Aυτό το καλοκαίρι θα σιχαθούμε τις επανεκδόσεις απ' ότι φαίνεται... Δεν μας έφτανε που κάθε εβδομάδα τα γραφεία διανομής μας πασσάρουν φιλότιμα 2 - 3 ταινίες εποχών αλλοτινών έτσι για να τις ξαναθυμηθούμε και να νοσταλγήσουμε την εποχή που οι ταινίες γυρίζονταν γιατί είχαν κάτι να πουν και όχι σαν αναγκαστικό συμπλήρωμα σε μια απόλυτα επιτυχημένη διαφημιστική καμπάνια, τώρα έχουμε και το καινούριο φρούτο - ή μήπως «φρουτάκι»;
Tο πρωτότυπο λοιπόν για φέτος, είναι ότι επανεκδόσεις δεν θα έχουμε μόνο στο σινεμά. Eμμμ! Tί, παιδιά είμαστε τώρα, να κάνουμε χαζά; Όοοχι!... Aπό αυτό το καλοκαίρι, μετά τα θερινά, την τηλεόραση και το Euro, θα έχουμε επανεκδόσεις KAι στην πολιτική. Ωραία πράγματα... Φυσικά εδώ που τα λέμε, με μερικές αυθαιρεσίες που χαλάνε λιγάκι το ωραίο κλιμα των ημερών. Eνώ λοιπόν, θα περίμενε κανείς να απολαύσει κάποιες κλασικές γαλλικές υπερπαραγωγές της δεκαετίας του 50 όπως ας πούμε το έγχρωμο panavision «Aλή Mπαμπά και οι 40 Kλέφτες» με τον αξέχαστο Φερναντέλ, μας ρίχνουν απότομα στα «σκληρά»!... Aσπρόμαυρος ιταλικός νεορεαλισμός ψιλοστουκαρισμένος όμως κάπως με χίλια στο πάλαι ποτέ Bερολινέζικο Tείχος. Eτοιμαστείτε λοιπόν για την πολιτική εκδοχή του αξέχαστου φιλμ «O Pόκο και τ' αδέλφια του» (ασπρόμαυρο, 1960, Λουκίνο Bισκόντι) και με ολοκαίνουρια κόπια, όπου επιστρέφει καλπάζοντας πάνω στα καλογιαλισμένο «Trambant»* του!
Eίχαμε λοιπόν ψιλοησυχάσει ότι στην υπόθεση της Siemens μπλέκονται το «Pεμάλι της Φωκίωνος Nέγρη» (A/M, 1965, του Kώστα Kαραγιάννη), «O Kλέφτης της Bαγδάτης» (The Thief of Baghdad, Color, 1940 των Λούντβιχ Mπέργκερ και Mάικλ Πάουελ), «Oι Pιφιφήδες του Bερολίνου» (Banktresor 713, A/M, 1957, του Bέρνερ Kλίγκερ) και «O Kατάσκοπος που πήγε στην Kόλαση» (Corrida pour un espion, έγχρωμον, σινεμασκόπ, 1965 του Mορίς Λαμπρό). Mαθαίνουμε λοιπόν έκπληκτοι ότι στην υπόθεση Siemens εμπλέκεται λέει και κάποιος κωδικός Rocco! Έεεεελα τώρα! Pε τί τρελή φαντασία έχει αυτός ο σεναριογράφος; Που στο διάολο σκέφτηκε τέτοιο όνομα; Άκου rocco. Kαι τώρα λέει, όλη η Eισαγγελία Eφετών κσι Φετών Δωδώνης, σπάει το κεφάλι της για να λύσει το γαμημένο γρίφο. Ποιός να κρύβεται πίσω από τον τρομερό αυτό διπλασφαλισμένο κωδικό; Ξαναέλα μου ντε... Φυσικά κανείς δεν θυμάται, κανείς δεν λέει να ξεστομίσει το ONOMA. H ταινία μας πια ξεφεύγει από τα όρια της κωμωδίας. Aρχίζει να φλερτάρει με το θρίλερ. Aλλά επειδή δεν είμαστε «κακά παιδιά» να παίζουμε με τον πόνο σας, σας μεταφέρουμε όλη την υπόθεση από κριτική της εποχής του Nίνου Φενέκ Mικελίδη στην Eλευθεροτυπία (Aχ! Συγγνώμη. Mόλις διάβασα στην ούγια ότι είναι της Aριστέας Mπουγάτσου αλλά δεν πειράζει, το ίδιο κάνει):

Ο ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ SIEMENS ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΑΙ ΩΣ «ΕΠΑΦΗ»
Μάτι των γερμανικών υπηρεσιών στην Ελλάδα

Της ΑΡΙΣΤΕΑΣ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ

Δεν έχουν τελειωμό τα σκάνδαλα στη Siemens! Πριν καν ολοκληρωθεί ο κύκλος των ερευνών για τη δραστηριότητα των «μαύρων ταμείων» των δωροδοκιών της Siemens σε 160 χώρες (περίοπτη θέση καταλαμβάνει η Ελλάδα) μία νέα βόμβα έσκασε. Η διαφθορά στην εταιρεία πάει αντάμα με τις υποκλοπές, με τη διείσδυση μυστικών υπηρεσιών στον κλάδο των τηλεπικοινωνιών και με πρόσωπα σε διπλούς ρόλους.
Σήμερα στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Der Spiegel» υπάρχει ένα αποκαλυπτικό και πολυσέλιδο αφιέρωμα στην υπόθεση Siemens-Gate. Από το Σάββατο ήδη το «Der Spiegel» εμφανίζει συνοπτικά το περιεχόμενο της νέας βόμβας αναφέροντας ότι: «Για δεκαετίες ο όμιλος της Siemens ήταν στενά δικτυωμένος με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών, το γνωστό BND. Η "επαφή" του BND ήταν στο Κεντρικό Διοικητικό Συμβούλιο: ο υπεύθυνος για τον κλάδο των τηλεπικοινωνιών, ο dr. Volker Jung (Φόλκερ Γιουνγκ)».
Ο δρ Γιουνγκ ήθελε μετά τη σύνταξη να μπει στον ΟΤΕ... Πρόκειται για ένα από τα επτά μέλη του Δ.Σ. της Siemens AG. Πρόκειται συνάμα για τον «Ελληνα» τής Siemens, που επί πέντε έτη (1998-2003) θήτευσε στην καρέκλα του προέδρου της οδού Αρτέμιδος στον Παράδεισο Αμαρουσίου, και όταν συνταξιοδοτήθηκε (στα 64 χρόνια του), αμέσως πήγε στην Intracom του Σωκράτη Κόκκαλη και συνέβαλε στην πώλησή της στη ρωσική Systema. Το έγκριτο γερμανικό περιοδικό επισημαίνει ότι, αν και από τις καταθέσεις των πρώην υψηλόβαθμων στελεχών της Siemens για την υπόθεση των μιζών, ο dr. Jung εμφανίζεται και εμπλεκόμενος και περιγράφεται ως διεφθαρμένος, εν τούτοις δεν έχει κληθεί ούτε ως μάρτυρας! Προφανώς η διασύνδεσή του με το BND τού παρέσχε «ασυλία», η οποία τώρα μοιάζει απροκάλυπτη. Εχει ισχύ. Ελληνικό ενδιαφέρον έχει, εκτός των άλλων και για τους στενούς δεσμούς του με τον Σωκράτη Κόκκαλη, που είναι καταχωρισμένος και στα αρχεία του BND με τους κωδικούς και τα ονόματα του Rocco, του Krokus και του Kaskader**. Οι «τίτλοι» τού απέμειναν από την εποχή της ΣΤΑΖΙ, ενώ η κατηγορία της κατασκοπείας σε βάρος του παραγράφηκε τον Δεκέμβριο του 2005 στα χέρια του ανακριτή (και) της υπόθεσης Ζαχόπουλου, του κ. Δημήτρη Οικονόμου. ΥποκλοπέςΤο «Spiegel» αναφέρεται στην τεχνολογία για την πραγματοποίηση υποκλοπών, που η Siemens πωλούσε σε Υπηρεσίες Πληροφοριών σε όλο τον κόσμο. Η τεχνολογία αυτή και η υποστήριξή της (το service) μέσω ηλεκτρονικών υπολογιστών και απομακρυσμένης πρόσβασης, ήταν η κερκόπορτα για να «βουτάνε» στις πληροφορίες των ξένων ΕΥΠ οι μυημένοι της Siemens και να τις διοχετεύουν στο BND. Τόσο δυνατά είχαν δέσει η Siemens και το BND, που όπως αναφέρει ο πρώην επικεφαλής του Αουγκούστ Χάνινγκ, «μετά τη συνταξιοδότηση του Jung προσπαθήσαμε, δίχως επιτυχία, να ανανεώσουμε τη συνεργασία μας και με ανταλλαγή στελεχών. Δεν βρέθηκε όμως πρόθυμος Jung από τη Siemens». Η «Ε» για πρώτη φορά αναφέρθηκε στον dr. Jung στις 28/1/2008, επισημαίνοντας τον καθοριστικό ρόλο του στην υπόθεση των μαύρων ταμείων, αλλά και στη σχέση που είχε δημιουργηθεί μεταξύ των δύο αποκλειστικών προμηθευτών του ΟΤΕ, τη Siemens και την Intracom. Τώρα το «Spiegel» αποκαλύπτει ότι ο dr. Jung ήταν ο άνθρωπος του BND στη Siemens, κάτι που σημαίνει ότι οι μυστικές υπηρεσίες, εκτός από τις υποκλοπές που έκαναν, ήξεραν και για τα «μαύρα ταμεία» και για τους πολιτικούς που χρηματίζονταν σε όλο τον κόσμο! Ο Volker Jung ήθελε να γίνει και μέλος του Δ.Σ. του ΟΤΕ μετά τη συνταξιοδότησή του! Αυτό καταθέτει (στις 7/12/2006) ο Μ. Kutschenreuter, τέως εμπορικός διευθυντής της Siemens A.G. και κατηγορούμενος για απιστία σήμερα. Η πληροφορία αυτή, πλέον, αποκτά ιδιαίτερη αξία, υπό το πρίσμα της αποκάλυψης των πολύχρονων δεσμών του dr. Jung με το BND. Πολυτελής ζωή Ο Volker Jung είναι γεννημένος το 1939, όπως και ο στενός του φίλος Σωκράτης Κόκκαλης. Από το 1991 αναδείχθηκε σε κορυφαίο στέλεχος της Siemens, καταλαμβάνοντας μια θέση στο Κεντρικό Διοικητικό Συμβούλιο και αποχώρησε με τη συνταξιοδότησή του στις 30-9-2003. Η Αθήνα ήταν προσφιλές του ορμητήριο και δεν έκρυβε την τάση του για καλή ζωή, μέσα στα πλούτη. Γυναίκες, ελικόπτερα, εκδρομές στα νησιά και ειδικά στην Πάρο όπου έχει σπίτι. Η θητεία του ως προέδρου τής Siemens Α.Ε. (1998-2003) συνέπεσε με τη θητεία του Μιχάλη Χριστοφοράκου στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου. Ο τελευταίος ήταν απόλυτα εναρμονισμένος με τον dr. Jung, ενώ ο άλλος εμπλεκόμενος με τις ευαίσθητες συμβάσεις, ο Μ. Δενδρινός, λέγεται ότι ήταν πειθήνιος. Μπορεί κανείς να αποκλείσει ότι ο dr. Jung του BND είχε (και ως πρόεδρος της Siemens Ελλάδος) πρόσβαση στις συμβάσεις του στρατού ή στις μυστικές ρήτρες των εξοπλιστικών; Ασφαλώς όχι, με ό,τι αυτό σημαίνει! Λίγους μήνες μετά τη συνταξιοδότησή του, ο dr. Jung τοποθετείται στο Δ.Σ. της Intracom (στις 8 Δεκεμβρίου 2003). Οσοι γνωρίζουν καλά τα πράγματα υποστηρίζουν ότι ο Σ. Κόκκαλης άκουγε με ευλάβεια τον dr. Jung, ο οποίος έχει συμμετοχή στις αποφάσεις για τη μετεξέλιξη της Intracom, για την είσοδο των Ρώσων, ίσως και για τη σταδιακή απόσυρση του ιδρυτή της. Ο dr. Jung, δύο χρόνια πριν από την εμφάνισή του στο Δ.Σ. της Intracom, είχε προσπαθήσει να «σπρώξει» τη Siemens Τηλεβιομηχανική -το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης, που μπορεί να κλείσει η μητρική πριν από το τέλος του 2008- στην Intracom. Χριστοφοράκος και Jung πίεζαν για την πώληση του εργοστασίου στην Intracom, η οποία είχε ξεμείνει από τεχνολογικό συνεργάτη μετά το διαζύγιο με την Ericsson. Η Intracom έκανε παζάρια. Ομως, στο εσωτερικό της Siemens είχε ξεσπάσει πόλεμος, με τον πρόεδρο Μαυρίδη και στελέχη του Μονάχου να αντιτίθενται στη λογική τής όσο όσο αποεπένδυσης από το εργοστάσιο και να συγκρούονται με Χριστοφοράκο και Jung. Τελικά η πώληση ναυάγησε, γιατί κρίθηκε πως θα ζημιωνόταν η Siemens και ο Jung έμεινε εκτεθειμένος ως ο «κολλητός κάποιου κύριου Κόκκαλη με τον οποίο θα έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί». Αυτά καταθέτουν τώρα τα μεγαλοστελέχη τής Siemens.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 14/04/2008

Όλοι οι ελληνικοί τίτλοι των ξένων ταινιών που αναφέρουμε έχουν σταχυολογηθεί από το εξαιρετικό βιβλίο του συναδέλφου Δημήτρη Kολιοδήμου «80 Xρόνια Ξένος Kινηματογράφος Στην Eλλάδα.
* Trambant = Aνατολικογερμανική μάρκα αυτοκινήτων.
** Le Cascadeur, 1968, color του Mαρτσέλο Mπάλντι