Η ιστορία μιας έγχρωμης γυναίκας, η οποία προσπαθεί να επιβιώσει στην καθημερινότητα της, να ισορροπήσει στην οικογένεια της και να βοηθήσει όσους ανθρώπους, δικούς της ή μη, να αποφύγουν το φορέα HIV, του οποίου είναι φορέας η ίδια.

Από τις πλέον γνωστές και βραβευμένες τηλεταινίες στην Αμερική τη χρονιά που μας πέρασε, έρχεται στη χώρα μας με σκοπό να συγκινήσει μέσω μιας δυνατής, αληθινής ιστορίας. Ως εδώ όλα καλά. Από κει και πέρα η όποια φτήνια μιας τηλεταινίας φαίνεται καταφανέστατα και σε αυτή την παραγωγή. Σκηνοθετικά, ακόμα και σεναριακά η ταινία δεν έχει να «πει» κάτι. Η συγκίνηση ή το σφίξιμο στην καρδιά σου μένει από το θέμα της και μόνο, τους φορείς του AIDS, που προσπαθούν μέσα σε έναν, ολοένα και αυξανόμενο, κοινωνικό ρατσισμό. Έχοντας όλοι στο μυαλό μας το «Φιλαδέλφεια» με τον Τομ Χανκς και τον Ντέιζελ Ουάσινγκτον, οτιδήποτε «βγει» με θέμα τον ιό ΗΙV, πρέπει να ξεπεράσει αυτή την ταινία-ογκόλιθο του αμερικανικού σινεμά. Ο Νέλσον Τζωρτζ πέφτει συνεχώς στην παγίδα των μελοδραματισμών, θυμίζοντας στιγμές-στιγμές σαπουνόπερα της τηλεόρασης. Τέλος, η βραβευμένη για την ερμηνεία της Λατίφα, δε μας θυμίζει σε τίποτα τον αξιομνημόνευτο ρόλο της στο «Σικάγο» και απορούμε με τι κριτήρια δίνονται οι χρυσές σφαίρες ερμηνείας στις Η.Π.Α.