Σκηνοθεσία: Ρενέ Κλεμάν
Σενάριο: Ρενέ Κλεμάν, Πολ Γκέγκαφ, βασισμένοι στο μυθιστόρημα
«Ο Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ» της Πατρίτσια Χάισμιθ
Πρωταγωνιστούν: Αλέν Ντελόν, Μορίς Ρονέ, Μαρί Λαφορέ, Έρνο Κρίζα, Μπιλ Κίαρνς, Φρανκ Λάτιμορ
Διάρκεια: 112΄
Διανομή: Seven Films
Επίσημη ιστοσελίδα: -
Ο Τομ Ρίπλεϊ, απένταρος τυχοδιώκτης και ταλαντούχος πλαστογράφος, αναλαμβάνει να προσεγγίσει τον Φίλιπ Γκρίνλιφ, έναν πλούσιο και γοητευτικό Αμερικανό playboy που παραθερίζει στην Ιταλία παρέα με την αρραβωνιαστικιά του Μαρτζ, και να τον πείσει να επιστρέψει στην οικογενειακή εστία στο Σαν Φραντσίσκο, καθώς τότε θα λάβει ως αμοιβή $5.000 από τον πατέρα του. Οι δυο νέοι συνάπτουν μια ιδιαίτερη φιλία, στην πορεία ωστόσο ο Τομ αρχίζει να καλοβλέπει την ανέμελη ζωή του Φίλιπ και αποφασίζει να βάλει μπρος το σατανικό του σχέδιο – να τον δολοφονήσει και να πάρει τη θέση του!
Φαντάσου τώρα να γουστάρεις ήδη τον Τομ Ρίπλεϊ ως περσόνα μέσα από τα μυθιστορήματα της Πατρίτσια Χάισμιθ και να έρχεται ο Ρενέ Κλεμάν να σου μοστράρει έναν Ρίπλεϊ με τα χαρακτηριστικά του (20χρονου τότε) Αλέν Ντελόν – έναν από τους κατεξοχήν τύπους «guys wanna be him, girls wanna be with him»! Άντε μετά εσύ να μην είσαι 100% με το μέρος του σ’ ό,τι κι αν κάνει – όσο ανήθικο/αποτρόπαιο κι αν φαντάζει αυτό. Για έναν ηθοποιό που αφιέρωσε ένα σημαντικό κομμάτι της φιλμογραφίας του στο να ενσαρκώνει «δολοφόνους με αγγελικά πρόσωπα» (μαφιόζους, επαγγελματίες εκτελεστές, διεφθαρμένους μπάτσους…), ο συγκεκριμένος ρόλος ήταν, αν μη τι άλλο, ιδανικός στο να τον θέσει σε τροχιά υποψήφιου superstar. Όπως κι έγινε.
Το «Γυμνοί στον Ήλιο» άλλωστε, αποτελεί μια γνήσια, καταιγιστική επίθεση στις αισθήσεις, με το – ημίγυμνο στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας – πρωταγωνιστικό τρίο να συναγωνίζεται σε κάλλος και σαγήνη τα πανέμορφα φυσικά τοπία της Ρώμης και της Νάπολης (ο διευθυντής φωτογραφίας Ανρί Ντεκά δίνει ρέστα, απαθανατίζοντας τα σε όλη τους την… «tourist-teasing» μεγαλοπρέπεια, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο το ζωογόνο φως του ήλιου), τη στιγμή που η υπέροχη μουσική του Νίνο Ρότα μετατρέπει σε νότες τα συναισθήματά μας, καθώς παρακολουθούμε τον Ρίπλεϊ να ξεδιπλώνει με αξιοθαύμαστη μεθοδικότητα και μια «υπόκωφη» μοχθηρία μια υποδειγματικά καλοστημένη πλεκτάνη, θύματα της οποίας θα είναι τόσο ο Γκρίνλιφ και η Μαρτζ, όσο κι οποιοσδήποτε άλλος έχει την ατυχία να βρεθεί στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή, απειλώντας να παρεμποδίσει την προσπάθεια του να αγγίξει το «τέλειο έγκλημα».
Ο Κλεμάν, πεπεισμένος ότι στο πρόσωπο του Ντελόν έχει βρει τον ιδανικό Ρίπλεϊ, περιστρέφει όλη την ταινία γύρω του, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο στοιχείο του σασπένς (απίθανη η σεκάνς του… ξεφορτώματος του Φρέντι) και φροντίζοντας παράλληλα να κάνει ξεκάθαρο τον «ηλεκτρισμό» που υπάρχει μεταξύ των Τομ και Φίλιπ (αφήνοντας πάντως κατά μέρος τις ομοφυλοφιλικές παραμέτρους που διέπουν τη σχέση τους, όπως αυτή σκιαγραφείται στο βιβλίο της Χάισμιθ και οι οποίες ήταν κάτι παραπάνω από έντονες στην – επίσης θαυμάσια – διασκευή του μακαρίτη Άντονι Μινγκέλα), αλλά και ανάμεσα στον Τομ και τη Μαρτζ, ούτως ώστε να μην υπάρξει η παραμικρή αμφιβολία πως ο κεντρικός του ήρωας είναι ικανός να αποπλανήσει τους πάντες ακόμη και μ’ ένα του βλέμμα. Το οποίο βλέμμα, ο Κλεμάν φροντίζει να απαθανατίσει σε ουκ ολίγα close-ups, συχνά, μάλιστα, αντιπαραθέτοντάς το με εκείνο της αισθαντικής συμπρωταγωνίστριάς του, προσφέροντας απανωτά ρίγη συγκίνησης στους θεατές, οι οποίοι δεν ξέρουν τι να πρωτοθαυμάσουν – το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας ή το παγερό μπλε των ματιών του Ντελόν και το διάφανο γκρι της Λαφορέ?
Οι τρεις πρωταγωνιστές εξαιρετικοί στους ρόλους τους, με τον γεννημένο στις όχθες του Σηκουάνα σταρ να αναδεικνύεται σε υπόδειγμα ψυχοπαθή δολοφόνου, ο οποίος, πανέξυπνος και εξπέρ στις μηχανορραφίες όπως είναι, γνωρίζει πολύ καλά όχι μόνο πώς να κρύβει τα αισθήματά του από τους άλλους, αλλά και πώς να αποκτά πάντα αυτό που θέλει αργά η γρήγορα, τον Ρονέ να πείθει απόλυτα ως κακομαθημένος playboy που έχει μάθει να εκμεταλλεύεται τους άλλους, χωρίς να καταλαβαίνει ότι ενίοτε πληγώνονται και τη Λαφορέ να δίνει τον καλύτερό της εαυτό στο ρόλο του «μήλου της έριδος» ανάμεσα στους δύο άνδρες, που όμως διαρκώς αφήνεται να παρασυρθεί από τα αισθήματά της, καταλήγοντας παιχνίδι στα χέρια του Ρίπλεϊ.
Το μόνο ουσιαστικά που με «χάλασε» στο «Γυμνοί στον Ήλιο», ιδίως τώρα που υπάρχει και ο «Ταλαντούχος Κύριος Ρίπλεϊ» του Μινγκέλα για συγκρίσεις, είναι το φινάλε – εντελώς αλλαγμένο σε σχέση με εκείνο του βιβλίου. Θεωρώ ότι μια ταινία όπως η συγκεκριμένη, δεν έχει δικαίωμα να «προδίδει» τον ήρωά της – όσο κι αν αυτό είναι κάτι που μπορεί να αποζητούσε και ο ίδιος βαθιά μέσα του…
