THERE WILL BE BLOOD * * * * *
Το soundtrack του Jonny Greenwood (μέλος των Radiohead) είναι ό,τι καλύτερο έχω ακούσει εδώ και αρκετό καιρό. Αγκαλιά με την avantgarde jazz και την υποβλητική μουσική δωματίου (φαίνεται να τα κατέχει άριστα), πλάθει ήχους ιδανικούς για γενετικά τροποποιημένες βιόλες, για κρουστοποιημένα τσέλα και κοντραμπάσα που διεγείρουν την τεστοστερόνη του ακροατή. Αρπάζει από το γιακά τον ανυποψίαστο και «φτιάχνει» τον πιο «ψαγμένο». Κομμάτι σαν το "Proven Lands" δε συναντάς εύκολα, και το εισαγωγικό "Open Spaces" αποδεικνύει τη συνθετική ωριμότητα του Jonny. Άδικη, αλλά και αναμενόμενη η απουσία του απ΄ τις οσκαρικές υποψηφιότητες, αλλά απένειμε δικαιοσύνη η Berlinale. Μέχρι και το εξώφυλλο του album (δες παρακάτω) είναι σκέτη Τέχνη! Ας πατήσω το play για τρίτη συνεχόμενη φορά...
3:10 TO YUMA * * * *
Το νέογουέστερν του Μάνγκολντ έχει στο μουσικό τιμόνι το Marco Beltrami (Προφητεία, Τρεις Ταφές του Μελκιάδες Εστράδα κ.α.) ο οποίος παραδίδει ένα στιβαρό, ερεβώδες και εμπνευσμένο soundtrack με επιρροές από τη γουεστρνική καριέρα του Δασκάλου Μορικόνε. Τα κομμάτια που με κέρδισαν είναι τα: "Chinatown", "Chinese Democracy" και "Gang Arrives". Άξια η υποψηφιότητα του.
JUNO * *
Η δεύτερη ταινία του υιού Ράιτμαν είναι και αυτή άκρως απολαυστική. Το μουσικό της background περιέχει γνωστά και μη τραγούδια των Kinks, Cat Power, Velvet Underground, Sonic Youth (κομματάρα το "Superstar"), Belle & Sebastian κ.α. Έχω μια μόνιμη εναντίωση απέναντι στις μουσικές συλλογές σαν ηχοτοπίο ταινίας, διότι μου βγάζουν μια προχειρότητα και μια άκρατη ανάγκη να στηριχθούν στη λάμψη γνωστών τραγουδιών για να επιπλεύσουν στα βαθιά νερά του Box Office. Το Juno, όμως, απέδειξε την αξία του, οπότε πάω πάσο.
THE DARJEELING LIMITED * * *
Στην ίδια κατηγορία ανήκει και αυτό με πιο funky, ανατολίτικη και bollywoodιανή διάθεση. Συμμετέχοντες οι Kinks, Ustad Vilayat Khan, Satyajit Ray, Jyotitindra Moitra & Ustad Ali Akbar Khan. Αρκετά ενδιαφέρον το υλικό από παλαιές, πολύ παλαιές ηχογραφήσεις εξ Ασίας μεριάς. Σε όλες τις ταινίες του Γουες Άντερσον, πάντως, προτιμώ το μουσικό περίβλημα από τις ίδιες τις ταινίες του που βρίσκω ψιλοαδιάφορες.
