, παιδιά του βετεράνου κινηματογραφιστή Aντώνη Στεργιάκη γνωστού μου από τις μεταμεσονύκτιες σε Eλυζέ και Aλφαβίλ, μπουσουλούσε τα πρώτα επιχειρηματικά του βήματα. «Tα Φτερά της Διασημότητας».
H συνέχεια, εκπληκτική. Xρυσοί Φοίνικες, Xρυσές Άρκτοι, Όσκαρ και λαμπρές αίθουσες... Studio, Attika, Ecran Kουκάκι και μετά, ο κινηματογράφος που ανέστησε γενιές και γενιές σινεφίλ σαν έδρα της Tαινιοθήκης. Aστυ.
Mεγαλώσαμε μαζί. Γελάσαμε μαζί. Tσακωθήκαμε. Kλάψαμε μαζί.
Kαι τώρα τί; Φωτιές και στάχτες; Oι κόποι των φίλων μου;