Σκηνοθεσία: Πολ Γουέιλαντ
Σενάριο: Άνταμ Στίκιελ, Ντέμπορα Κάπλαν, Χάρι Έλφοντ
Πρωταγωνιστούν: Πάτρικ Ντέμπσι, Μισέλ Μόναγκαν, Κέβιν ΜακΚιντ, Κάθλιν Κουίνλαν, Σίντνεϊ Πόλακ, Καντίμ Χάρντισον.
Διάρκεια: 101’
Διανομή: Audio Visual
Επίσημη ιστοσελίδα: http://www.madeofhonor-movie.com/
Ο Τομ και η Χάνα είναι οι καλύτεροι φίλοι, με τη δεύτερη να αποτελεί και τη μοναδική σταθερότητα στη ζωή του πρώτου, παρά το γεγονός ότι οι απόψεις τους ως προς τις σχέσεις με το άλλο φύλο, βρίσκονται στα εντελώς αντίθετα άκρα: εκείνος είναι ένας αθεράπευτος playboy, τη στιγμή που εκείνη δεν προχωρεί σε σχέση αν δε σιγουρευτεί πρώτα ότι βρήκε τον «κύριο Τέλειο». Όταν όμως μετά από ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Σκωτία η Χάνα του ζητά να γίνει κουμπάρος της, καθώς πρόκειται να παντρευτεί έναν πλούσιο Σκωτσέζο, ο Τομ δέχεται, με μοναδικό σκοπό, όμως, να την αποτρέψει, καθώς έχει μόλις συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί τη γυναίκα της ζωής του!
Τον Πάτρικ Ντέμπσι ουδέποτε τον συμπάθησα, από την εποχή ακόμη που οι ατζέντηδες του επιχειρούσαν να μας τον πλασάρουν ως κάτι ανάμεσα σε Τζον Κιούζακ και Τομ Κρουζ, με… ολίγη από Μάθιου Μπρόντερικ. Τα χρόνια πέρασαν, και ο Ντέμπσι, ο οποίος παρότι δεν κατάφερε να πλασαριστεί στην A-list του Hollywood, εντούτοις εμφανίστηκε σε αρκετές ταινίες, ενίοτε σε ρόλους συμπρωταγωνιστή (με πιο πρόσφατο παράδειγμα το «Enchanted» με την Έιμι Άνταμς), είναι πλέον γνωστός με το παρατσούκλι «McDreamy», χάρη στο ρόλο του γόη γιατρού στην επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά «Grey’s Anatomy». Εγώ πάλι εξακολουθώ να μην τον πολυχωνεύω.
Στο «Θα Κλέψω τη Νύφη» επιχειρεί να εξαργυρώσει την επιτυχία του προαναφερθέντος TV serial, αναλαμβάνοντας τον πρώτο πρωταγωνιστικό του ρόλο έπειτα από πολλά χρόνια. Ήδη από την υπόθεση, βέβαια, έχετε αντιληφθεί ότι το σενάριο της ταινίας πατάει πάνω σε μια, κατά κάποιο τρόπο, αντιστροφή των ρόλων που είχαν η Τζούλια Ρόμπερτς και ο Ντέρμοτ Μαλρόνεϊ στο «Γάμο του Καλύτερού μου Φίλου» του Πι Τζεϊ Χόγκαν. Το πιο σωστό, όμως, θα ήταν να γράψω… «παραπατάει», καθώς όσο κλασική στο είδος της (και δικαίως μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες στην καριέρα της Ρόμπερτς) θεωρείται η ταινία του Χόγκαν, τόσο ασήμαντη αποδεικνύεται η ταινία του Εγγλέζου Πολ Γουέιλαντ (ο οποίος, σημειωτέον, πριν από 11 χρόνια είχε τιμηθεί με… Χρυσό Βατόμουρο Χειρότερου Σκηνοθέτη για τη δουλειά του στο «Leonard Part 6»!).
Και το χειρότερο ίσως από όλα είναι ότι, συμπτωματικά, αποτελεί και την τελευταία δουλειά του σπουδαίου σκηνοθέτη, παραγωγού, αλλά και ηθοποιού Σίντνεϊ Πόλακ, ο οποίος έφυγε από κοντά μας πριν από έναν περίπου μήνα. Ο μακαρίτης εμφανίζεται εδώ στο ρόλο του πατέρα του Τομ (Ντέμπσι) και στην πρώτη του σκηνή, νωρίς στην ταινία, τον βλέπουμε ενόσω ετοιμάζεται να παντρευτεί για 5η φορά (ή μήπως 6η;), να συνομιλεί στο κινητό με τον δικηγόρο της μέλλουσας συζύγου του (Κέλι Κάρλσον, η Κίμπερ του «Nip/Tuck»!) με σκοπό να συμφωνήσουν στον όρο του προγαμιαίου τους συμβολαίου, που αφορά στις πόσες… πίπες θα του παίρνει κάθε μήνα!
Σε ανάλογο «υψηλό» επίπεδο παραμένει το – γεμάτο ανόητα λογοπαίγνια – χιούμορ της ταινίας καθ’ όλη τη διάρκεια της, με το κομμάτι της που διαδραματίζεται στη Σκωτία να πιάνει πραγματικά πάτο, με ένα σερί από κακόγουστα αστεία που αφορούν στις διαφορές μεταξύ των «καθωσπρέπει» Αμερικανών και των «άξεστων» Βρετανών. Το περίεργο είναι ότι αυτές ακριβώς οι υπερτονισμένες διαφορές βοηθούν τον Τομ να πετύχει το στόχο του και να κερδίσει το κορίτσι, καθώς ο ίδιος από μόνος του, σε κανένα σημείο του «Θα Κλέψω τη Νύφη» δεν καταφέρνει να μας πείσει ότι αξίζει την αγάπη της Χάνα. Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στο μετριότατο σενάριο, αλλά και στην ερμηνεία του Ντέμπσι, ο οποίος είναι ολοφάνερο όχι μόνο πως δε διαθέτει τη στόφα του κινηματογραφικού αστέρα, αλλά και πως ανάμεσα σ’ αυτόν και τη γλυκύτατη Μισέλ Μόναγκαν δεν υπάρχει καθόλου χημεία. Η τελευταία πάντως, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά την αξία της, πετυχαίνει να δώσει υπόσταση στο ρόλο της και μαζί και με τον Κέβιν ΜακΚιντ, ο οποίος παραμένει εντυπωσιακά ψύχραιμος απέναντι στα… «καραγκιοζιλίκια» του Ντέμπσι, είναι οι μόνοι που διασώζονται από το ναυάγιο της – κατά φαντασία – ρομαντικής αυτής κομεντί.
Τελικά, από εκεί που απλά δεν τον χώνευα, τώρα σχεδόν τον λυπάμαι…
