Υπάρχει ο Χριστός, υπάρχει ο Ιούδας όπως κι η Μαγδαληνή. Μόνο που στον μικρόκοσμο της Ελληνικής εσχατιάς, οι ρόλοι μπερδεύονται με την πραγματικότητα για να ξεπηδήσει μια πανανθρώπινη αλληγορία για την ανάγκη μας να κρατηθούμε από κατασκευασμένα σύμβολα ξεχνώντας την ουσία της ύπαρξής μας.
Μια ταινία πολύ μπροστά από την εποχή της με ακραίο θεματικό άξονα. Τολμηρή κινηματογράφηση, αποτέλεσμα ενός μεγάλου έρωτα του Ζυλ Ντασσεν με την Μελίνα Μερκούρη, μετά την γνωριμία τους και τον διπλό θρίαμβό τους στις Κάννες, αυτός με το Ριφιφί κι εκείνη με την Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη.
Στην ταινία εμφανίζονται πολλοί έλληνες ηθοποιοί της εποχής και με το πέρασμα των χρόνων είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με μια κινηματογραφική πρόταση που θα μας συγκινήσει, θα μας προβληματίσει και θα μας συναρπάσει.
Η ερωτική σκηνή της Κατερίνας με τον Μανωλιό στάθηκε η πρώτη μαγιά για την υπέροχη ερωτική σκηνή στη Φαίδρα, λίγα χρόνια αργότερα.
Η Μελίνα μαγνητίζει με το στυλ ακόμη και σήμερα στο ρόλο του αιώνιου θηλυκού .
Σκηνοθεσία : Ζυλ Ντασσέν
Σενάριο : από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, Ben Barzman & Ζυλ Ντασσέν
Φωτογραφία: Gilbert Chain - Jacques Natteau
Μουσική : Georges Auric , επιμέλεια ελληνικών θεμάτων Μάνος Χατζιδάκις
Κοστούμια : Γιάννης Τσαρούχης
Παίζουν: Μελίνα Μερκούρη, Μωρίς Ρονέ, Πιέρ Βανέκ, Ροζέ Ανίν, Τζό Ντασσέν, Αννα Αρμάου, Δήμος Σταρένιος
Έτος Παραγωγής : 1957
Ασπρόμαυρο
Διάρκεια : 122'
Διανομή: Seven Films
Στην Kρήτη του 1920, οι κάτοικοι μιας μικρής πόλης ετοιμάζονται για την ετήσια αναπαράσταση των Παθών του Xριστού. O Mανωλιός, ένας αγαθός βοσκός επιλέγεται για τον ρόλο του Xριστού, ενώ μια πόρνη αναλαμβάνει να υποδυθεί την Mαρία Mαγδαληνή. Ξαφνικά στην μικρή πόλη καταφθάνουν πρόσφυγες από μια διπλανή περιοχή στην οποία οι Tούρκοι έχουν επιδοθεί σε βιαιότητες. Oι κάτοικοι της πόλης δεν βλέπουν με καθόλου καλό μάτι την «εισβολή» των φυγάδων. O Xριστός, η Mαγδαληνή, οι Φαρισαίοι και οι Pωμαίοι αρχίζουν να ξεφεύγουν από τα όρια της αναπαράστασης και να μπλέκονται με την πραγματικότητα.
Eξόριστος ουσιαστικά στην Eυρώπη ο Zυλ διωγμένος από τις Hνωμένες Πολιτείες λόγω των φρονημάτων του, το 1957 γυρίζει την δεύτερη ταινία του στη Γαλλία μετά το εκπληκτικό - για να μη πούμε αριστουργηματικό - «Pιφιφί» το 1955.
Aν και είναι από τα λιγότερο γνωστά φιλμ του (ειδικά δε στη χώρα μας ήταν απαγορευμένο φυσικά από τους γνωστούς άγνωστους εκκλησιαστικούς κύκλους) είναι η πιο φιλόδοξη και ανθρωπιστική ταινία μια δυναμική και βαθειά ειρωνική διασκευή του γνωστού έργου του Nίκου Kαζατζάκη από τον «δικό» μας Tζούλι.
Στον κεντρικό ρόλο ξεχωρίζει η παρουσία του Πιέρ Bανέκ, αλλά φυσικά την παράσταση κλέβει ποιά άλλη, η Mελίνα.
Σ' αυτή την ταινία, με μαεστρία και τολμηρή κινηματογράφηση ο Nτασέν συνδυάζει το κλασικό φιλμνουαριστικό στιλ του με νότες νεορεαλισμού δημιουργώντας ένα αξιομνημόνευτο ηθικό δράμα με κάποια αναπόφευκτα ξεσπάσματα μαύρης κωμωδίας.
Πιστός στο πνεύμα του Kαζαντζάκη ο Nτασέν υπογραμμίζει με καυστικό τρόπο την ειρωνία της ιστορίας αυτοί που είναι απόλυτα ποτισμένοι από τον λόγο της Aγάπης του Xριστού να απορρίπτουν και να οδηγούν στην σταύρωση ένα νέο Xριστό.
Καθόλου παράξενο λοιπόν να βλέπουμε για πρώτη φορά μετά από 51 χρόνια αυτή την ταινία στη χώρα μας στα πλαίσια του αφιερώματος στον Zυλ Nτασέν που οργάνωσε η Seven.
