Αυτές τις μέρες κάθομαι και κάνω πλάκα με τις μαλακίες που γράφει κάποιο άτομο σε κάποιο site που -και γιατί να το κρύψουμε άλλωστε- προσπαθεί να γίνει πιο cinemad κι από μας ακόμη. Τελευταίο του κατόρθωμα; Αναρωτιέται γιατί άραγε έκανε εισιτήρια το Saw IV ενώ σύσσωμη η κριτική το έθαψε. Εεεεμμμμ! (Που λέει και ο τυπάκος της Wind που κατάφερε μια εντελώς χαζοχαρούμενη φατσούλα να την μετατρέψει σε χρυσωρυχείο).
Πως τολμάνε ρε 35.000 άνθρωποι και αψηφούν τις εντολές της διατεταγμένης κριτικής - ακόμη και αυτής που ο καλός αυτός κύριος την ονομάζει άκουσον-άκουσον εμπορική (!!!) κριτική - και πηγαίνουν να δουν το εντελώς απαράδεκτο κατά τη γνώμη του Saw IV. Απαράδεκτο γιατί έχει το Νο 4 σαν συνοδευτικό του τίτλου οπότε, σαν μια ταινία franchise είναι και πιο ευάλωτη στην κριτική του οποιουδήποτε.Δεν διακινδυνεύει εξάλλου και τίποτε σπουδαίο πέρα από την καλή του φήμη.  Άσε δε το ακατανόμαστο El Greco όπου μπορείς να διαβάσεις σε άλλη στήλη σχετικά. Πως στο διάολο πηγαίνουν ακόμη κάποιοι σινεμά, ενώ όλη η παλιοπαρέα έχει βαλθεί να τους αποξενώσει εντελώς από δαύτο το μαλακοσπορ, μου λέτε; Αλήθεια, η ίδια παρέα που τώρα της ξυνίζει τάχα μου το Saw IV σαν ανέμπνευστο και δεν συμμαζεύεται δεν είναι που βάφτισε κάποτε τάχα μου «cult» ακόμη και τις πραγματικές χοντρομαλακίες της Troma Films; Που έτσι και καταφέρει κάποιος να δέσει τους Lloyd και Kauffman σε καρέκλες μπροστά σε μια οθόνη και αναγκαστούν με διασταλτήρες -σαν αυτούς που χρησιμοποίησε ο θεός-Κιούμπρικ στο «Κουρδιστό Πορτοκάλι»- να δουν τις ταινίες τους θα πάθουν απανωτά εγκεφαλικά και θα τους κλαίει η πλάση; Αχ!!! Με διαολίζετε και με κάνετε να γράφω φράσεις κατεβατά που και δυσνόητες είναι αλλά και αντι-ιντερνετικές. Τελικά ρε παιδιά μπορεί κάποιος με ασφάλεια να απαντήσει στο ακανθώδες  ερώτημα που έχει ανακύψει. Ποιός έχει δικαίωμα να γράφει κριτικές κινηματογράφου, θεάτρου ή οποιασδήποτε άλλης μορφής τέχνης; Υπάρχουν Σχολές; Δίνονται τίποτα πτυχία; Έχουν παρακολουθήσει τίποτε Πανεπιστήμια, έχουν κανένα Master από Πανεπιστήμιο της ημεδαπής ή της αλλοδαπής ή έστω βεβαίωση ότι παρακολούθησαν οποιαδήποτε σεμινάρια Τέχνης; Ή ο κάθε πικραμένος αφού λιώσει μερικές ταινίες στο βίντεο ή DVD, μετά καβαλάει το πρώτο καλάμι που θα βρει πρόχειρο και όποιον πάρει ο Χάρος με το κοφτερό στυλοδρέπανο; Γιατί αν είναι έτσι, ξέρω γύρω στα 8.500.000 διαθέσιμους κριτικούς (όσοι υπολοίπονται μέχρι τα 11.000.000, ή βρίσκονται στον προθάλαμο να μάθουν ανάγνωση και γραφή ή έχουν πια βουλιάξει βαθειά σε στάδιο προχωρημένου alzheimer οπότε, ας μην ανησυχούν αυτοί κι οι κηδεμόνες τους, θα θεωρηθούν δικαιολογημένα απόντες).  
Κάποτε πριν πολλά χρόνια είχα καταφερθεί κατά κάποιων κριτικών. Κυρίως είχα βάλει ένα συγκεκριμένο στο στόχαστρο. Μετά, μεγάλωσα, ωρίμασα και σταμάτησα να ασχολούμαι πια με μαλακίες και κυρίως με μαλάκες. Έλα όμως που θέλει ο Θεός και ο διάολος δεν τον αφήνει... Όντας τόσα χρόνια στη δουλειά, δεν μπορείς... Διαβάζει που και που καμμιά κριτική. Την μια συγχωρείς τον διαπράξαντα το έγκλημα λέγοντας την καινοδιαθηκική φράση «Άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τί ποιούσι». Άντε την άλλη, μεγαλόψυχα πάλι το προσπερνάς. Αλλά μια του κλέφτη, δυο του ψεύτη, τρεις και την κακή του μέρα!...
Εδώ είμαστε λοιπόοοον!!!
Το διαβολικό μου μυαλό σκέφτηκε ότι αφού βρίσκονται κάποιοι διατεθειμένοι να ζουν κριτικάροντας την δουλειά των άλλων, θα πρέπει να εφευρεθεί και ο αντίλογος: Κριτική της Κριτικής. Μάχαιραν έδωκες, μάχαιραν θα λάβεις. Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος και όλα αυτά τα ωραία θρησκευτικά πράγματα που μαθαίνουμε στο σχολείο κι αναρωτιόμαστε που στο διάολο θα μας φανούν χρήσιμα. Ορίστε! Σ’ αυτή την ολοκαινούρια στήλη! Ξεκινώ εγώ κι εσείς ακολουθείτε!
Ξεσκίστε τους κριτικούς. Κριτικάρετε οτιδήποτε γράφουν. Αφού αυτοί δικαιιούνται να έχουν γνώμη πάνω σε κάθε τί, έχουμε και μεις δικαίωμα ιερό να καταθέσουμε την άποψή μας πάνω σε όλα αυτά που περισπούδαστα αυτοί κριτικάρουν. Έχεις κύριε και κυρία κριτικέ, άποψη; Το ίδιο εμείς. Κι αφού θεωρείς δικαίωμά σου να λες την γνώμη σου για κάθε τί που προβάλλεται, δέξου με ανωτερότητα την γνώμη μας πάνω σε ότι γράφεται. Στο κάτω κάτω μια μορφή τέχνης είναι και η κριτική οπότε δεν μπορεί να εξαιρεθεί από την ίδια την κριτική. Βουρ στο ψητό λοιπόν!
Πέμπτη 8 Νοεμβρίου. Για να μη εκθέσω το άτομο, θα προσπαθήσω να είμαι διακριτικός. Κριτική λοιπόν από τον Νέστορα της Κριτικής σε πολύ μεγάλη ημερήσια εφημερίδα που αφορά το φιλμ της Μαρζάν Σατραπί «Περσέπολις»: «Είναι μερικές ταινίες κινουμένων σχεδίων που δειχνουν πως το είδος μπορεί καλλιστα να σταθεί δίπλα στις καλύτερες “κανονικές” ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου». Αυτό πιστεύει πως είναι το καλύτερο να πει ο κριτικός αυτό λέει. Θέλετε να σας απαριθμήσουμε πόσα τραγικά λάθη κάνει σε μια τόσο μικρή φράση; Κατ’ αρχάς ξεχωρίζει το σινεμά σε είδη αποδεκτά ή μη. Από ποιούς άραγε; Οι ταινίες κινουμένων σχεδίων είναι φτιαγμένες για θεατές με ειδικές ανάγκες μήπως; Δεν εμπεριέχουν ΟΛΗ την κινηματογραφική τέχνη και μάλιστα στο μέγιστο των δυνατοτήτων της μια και ΤΑ ΠΑΝΤΑ στην οθόνη πρέπει να προσχεδιαστούν στο χέρι ή στο κομπιούτερ -άσχετο- και να γίνουν πιστευτά; Πρέπει να αποδοθούν σχεδιαστικά, ερμηνείες κλάσεως Χόπκινς από ταπεινούς ζωγράφους κλάσεως όμως El Greco. Ποιός αποφασίζει να χωρίσει τις ταινίες σε “κανονικές” και... Ακανόνιστες; τί θα επι κανονική ταινία; Είναι το «Superbad» ή το «Eφτά Μέρες Φαγούρα» κανονική ταινία; Και θεωρεί ο μεγαλόσχημος αυτός Κύριος τις ταινίες κινουμένων σχεδίων ακανόνιστες ταινίες; Από που κι ως πού; Τί εννοεί άραγε ο ποιητής;  Ας τον αφήσουμε να τον κρίνει η ιστορία επ’ αυτού και ας προχωρήσουμε να εντρυφήσουμε σε πιο βαθυστόχαστες έννοιες του. Διαβάζουμε λοιπόν και δεν πιστεύουμε στα ματάκια μας: «...νεαρή φοιτήτρια στο Χονγκ Κονγκ, μπαίνει σε ομάδα ερασιτεχνών αντιστασιακών». Α, ώστε έτσι. Οι αντιστασιακοί χωρίζονται σε ερασιτέχνες και επαγγελματίες. Κι εγώ ο αφελής που νόμιζα ότι οι «αντιστασιακοί» όπου γης, είναι ΠΑΝΤΑ ερασιτέχνες αντίθετα με τους επαγγελματίες που καλλιστα θα τους ονόμαζε κάποιος και «μισθοφόρους». Θα μου πείτε μα κολλάς σε κάτι πράγματα και σύ. Γιατί; Ο κ. Κριτικός κόλλησε και μάλιστα χοντρά, ονοματίζοντας τις ταινίες κινουμένων σχεδίων ακανόνιστες παρ’ όλο το ότι σαν ταινίες έχουν κάθε τί σε αρκετή ποσότητα για να αποκτήσουν το δικαίωμα να  ονομαστούν ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ καθ’ όλα ταινίες: Έχουν σενάριο, σκηνοθέτη, παραγωγό, διευθυντή φωτογραφίας, συνθέτη πρωτότυπης μουσικής, πρωταγωνιστές, ερμηνείες. Δεν τους λείπει τίποτε. Κι όχι μόνον. Ενσωματώνουν επιπλέον το ταλέντο δεκάδων ζωγράφων είτε παραδοσιακών είτε εκπαιδευμένων σε ψηφιακά μέσα αδιάφορο! Η τέχνη πάντα μένει η ίδια, ανεξάρτητα από το μέσον κι από το ποιός «αλλοπαρμένος» την παρατηρεί κι από που: Από τη Γη ή από τον Άρη!
Ας συνεχίσουμε όμως το άχαρο έργο μας: «Ο Λι επέλεξε μια στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία, με τα πρόσωπα να κινούνται σε ντεκόρ με βαριά κόκκινα χρώματα, θυμίζοντας τις ταινίες του Γουονγκ Καρ Γουάι...» Από πότε στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία σημαίνει πρόσωπα που κινούνται σε κόκκινα ντεκόρ  -εκτός αν κάτι άλλο θέλει να πει πάλι ο ποιητής αλλά γράφοντας κυριολεκτικά στο πόδι, του ξέφυγε- και από πότε σε μια διεθνή παραγωγή εδώ και 70 χρόνια που υπάρχει το έγχρωμο φιλμ και αριθμεί εκατοντάδες χιλιάδες ταινίες πρόλαβε και κατοχύρωσε τα κόκκινα χρώματα ο Γουόνγκ Καρ Γουάι. Και εγώ ο μαλάκας  που νόμιζα ότι ο Καρ Γουάι χρησιμοποιεί γενικά «κορεσμένα» χρώματα - δηλαδή κάθε χρώμα στην υπερβολή του όχι μόνο το κόκκινο αλλά και το πράσινο και το κίτρινο και το μπλε, ακόμη και το μαύρο ή το λευκό που και αυτό το κατορθώνει ο μέγας Γουόνγκ γι αυτό και είναι μέγας. Και όσο για τις αναφορές σε «γοτθικές» ατμόσφαιρες ανάθεμα κι αν καταλάβαινε τί σημαίνει gothic.  Κάπου το άκουσε να ψιθυρίζουν στη γαλαρία των δημοσιογραφικών προβολών, του φάνηκε ενδιαφέρον και πιασάρικο και το κοτσάρισε στο κείμενο μπας και γίνει πιο νεανικό, το ανιαρό και χαζοχαρούμενο κείμενό του.
Σε μια άλλη κριτική διαβάζουμε το εξής αλαλούμ και εξωφρενικό: «Η ταινία ακολουθεί, αρχικά, τον Ντάνιελ στις προσπάθειές του να πετύχει μια σημαντική συνέντευξη, που καταλήγει στην εξαφάνισή του...». Πώς καταλήγει στην εξαφάνισή του ρε φίλε; 1ο. Χάρη στη συνέντευξη (το μόνο λογικό υποκείμενο σ’ αυτή την φράση, αλλά εντελώς άσχετο ως προς το νόημα γιατί πώς στο διάολο μπορεί μια συνέντευξη να εξαφανίσει κάποιον;). 2ο. Χάρη στις προσπάθειές του να πάρει τη συνέντευξη (πιο λογικό μα εντελώς ασύνταχτο μια και οι προσπάθειες είναι στον πληθυντικό αριθμό ενώ το ρήμα στο γ’ ενικό πρόσωπο).
Αυτή η φράση και μόνο μας δείχνει πως ενώ ένας κριτικός που λογικά για να μπορεί να κρίνει - ίνα μη κριθεί -  θα πρέπει τουλάχιστον ο ίδιος να κατέχει απόλυτα τα μέσα της τέχνης του (και στην περίπτωσή μας γραμματική και συνταχτικό) φθάνει στο σημείο να γίνεται παντελώς ακατανόητος. Πως λοιπόν ο έρμος ο αναγνώστης μέσα από ένα ασύνταχτο και αγράμματο αλαλούμ κείμενο να βγάλει συμπέρασμα για μια ταινία που εισρήσθω εν παρόδω δεν την έχει καν δει;  Μέσα από τέτοια κείμενα λοιπόν ήξεις αφήξεις και γενικόλογων ευχολογίων και εύκολων παραλληλισμών και αναφορών ο αναγνώστης αντί για σινεφίλ καταντά καφενόβιος και supersport maniac.
Άσε που ο συγκεκριμένος κυριούλης αν το παρατηρήσετε, κάνει φοβερή κατάχρηση του κόμμα. Όπου τού ‘ρθει, πετάει κι ένα κόμμα έτσι να μας βρίσκεται, κάνοντας τις φράσεις βαρειές και δυσνόητες.  Αλλά καλέ μου κύριε, το κόμμα στην γραμματική είναι σαν το αλάτι στο φαγητό. Η κατάχρηση στο ένα κάνει το φαγητό λύσσα, ενώ στο άλλο κάνει τα κείμενα αδιάβαστα.