Σκηνοθεσία: Άντριου Άνταμσον
Σενάριο: Άντριου Άνταμσον, Κρίστοφερ Μάρκους & Στίβεν ΜακΦίλι, βασισμένοι στην best seller σειρά μυθιστορημάτων του C.S. Lewis.
Πρωταγωνιστούν: Μπεν Μπαρνς, Τζόρτζι Χένλεϊ, Σκάνταρ Κέινς, Γουίλιαμ Μόζελι, Αν Πόπλγουελ, Σέρτζιο Καστελίτο, Πίτερ Ντίνκλεϊτζ, Γουόργουικ Ντέιβις, Πιερφραντσέσκο Φαβίνο, Ντάμιαν Αλκαζάρ. Ακούγονται οι: Λίαμ Νίσον, Κεν Στοτ, Χάρι Γκρέγκσον-Γουίλιαμς, Έντι Ίζαρντ.
Διάρκεια: 147’
Διανομή: Audio Visual
Επίσημη ιστοσελίδα: http://disney.go.com/disneypictures/narnia/
Καθώς ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ξεσπά, ο Πίτερ, η Σούζαν, ο Έντμουντ και η Λούσι Πέβενσι εγκαταλείπουν το Λονδίνο και επιστρέφουν στη Nάρνια, για να ανακαλύψουν πως έχουν περάσει 1300 χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη, και πως όλα όσα γνώριζαν αποτελούν παρελθόν. Τα μυθικά πλάσματα της μαγικής αυτής χώρας φαίνεται να έχουν εκλείψει και στη χώρα κυριαρχεί πλέον η ανθρώπινη φυλή των Τελμαρίνων, με ηγέτη τους τον μοχθηρό Λόρδο Μιράζ, σφετεριστή του θρόνου. Ο Πρίγκιπας Κάσπιαν, ο νεαρός ανηψιός του και νόμιμος διάδοχος, καταφέρνει μεν να γλιτώσει από βέβαιο θάνατο, ο κίνδυνος ωστόσο να ξαναπέσει στα χέρια του είναι πάντα ορατός. Μέσα από μια σειρά αναπάντεχες εξελίξεις, τα αδέρφια Πέβενσι θα βρεθούν να μάχονται τον Μιράζ στο πλευρό του Κάσπιαν, μαζί και με τους Ναρνιανούς, οι οποίοι αποφασίζουν να επανακάμψουν, σε μια προσπάθεια αναβίωσης της παλιάς καλής εποχής…
Λοιπόν, ο «Πρίγκιπας Κάσπιαν», δεύτερο βιβλίο από τη σειρά «Τα Χρονικά της Νάρνια» που μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, πάσχει από ένα σοβαρό πρόβλημα. Ο κεντρικός χαρακτήρας του, ο Κάσπιαν δηλαδή, ενσαρκώνεται από τον ανερχόμενο Βρετανό ηθοποιό Μπεν Μπαρνς (τον πρωτοείδαμε στο «Stardust» του Μάθιου Βον), ο οποίος, παρότι διαθέτει ένα όμορφο παρουσιαστικό, χαρισματικό δεν τον λες. Δεν είναι δηλαδή ο ηθοποιός που θα καθηλώσει τους θεατές με την ερμηνεία του, που θα πάρει την ταινία στους ώμους του και θα την αναδείξει σε κάτι το πραγματικά ξεχωριστό. Μοιραία και το ίδιο το φιλμ φαντάζει ιδιαίτερα άνισο, με το πρώτο μισό του να αναλίσκεται σε φλυαρίες και διαδοχικές επεξηγήσεις επί επεξηγήσεων, σχετικά με το παρόν καθεστώς της Νάρνια και τη μυστηριώδη, μακροχρόνια απουσία του Ασλάν, του θεϊκής φύσεως λιονταριού με την ανθρώπινη φωνή, από το προσκήνιο, κάτι που προβληματίζει περισσότερο από όλους τη Λούσι, τη Βενιαμίν των Πέβενσι.
Σε όλο αυτό το διάστημα, η ίδια και τα αδέρφια της περιπλανιόνται αδιάκοπα στα εδάφη της Νάρνια, κάνοντας ορισμένους νέους φίλους, όπως ο δύστροπος Ναρνιανός νάνος Τράμπκιν, και βέβαια ο Πρίγκιπας Κάσπιαν, καταστρώνοντας σχέδια αναφορικά με το πώς θα πετύχουν να ξαναδώσουν στην αγαπημένη τους μαγική χώρα την αίγλη του παρελθόντος. Οι μόνες στιγμές που… ανάβουν κάπως τα αίματα, είναι όποτε παρακολουθούμε την παράλληλη δράση του Λόρδου Μιράζ (Σέρτζιο Καστελίτο) και των πρωτοπαλίκαρών του, οι οποίοι δεν παύουν να σκαρφίζονται ραδιουργίες γύρω από τον αφανισμό του Κάσπιαν, αλλά και των εναπομεινάντων Ναρνιανών.
Ευτυχώς, στο δεύτερο μισό του ο «Πρίγκιπας Κάσπιαν» βελτιώνεται αισθητά, καθώς η δράση παίρνει το πάνω χέρι, με μια σειρά από εντυπωσιακά καλοστημένες, επικής φύσεως μάχες (σταθερά αναίμακτες φυσικά – εδώ δεν είναι «Braveheart»!) ανάμεσα στους Ναρνιανούς και τους Τελμαρίνους, αλλά και δυναμικές μονομαχίες του Λόρδου Μιράζ πότε με τον Κάσπιαν και πότε με τον Πίτερ, να ικανοποιούν τη δίψα μας για… σπορ & θέαμα(!), έστω κι αν το CGI βγάζει για μια ακόμη φορά μάτι. Όσο για την πολυπόθητη επανεμφάνιση του Ασλάν, παρότι συμβαίνει πολύ αργά στην ταινία, εντούτοις συνοδεύεται από μια από τις θεαματικότερες CGI-generated σεκάνς ολόκληρου του φιλμ, η οποία θυμίζει συγχρόνως «The Mummy Returns» και τη σκηνή της διάβασης της Ερυθράς Θάλασσας από τις «Δέκα Εντολές» του Σεσίλ Μπ. ΝτεΜιλ!
Παρόλο το πλούσιο θέαμα, τα εντυπωσιακά σκηνικά, τα περίτεχνα εφέ και την ύπαρξη νέων ενδιαφερόντων χαρακτήρων ωστόσο, ο «Πρίγκιπας Κάσπιαν» δεν παύει να αποτελεί μια κατά το ήμισυ ικανοποιητική κινηματογραφική εμπειρία, η οποία κινείται στα ίδια πάνω-κάτω επίπεδα με το πρώτο φιλμ της σειράς «Το Λιοντάρι, η Μάγισσα και η Ντουλάπα», με μια βασική διαφορά: ο βασικός κακός εκείνης της ταινίας, η σατανική Λευκή Μάγισσα της Τίλντα Σουίντον δηλαδή (η οποία εμφανίζεται κι εδώ σε μία και μόνη σκηνή, αλλά uncredited), ήταν πολύ πιο… σκιαχτική από το Λόρδο Μιράζ του Καστελίτο. Ο οποίος Μιράζ – SPOILER – όχι μόνο τα βρίσκει σκούρα με πολύ νεαρότερούς του κι αρκετά πιο άπειρους ξιφομάχους, αλλά καταλήγει και στα… θυμαράκια, προδομένος από τους ίδιους του τους στρατηγούς. Πάλι καλά, δηλαδή, που δεν τον κανόνισε κι αυτόν ο… δαιμόνιος ποντικός Ρίπιτσιπ, που είναι και άσος στο σπαθί!!!
