CINEMA
I’M NOT THERE **** | I’M NOT THERE **** |
|
| Συντάκτης: Κώστας Χουβαρδάς | |
| 07.02.08 | |
|
Από το σκηνοθέτη που μας χάρισε το αξεπέραστο αριστούργημα “Velvet Goldmine” άλλο ένα εξαιρετικό φιλμ γεμάτο μουσική. Τι άλλο θα μπορούσε φυσικά να είναι αφού πρόκειται για την πιο πρωτότυπη βιογραφία που είδαμε επί της οθόνης. Κεντρικό πρόσωπο ο Μπομπ Ντίλαν τον οποίο ερμηνεύουν σε διαφορετικές φάσεις της ζωής του σημαντικοί ηθοποιοί όπως ο Ρίτσαρντ Γκιρ, ο Χιθ Λέτζερ, ο Κρίστιαν Μπελ και η ...Κέιτ Μπλάνσετ (η οποία βραβεύτηκε στο φεστιβάλ της Βενετίας, στις Χρυσές Σφαίρες και είναι υποψήφια για Όσκαρ).
ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ Συντάκτης: Orpheus L. "I'm not there" ή πιο απλά, η ταινία για το Dylan (ή μήπως όχι). Προωθήθηκε σαν ταινία για το Bob, αλλά παρακολουθώντας την, ο Χέινς κάνει ό,τι είναι δυνατόν να σε αποπροσανατολίσει. «Ρίχνει» έξι άτομα να τον ενσαρκώσουν, χρησιμοποιώντας ο καθένας διαφορετικό όνομα και διαφορετική επαγγελματική ιδιότητα, σε διαφορετικό φόντο (προφανώς, για να δείξει το πολυτάραχο και πολυσύνθετο της περσόνας Ντύλαν). Άμεσα, συνεπάγεται πως μιλάμε για ένα θρασύτατο τόλμημα του Χέινς με αβέβαια αποτελέσματα. Μετά από την παρακολούθησή της, βγήκα από την αίθυσα με συγκεχυμένα και αντικρουόμενα συναισθήματα. Εντυπωσιάστηκα με τη Blanchett, το Ledger και τον εκπληκτικό μικρό Franklin, όμως, απογοητεύτηκα από τους υπόλοιπους. Όχι τόσο σαν ερμηνείες, αλλά σαν αδικία του Χέινς απέναντί τους. Οι ιστορίες τους ήταν πολύ πιο αδύναμες απ' των πρώτων. Είναι πάντα ενδιαφέρων ένας πειραματισμός, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι απόλυτα πετυχημένος. Τα κορυφαία σημεία της ταινίας, για μένα, είναι η θεϊκή ερμηνεία της Blanchett στο «Ballad of a thin man» και οι τσακωμοί των Ledger και Gainsbourg. Το συνολικό αποτέλεσμα, άνισο και τα συναισθήματα συγκεχυμένα. Όμως, βγαίνεις πλήρης από την αίθουσα. Πλήρης από πληροφορίες, σκέψεις, συναισθήματα. Όπως ακριβώς την περίμενα. Όπως ακριβώς την ήθελε ο Χέινς. Προκλητική και θαρραλέα. O ΧΙΘ ΛΕΤΖΕΡ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ... Βρέθηκε νέκρος πριν κλείσει τα 27 του και ήδη πολλοί μιλάνε για το Νέο Τζέιμς Ντιν (και αυτός πρόωρα χαμένος). Η τελευταία του ταινία πριν το “I’m Not There” ήταν μια ανεξάρτητη Αυστραλέζικη παραγωγή, το “Candy”, που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ του Βερολίνου το 2006, ενώ σύντομα θα τον δούμε στο νέο σίκουελ του Μπάτμαν “The Dark Knight”, σε σκηνοθεσία Κρις Νόλαν. Με μια ανεπιτήδευτη φυσικότητα προς την κάμερα και έναν ιδιαίτερο τρόπο προσέγγισης των χαρακτήρων που υποδυόταν, ο Χηθ Λέτζερ είχε επάξια κερδίσει την κινηματογραφική του επιτυχία. Η ερμηνεία του στην πολυσυζητημένη ταινία του Ανγκ Λι “Brokeback Mountain” του χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, πολλές υποψηφιότητες σε σημαντικά κινηματογραφικά φεστιβάλ και δύο βραβεία Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου από τις ενώσεις New York Film Critics Circle and San Francisco Film Critics Circle. Πριν από αυτές τις διακρίσεις είχε ήδη πρωταγωνιστήσει σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές όπως το The Brothers Grimm του Τέρι Γκίλιαμ δίπλα στον Ματ Ντέιμον, το Casanova του Λάσε Χάλστρομ με τη Σιένα Μίλερ, το Lords of Dogtown, το The Order, το Ned Kelly με τον Ορλάντο Μπλουμ, τον Τζέφρι Ρας και την Ναόμι Γουότς. Βιογραφία Σκηνοθεσία, σενάριο: Τοντ Χέιντς Πρωταγωνιστούν: Κέιτ Μπλάνσετ, Χιθ Λέτζερ, Κρίστιαν Μπελ, Ρίτσαρντ Γκιρ Διάρκεια: 135’ Ιστοσελίδα: http://www.imnotthere-movie.com/ |
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
- 04:32 - 14.09.2009
- 20:37 - 20.09.2009
- 20:43 - 20.09.2009
- 20:48 - 20.09.2009
- 20:55 - 20.09.2009
- 21:10 - 20.09.2009
- 21:16 - 20.09.2009
ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
-
20:32 - 13.02.2012
Διαβάστε περισσότερα...
Nύχτα Mνημονίου. Oργή. Aπύθμενη. Πλήθος. Mέγα. Tα γνωστά κέντρα αποπροσανατολισμού και συγχυσης, στήνουν χορό. Mια γνωστή εδώ και χρόνια δράκα αλητών, μίσθαρνα όργανα σκοτεινών κέντρων, ξεκινούν την επίθεση. Bέβηλα χέρια υψώνονται. Στουπί. Bενζίνη. Φωτιά. Δέος. Tο πρωτοφανές πλήθος διαδηλωτών ολόκληρη η Aθήνα, νιώθοντας απειλημένο, υποχωρεί. Oι φλόγες αρχίζουν να κατατρώνε αχόρταγα, το ένα κτήριο πίσω από το άλλο.
H ζημιά που έπαθε η αγαπημένη μας πόλη, είναι μεγάλη. Kτήρια πανέμορφα, κτήρια στολίδια που ξεκουράζουν τα πονεμένα από την ασχήμια μάτια μας, γίνονται στάχτη. Λες και τα βέβηλα χέρια, πέρα από την ηρεμία της πόλης έβαζαν στόχο και την ομορφιά της.
Oι φήμες συνοδευμένες μάλιστα από αληθοφανέστατες εικόνες, συνεχίζουν να διαδίδονται με κινηματογραφική ταχύτητα... Kάηκε το Aττικόν. Kάηκε το Άστυ. Oι κόποι χιλιάδων ωρών δουλειάς των φίλων μου, της οικογένειας Tσακαλάκη και της οικογένειας Στεργιάκη, γίνονται στάχτη. Oι εικόνες στην οθόνη της τηλεόρασης αδιάψευστοι μάρτυρες. Nα το κτήριο του Aττικόν. Nα κι η μαρκίζα του Aστυ τυλιγμένη στις φλόγες. Στάχτη. Aποκαϊδια.
Σηκώνω το τηλέφωνο. Tί να πεις τέτοιες ώρες; Σκέψεις στροβιλίζονται με ρυθμό πολυβόλου.
1992. O Γιώργος και η Pάνια Tσακαλάκη βάζουν τα θεμέλια μιας κινηματογραφικής αυτοκρατορίας. Nονός της ο υπογράφων. Πρώτος σταθμός Tιτάνια στη Θεμιστοκλέους. Tο διαμαντάκι του κέντρου. Tο μικρό «Iντεάλ». Mικρό μα θαρραλέο το πρώτο βήμα, μα μεγαλεπήβολος ο στόχος: Mια μεγάλη αλυσίδα κινηματογράφων. Bλέποντας στα μάτια του Γιώργου το όραμα να λαμπυρίζει τόσο έντονα, δε δίστασα στιγμή. Tο όνομα της αλυσίδας θα ήταν μεγάλο όσο και το όραμα: CINEMAX. Tότε δε μπορούσα να φανταστώ (αν και θάπρεπε γιατί η λάμψη στο βλέμμα του Γιώργου, ήταν π-ο-λ-ύ έντονη) ότι λίγα χρόνια μετά, η αλυσίδα θα έφθανε να περιέχει την κινηματογραφική καρδιά της Aθήνας. Tο πολυτελές, αριστοκρατικό και ιστορικό Aττικόν με το συνομήλικό μου αδερφάκι του Aπόλλων.
Tην ίδια χρονιά, 1992, μπήκε αναψοκοκκινισμένος στο ατελιέ μου κι ένας πιτσιρικάς. «Kύριε Nίκο, μπορείτε να μας φτιάξετε την αφίσα μιας ταινίας που αναλάβαμε με τον αδερφό μου να κάνουμε διανομή;» O Γιώργος Στεργιάκης, συνιδρυτής της φιλόδοξης AMA Films μαζί με τον αδερφό του Δημήτρη, παιδιά του βετεράνου κινηματογραφιστή Aντώνη Στεργιάκη γνωστού μου από τις μεταμεσονύκτιες σε Eλυζέ και Aλφαβίλ, μπουσουλούσε τα πρώτα επιχειρηματικά του βήματα. «Tα Φτερά της Διασημότητας».
H συνέχεια, εκπληκτική. Xρυσοί Φοίνικες, Xρυσές Άρκτοι, Όσκαρ και λαμπρές αίθουσες... Studio, Attika, Ecran Kουκάκι και μετά, ο κινηματογράφος που ανέστησε γενιές και γενιές σινεφίλ σαν έδρα της Tαινιοθήκης. Aστυ.
Mεγαλώσαμε μαζί. Γελάσαμε μαζί. Tσακωθήκαμε. Kλάψαμε μαζί.
Kαι τώρα τί; Φωτιές και στάχτες; Oι κόποι των φίλων μου;

