Ο Τιμ Μπάρεν είναι ένας μοναχικός γκέι άνδρας που βαρέθηκε να κάνει ερωτικές σχέσεις που καταλήγουν σε αδιέξοδο. Θεωρεί ότι η ζωή του δεν θα μπορούσε να γίνει χειρότερη και γι’ αυτό πιστεύει ότι φταίει η ομοφυλοφιλία του. Δέχεται, λοιπόν, να γίνει πειραματόζωο και να συμμετάσχει σε κλινικές δοκιμές ενός χαπιού που υποτίθεται ότι γιατρεύει τους γκέι από την ομοφυλοφιλία τους.

Κανονικά, η συγκεκριμένη ταινία έπρεπε να τιμηθεί με βραβείο σεναρίου και όχι σκηνοθεσίας στο Gay & Lesbian Festival της πόλης του Σιάτλ το 2006. Κι αυτό γιατί είναι πρωτότυπο και καλώς δομημένο, χωρίς βέβαια να αποφεύγει στιγμές στιγμές κλισέ σκηνές και αντιδράσεις. Από την άλλη, την σκηνοθεσία τη θεωρώ επιεικώς μετριότατη από έναν νέο και φέρελπι σκηνοθέτη, στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο. Η.. απίθανη ιστορία ενός γκέι που κάνει πειράματα για να γίνει στρέιτ έκανε το γύρο του ομοφυλοφιλικού κόσμου το 2006 και άρεσε, αν και νομίζω ότι περισσότερο κέντρισε ο δυναμισμός του θέματος και η βάση της ιστορίας παρά τα κινηματογραφικά μέσα και οι ανάλογες τεχνικές. Τέλος, όσον αφορά τους ηθοποιούς κανείς δεν ξεχώρισε με ιδιαίτερες αξιώσεις.