Τη γνώμη μας για την ταινία του «Το Κλειδί» ήδη τη γνωρίζετε, αν ρίξατε μια ματιά στις κριτικές . Ο… συμπαθής κύριος Νικλό όμως, πριν λίγο καιρό είχε επισκεφθεί την πολύβουη πόλη μας, καθώς η ταινία του ήταν μεταξύ εκείνων που προβλήθηκαν στο πλαίσιο του τελευταίου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Κι εκεί ήταν που αρπάξαμε την ευκαιρία να τον υποβάλουμε στη μίνι… ανάκριση που ακολουθεί παρακάτω. >Η ταινία σας «Το Κλειδί» μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από την ιδέα της θυσίας. Κατά κάποιο τρόπο, δηλαδή, ο θάνατος κάποιου δίνει ζωή σε κάποιον άλλο. Ισχύει αυτό;
Πρόκειται ουσιαστικά για τον φυσικό κύκλο της ζωής – άλλοι πεθαίνουν και άλλοι γεννιούνται. Στην προκειμένη περίπτωση, πάντως, έχουμε έναν άνθρωπο, ο οποίος δυσκολεύεται να γίνει πατέρας επειδή έχει κάποιες προσωπικές εκκρεμότητες – ακόμη δεν έχει λύσει το μυστήριο της ίδιας του της γέννησης.
>Όντας μέρος τριλογίας, η παρακολούθηση των δύο προηγούμενων ταινιών («Cette femme-là» και «Une affaire privée») βοηθά στην καλύτερη κατανόηση των όσων συμβαίνουν στο «Κλειδί», ή λειτουργεί ανεξάρτητα;
Πρόκειται για ανεξάρτητη ταινία, απλά δύο από τους χαρακτήρες που εμφανίζονται εδώ (η αστυνομικίνα της Ζοσιάν Μπαλασκό και ο ιδιωτικός ντετέκτιβ του Τιερί Λερμίτ) είχαν εμφανιστεί στις δύο προηγούμενες ταινίες.
>Οι συγκεκριμένοι ηθοποιοί είναι γνωστότεροι για τους κωμικούς ρόλους στους οποίους εμφανίζονται συνήθως. Πώς και τους επιλέξατε για ρόλους τόσο έξω από το προφίλ τους;
Ο ηθοποιός και δη ο κωμικός πιστεύω πως δεν πρέπει να περιορίζεται σε ένα μόνο είδος ταινίας. Κι εξάλλου υπάρχει και το θέμα της προσφοράς και της ζήτησης. Δεν είναι, δηλαδή, ότι η Μπαλασκό και ο Λερμίτ αποφεύγουν να αναλαμβάνουν πιο «σκοτεινούς» ρόλους. Απλά οι σκηνοθέτες είναι που επιμένουν να τους αναθέτουν ρόλους σε κωμωδίες.
>Κατά πόσο θεωρείτε ότι τα γνωστά ονόματα στο καστ μπορούν να «σπρώξουν» μια ταινία;
Ανήκω σε μια κατηγορία σκηνοθετών που πιστεύουν πως ο μύθος που συνοδεύει τον εκάστοτε ηθοποιό αποτελεί ουσιώδες κομμάτι της μαγείας του κινηματογράφου. Και το να συνεργάζομαι με σταρ όπως ο Γκιγιόμ Κανέ, η Κατρίν Ντενέβ και η Μόνικα Μπελούτσι, είναι κάτι το οποίο αποτελεί ισχυρότατο κίνητρο για μένα, καθώς μού δίνεται η ευκαιρία να τους εντάξω σε ένα σύμπαν διαφορετικό απ’ ό,τι έχουν συνηθίσει.
>Αν κάποια στιγμή δεχόσασταν πρόταση από το Hollywood για remake ταινίας σας, θα αναλαμβάνατε να το γυρίσετε ο ίδιος ή θα προτιμούσατε να αφήσετε τα σκηνοθετικά ηνία σε κάποιον άλλο;
Το να κάνω ταινίες αποτελεί για μένα μια ιδιαίτερη εμπειρία. Και το ρίσκο αποτελεί ένα απαραίτητο δεδομένο της, καθώς δίνω μεγάλη σημασία στον αυθορμητισμό. Οπότε δε θα με ενδιέφερε καθόλου να ξαναδουλέψω πάνω σε μια ταινία μου που έχει ήδη βγει στις αίθουσες.
>Προτιμάτε να γράφετε ο ίδιος τα σενάρια των ταινιών σας;
Δε θα είχα κανένα πρόβλημα να σκηνοθετήσω σενάριο αλλουνού, απλά ακόμη δεν έχει τύχει να βρω κάποιο που να μου προξενήσει έντονα το ενδιαφέρον.
>Ποια στοιχεία του φιλμ νουάρ είναι που σας ενέπνευσαν να θέλετε να εντρυφήσετε στο είδος;
Το γεγονός ότι τόσο η ίντριγκα όσο και η ιστορία που εκτυλίσσεται γύρω από αυτήν μπορούν να αποδοθούν εξίσου με ενδιαφέρον. Το ότι παίζει σημαντικό ρόλο και ο τρόπος που διηγούμαστε την ιστορία, η οποία ιστορία «τρέφεται» από την ίδια την ίντριγκα.
>Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε ένα πραγματικά καλό φιλμ νουάρ;
Προσωπικά θεωρώ τον όρο «φιλμ νουάρ» μια πολύ ευρεία έννοια. Δεν είναι απαραίτητο να είναι αστυνομική η ταινία – εκείνο που έχει σημασία είναι να αναδεικνύει τη σκοτεινή πλευρά του κεντρικού ήρωα. Όπως για παράδειγμα στο «Θα Χυθεί Αίμα» του Πολ Τόμας Άντερσον – ένα θαυμάσιο φιλμ νουάρ.
>Τι ήταν εκείνο που σας οδήγησε στην επιλογή του Γκιγίομ Κανέ για τον κεντρικό ρόλο;
Ο Κανέ έχει από τη φύση του μια αφέλεια και μια φρεσκάδα, που θεώρησα πολύ σημαντική για το συγκεκριμένο ρόλο. Εκπέμπει αυθορμητισμό και εμπνέει συμπάθεια, κάτι που προξενεί το ενδιαφέρον του θεατή, καθώς υπάρχει μια έντονη αντίθεση σε σχέση με την «σκοτεινή» πλοκή της ταινίας.
>Τι είναι κατά τη γνώμη σας εκείνο που ωθεί τον Ερίκ Βενσάν (Κανέ) να αφοσιωθεί στη σωτηρία της Σεσίλ (Βανέσα Παραντί);
Σίγουρα κάτι μυστηριώδες – κάτι πολύ διαφορετικό σε σχέση με εκείνο που τον συνδέει με τη σύζυγο και το (επερχόμενο) παιδί του. Οι άντρες γενικά έχουν αυτή τη δυαδικότητα – να ελκύονται από τη «μητέρα», αλλά και από την «πουτάνα». Και κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην περίπτωση του Βενσάν.
>Ποια θεωρείτε την πιο δυνατή σκηνή της ταινίας;
Δεν έχω άποψη, καθώς αποφεύγω να (ξανα)βλέπω τις ταινίες μου. Από τη στιγμή που τις ολοκληρώνω, παύουν να μου ανήκουν. Οι ταινίες άλλωστε ζουν μέσα από τη ματιά των θεατών. Και γενικά αποφεύγω να παραβρίσκομαι σε επίσημες πρεμιέρες ταινιών μου. Κι αυτό, γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα εντόπιζα κάποια σκηνοθετικά λάθη, τα οποία και θα με γέμιζαν εκνευρισμό.
>Τι ακριβώς συμβολίζει το μικρό κλειδί που βλέπουμε περασμένο στο λαιμό του νεογέννητου στο φινάλε του φιλμ.
Αποτελεί ταυτόχρονα αναπαράσταση της ελπίδας, αλλά και ενός μυστηρίου, διότι ένα κλειδί ανοίγει μεν μια πόρτα, ποιος όμως ξέρει τι κρύβεται από πίσω; Ο καθένας αποφασίζει να βρει ένα θεό ή ένα διάβολο – αν θα ανοίξει ή όχι την πόρτα. Ορισμένες φορές, άλλωστε, το να ξέρουμε ότι έχουμε το κλειδί που ανοίγει την πόρτα είναι πολύ πιο σημαντικό από το να την ανοίξουμε.
>Σας αφορούν τα βραβεία;
Σίγουρα μια βράβευση ή μια καλή κριτική με ενθουσιάζει, αλλά αυτού του είδους η αναγνώριση δε θα με οδηγήσει στο να πλάσω κάποια ιστορία. Και αυτό που αποτελεί την κινητήρια δύναμη της καριέρας μου, είναι η δυνατότητα του να διηγηθώ μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
>Πιστεύετε ότι οι ταινίες σας μπορούν να βρουν κοινό και πέρα από τα γαλλικά σύνορα?
Ναι. Για παράδειγμα η προηγούμενη ταινία μου, «Ο Πέτρινος Κύκλος», προβλήθηκε σε πολλά μέρη του κόσμου. Εντούτοις, το «Κλειδί» όντας αρκετά πιο πολύπλοκη ως ταινία, ίσως δε γνωρίσει την ίδια απήχηση.
>Έχετε κάτι στα σκαριά αυτό τον καιρό;
Δουλεύω πάνω σε μια ρομαντική κομεντί με πρωταγωνίστριες δύο γυναίκες, η οποία είναι κάτι εντελώς διαφορετικό σε σχέση με οτιδήποτε έχω παρουσιάσει μέχρι σήμερα.
