Γρήγορα οι όποιες αμφιβολίες μου κάφθηκαν με την παρακολούθηση του ντελικάτου ντοκιμαντέρ, σε σημείο τέτοιο που βρέθηκα να υποκλίνομαι για μια ακόμα φορά και με περίσειο αίσθημα ενοχής στο ταλέντο του Σκορσέζε, αυτού του σκηνοθετικού κολοσσού αλλά και στο γνήσιο ταλέντο των «κυλιόμενων πετρών». Και για να εξηγούμαστε, δεν συγκαταλέγομαι στους θερμότερους φαν ούτε του σκηνοθέτη αλλά ούτε και του συγκροτήματος.
Ο Σκορσέζε λοιπόν καταπιάνεται για δεύτερη φορά με την κατηγορία του μουσικού ντοκιμαντέρ (η πρώτη φορά το 1978 με το εξαιρετικό «Last Waltz», μια κατάδυση στο μουσικό κόσμο των Τhe Band) και η κάμερά του διεισδύει στα άδυτα των «Rolling Stones» κατά τη διάρκεια της πιο πρόσφατης περιοδείας τους με τίτλο «A bigger Bang». Έχοντας σαφώς στο νου του ως δεδομένο (και αυτό φαίνεται σε κάθε πλάνο) ότι οι «Stones» είναι τομεγαλυτερο ροκ γκρουπ σε ολόκληρο τον κόσμο πετυχαίνει να μας μεταφέρει σε όλο του το μεγαλείο ολόκληρο τον ηλεκτρισμό της συναυλίας κάνοντας το θεατή να νιώθει άτυχος μεν που δεν ήταν φύσει παρόντας στο γεγονός, τυχερός δε που παρακολουθεί τα τεκταινόμενα από τα χεράκια του Μάρτιν Σκορσέζε. Από την ταινία παρελαύνουν και διάσημοι γκεστ σταρ όπως ο Τζακ Γουάιτ (των White Stripes), ο Μπάντι Γκάι κ.α. που οι ρόκερ σινεφίλ θα αναγνώσουν αμέσως. Οι υπόλοιποι απλά θα προστεθούν στον μακρύ κατάλογο των οπαδών των ακόρεστων παρά τα χρονάκια τους Rolling Stones...
(Πέρης Kουτής)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Στα πλαίσια της παγκόσμιας περιοδείας τους το 2006, οι Rolling Stones βρέθηκαν για δύο εμφανίσεις στο Beacon Theatre της Νέας Υόρκης. Ο Μάρτιν Σκορσέζε ήταν εκεί, αποφασισμένος να καταγράψει με την κάμερά του την πεμπτουσία της μακροχρόνιας, εξαιρετικά πετυχημένης καριέρας τους...
Να το ξεκαθαρίσω από νωρίς. Ουδέποτε έχω δηλώσει fan των Stones, καθώς, αν και μου αρέσουν αρκετά τραγούδια τους, το να τους δω live και μάλιστα στην ηλικία που βρίσκονται τώρα, είναι κάτι που με αφήνει παγερά αδιάφορο. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν τους θαυμάζω που ακόμη βρίσκουν το κουράγιο να γυρίζουν όλο τον κόσμο για συναυλίες, δίνοντας πάντα τον καλύτερό τους εαυτό επί σκηνής. Και είμαι σίγουρος ότι πολλοί από σας εκεί έξω, ακόμη βρίζετε... θεούς και δαίμονες για την ακύρωση της προπέρσινης συναυλίας τους στο ΟΑΚΑ. Ε, το «Shine A Light» αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δείτε τι χάσατε.
Ο Μάρτιν Σκορσέζε, ορισμένος fan τους αυτός (δεν είναι και λίγες οι φορές που προσεχτικά επιλεγμένα τραγούδια τους έχουν δώσει τον τόνο σε ταινίες του, με πιο πρόσφατο παράδειγμα το «Gimme Shelter» στο οσκαρικό «The Departed»), αποφάσισε να σκηνοθετήσει τις δύο συναυλίες που έδωσαν στο νεοϋορκέζικο Beacon Theatre, κατευθύνοντας τον προφανή και δικαιολογημένο ενθουσιασμό του στο επίλεκτο team των συνεργατών του (ανάμεσά τους και 4 καταξιωμένοι διευθυντές φωτογραφίας!) και φροντίζοντας να λειτουργήσουν τα πάντα στην εντέλεια (όπως διαφαίνεται στα παρασκηνιακά εναρκτήρια πλάνα του φιλμ, όπου τον ακούμε, μεταξύ άλλων, να ζητά αγχωμένος από τον Mick Jagger το setlist της συναυλίας, για ακόμη καλύτερα αποτελέσματα).
Όπως ήδη φαντάζεστε, το «Shine A Light» αποτελεί μια από τις κορυφαίες κινηματογραφήσεις συναυλιών που έχουμε δει ποτέ - κάτι που πραγματικά αξίζει να παρακολουθήσει κανείς σε μεγάλη οθόνη, καθώς ο Σκορσέζε με περισσή δεξιοτεχνία αναδεικνύει στη... νιοστή όλα εκείνα τα στοιχεία που προκαλούν θαυμασμό και ρίγη συγκίνησης στους fan της θρυλικής βρετανικής μπάντας, όπως ο γνήσιος «κωλοπαιδισμός» και το αδάμαστο πάθος του leader Mick και η αρχοντική, σχεδόν «μπλαζέ» παρουσία του Keith Richards και τα γεμάτα ερωτισμό γρατζουνίσματα στην παντοτινή αγάπη της ζωής του - την κιθάρα του. Δική του ιδέα, μάλιστα, αποτελεί και το πουσάρισμα του μικροφώνου από τον Mick στον Keith για το «You Got The Silver», το οποίο ο τελευταίος ερμηνεύει με εμφανή αμηχανία. Θα ήθελα, βέβαια, να υπήρχαν και κάποια περισσότερα πλάνα του Ronnie Wood και του Charlie Watts, των... «αφανών ηρώων» της μπάντας, αλλά nevermind.
Όσον αφορά το καθαρά μουσικό μέρος της ταινίας, οι Stones δε μένουν μόνο στα σουξέ, αλλά παρουσιάζουν και ορισμένα δικά τους αγαπημένα κομμάτια, ενώ η έμπνευσή τους να καλέσουν επί σκηνής τους Buddy «motherfucker» Guy, Jack White (των White Stripes) και Christina Aguilera για να τραγουδήσουν ντουέτο με τον Mick από ένα τραγούδι ο καθένας (τη γαμάτη μπλουζιά «Champagne and Reefer» του Muddy Waters ο πρώτος, το «Loving Cup» από το «Exile on Main Street» ο δεύτερος και την απίθανη rock'n'roll-ιά «Live with Me» η τρίτη), σίγουρα θα ενθουσιάσει τόσο τους βετεράνους, όσο και τους νεότερους fan (οι οποίοι θα χαμογελάσουν με νόημα στο... μπαλαμούτιασμα της εκρηκτικής Aguilera από τον μπαρμπα-Mick).
Προσωπικά πάντως, πέρα από την ικανοποιητικότατη περφόρμανς των Stones και την αδικαιολόγητα «μουδιασμένη» ανταπόκριση του - multi-culti και ποικίλης ηλικιακής διαστρωμάτωσης - κοινού (αν και η αλήθεια είναι πως ο χώρος δεν ήταν και ο ιδανικότερος για καταστάσεις... stage-diving και crowd-surfing!), εκείνο που θα μου μείνει περισσότερο απ' όλα, είναι ένα από τα ελάχιστα πλάνα αρχείου που ενθέτει στο φιλμ ο Σκορσέζε, στο οποίο βλέπουμε έναν νεότατο Mick, ερωτούμενο από κάποιον δημοσιογράφο για το αν φαντάζεται τον εαυτό του να είναι ακόμη ακμαίος επί σκηνής στα 60 του, να απαντά - χωρίς τον παραμικρό δισταγμό παρακαλώ - «μα και βέβαια!».
Και ίσως αυτό το τελευταίο να δικαιολογεί από μόνο του την ύπαρξη του «Shine A Light»: μια ταινία φτιαγμένη από έναν πραγματικό fan αφιερωμένη στον εαυτό του, αλλά και στους απανταχού fan των Rolling Stones.
(Xάρης Παπαπαναγιώτου)
Mουσικό ντοκιμαντέρ
Σκηνοθεσία: Mάρτιν Σκορσέζε
Πρωταγωνιστούν: Μικ Τζάγκερ, Κιθ Ρίτσαρντς, Ρον Γουντ
Φωτογραφία: Ρόμπερτ Ρίτσαρντσον
Σκηνογραφία Συναυλιών: Μαρκ Φίσερ
HΠA, 2008
Διάρκεια: 122'
Διανομή: Village Films
Eπίσημο site: http://www.shinealightmovie.com/
OΛA OΣA ΘA ΘEΛATE NA ΓNΩPIZETE ΓIA THN TAINIA
Mετά την επιτυχία που σημείωσαν τα ντοκιμαντέρ του για τους Band και τον Bob Dylan, ο βραβευμένος με Όσκαρ διάσημος σκηνοθέτης Mάρτιν Σκορσέζε στρέφει τον φακό του στο αγαπημένο του συγκρότημα τους Rolling Stones για να εστιάσει σε δυο συναυλίες τους από την περιοδεία του 2006 με τίτλο A Bigger Bang tour.
H ταινία δείχνει εμβόλιμα, ιστορικές στιγμές του συγκροτήματος, συνεντεύξεις και γυρίσματα στα παρασκήνια από την συναυλία αλλά κι από τις περασμένες δεκαετίες. Tο συνεργείο που κινηματογράφησε με εκπληκτικό τρόπο τις συναυλίες αποτελείται από αριστοτέχνες επαγγελματίες που διευθύνονται από τον βραβευμένο με Όσκαρ φωτογράφο Pόμπερτ Pιτσαρντσον. H ταινία ήταν η Eπίσημη Tαινία Έναρξης στο Φεστιβάλ του Bερολίνου 2008.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
Ο Μάρτιν Σκορσέζε γεννήθηκε το 1942 στη Νέα Υόρκη, και μεγάλωσε στην κεντρική γειτονιά της Ανατολικής Νέας Υόρκης, τη Μικρή Ιταλία, η οποία αργότερα αποτέλεσε την έμπνευση για αρκετές από τις ταινίες του. Ο Σκορσέζε πήρε πτυχίο Bachelor, στον τομέα Film Communications, το 1964, και Master of Arts στον ίδιο τομέα, το 1966, στη Σχολή Κινηματογράφου του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης. Στη διάρκεια αυτών των ετών, έφτιαξε αρκετές βραβευμένες μικρού μήκους ταινίες, ανάμεσά τους και «Το Μεγάλο Ξύρισμα»,«The Big Shave»).
Το 1968, ο Σκορσέζε σκηνοθέτησε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, με τίτλο Ποιός μου χτυπά την πόρτα .Το 1970 δούλεψε ως Βοηθός Σκηνοθέτη και μοντέρ στο ντοκιμαντέρ Woodstock, ενώ το 1973 κέρδισε την καλλιτεχνική αναγνώριση, αλλά και την εκτίμηση των θεατών, για την ταινία τουΚακόφημοι δρόμοι.. Το 1976, ο Ταξιτζής σε δική του σκηνοθεσία, τιμήθηκε με το Χρυσό Φοίνικα στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών. Ακολούθησαν τα, NEW YORK, NEW YORK το 1977, το Τελευαταίο Βαλς το 1978 και τοΟργισμένο είδωλο) το 1980, το οποίο απέσπασε οκτώ υποψηφιότητες για ‘Οσκαρ, ανάμεσά τους και αυτές για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία. Ο Σκορσέζε συνέχισε σκηνοθετώντας τις ταινίες, Το χρώμα του χρήματος,)O τελευταίος πειρασμός ) και Τα καλά παιδιA, , Το ακρωτήρι του φόβο,, ΚΑΖΙΝO,, ΚΟΥΝΤΟΥΝ , Τα χρόνια της αθωότητας, και πολλές ακόμη ταινίες. Το 1996, ο Σκορσέζε ολοκλήρωσε ένα 4ωρο ντοκιματέρ, με τίτλο ΜΑΡΤΙΝ ΣΚΟΡΣΕΖΕ - ΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΣΙΝΕΜΑ (A Personal Journey With Martin Scorsese Through American Movies), σε συν-σκηνοθεσία με τον Μάικλ Χένρι Γουίλσον. Το ντοκιμαντέρ αυτό ήταν μία παραγγελία του Βρετανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου, για τον εορτασμό της 100ης επετείου από τη γέννηση του κινηματογράφου.
Το 2001 προβλήθηκε Το ταξίδι μου στην Ιταλία ), ένα επικό 4ωρο ντοκιμαντέρ, στο οποίο ο Σκορσέζε καταγράφει, με τρυφερότητα και συγκίνηση, την αγάπη του για τον ιταλικό κινηματογράφο. Μια από τις πολυ-αναμενόμενες και αγαπημένες ταινίες του,Οι Συμμορίες της Νεας Υόρκης ), προβλήθηκαν στις αίθουσες το 2002, κερδίζοντας πολυάριθμες διακρίσεις, ανάμεσά τους και μία Χρυσή Σφαίρα για Καλύτερη Σκηνοθεσία.
Το 2003, το αμερικάνικο κανάλι PBS μετέδωσε τη σειρά των επτά δραματοποιημένων ντοκιμαντέρ, με το γενικό τίτλο, Martin Scorsese Presents: The Blues. Ο Ιπτάμενος Κροίσος προβλήθηκε το Δεκέμβριο του 2004 και απέσπασε πέντε υποψηφιότητες για ‘Οσκαρ, μαζί με τη Χρυσή Σφαίρα και το BAFTA (Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης) για Καλύτερη Ταινία. Το 2005, το 4ωρο ντοκιμαντέρ No Direction Home: BOB DYLAN, προβλήθηκε στο πλαίσιο της σειράς American Masters από το κανάλι PBS.
Η πιο πρόσφατη ταινία του Σκορσέζε, Ο Πληροφοριοδότης ), προβλήθηκε τον Οκτώβριο του 2006, κερδίζοντας τη γενική αποδοχή των κριτικών. Τιμήθηκε με το βραβείο Σκηνοθεσίας του Σωματείου των Σκηνοθετών της Αμερικής, των Χρυσών Σφαιρών, των Κριτικών της Νέας Υόρκης, της ‘Ενωσης Παραγωγών του Χόλιγουντ, μαζί με τέσσερα ‘Οσκαρ, ανάμεσά τους και αυτά για Καλύτερη Ταινία και Σκηνοθεσία.
Ο Σκορσέζε είναι ιδρυτής και πρόεδρος του «The Film Foundation», ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού, που σκοπό του έχει τη διατήρηση και προστασία της ιστορίας του κινηματογράφου μέσα από την αναπαλαίωση και συντήρηση πρωτότυπων φιλμ.
