Βρε, τον κύριο «Εl Greco»! Με τρεις πήδουλους σε τρεις εβδομάδες καβατζάρησε το μισό εκατομμυριάκι εισιτήρια και πάει για άλλα τόσα στο νερό. Πολλοί είναι αυτοί που τρίβουν ακόμη τα ματάκια τους, πώς τα κατάφερε ο Σμαραγδής και πλασαρίστηκε στο ολιγομελές club των εκατομμυριούχων (στα εισιτήρια λέμε, μη μπερδεύεστε) με το μονοψήφιο αριθμό μελών. Εμ! Έλα μου ντε... Όλα τα προγνωστικά, ήταν εναντίον του συμπαθέστατου κινηματογραφιστή.
1. Το θέμα; Αντιεμπορικότατο: Η βιογραφία ενός ζωγράφου! Το ότι αυτός ήταν ο El Greco μη νομίσετε πως ήταν και κάτι καλό. Πόσοι σύγχρονοι Έλληνες λέτε να έχουν ακουστά τον μεγάλο αναγεννησιακό ζωγράφο; Εδώ που τα λέμε ακόμη και με την σύγχρονη ιστορία μας οι περισσότεροι παθαίνουν γλωσσοδέτη. Τους ρωτάνε τα κανάλια «Για πέστε μας: Ποιοί ήταν οι εχθροί μας το ’40;» Απάντηση; Δεν θές να ξέρεις.  
2. Η γλώσσα; Ψιλοαγγλική -- με δυσκολίες στην προφορά αλλά και ισπανικά και ολίγα ελληνικά άλλοτε κανονικά και άλλοτε στιλ «Ντομίνικος Τιοτοκόπολις». Άλλη προβλεπόμενη ήττα από εδώ. Ελληνική μεν η ταινία αλλά χωρίς ήχο ελληνικό τί το αισιόδοξο να προβλέψει κανείς για τα ταμεία;
3. Ο σκηνοθέτης. Παρ’ όλο το μεγάλο του «Καβάφη» και τα άπειρα επιτυχημένα σίριαλ και ντοκιμαντέρ του, ο Σμαραγδής ένιωσε έντονη την αδυναμία να πείσει κάποιον παραγωγό να του εμπιστευθεί όχι τα 7.000.000 του συνολικού κόστους αλλά ούτε και 1.000.000 €. Η ελληνική αγορά λειτουργεί λίγο και σε σύστημα «πέσε πίτα να σε φάω». Κανείς δεν εμπιστεύεται κανένα στην κινηματογραφία μας, εκτός ίσως από τον κ. Μάνο Κρεζία της ODEON που εμπιστεύεται τυφλά τον κ. Νίκο Περάκη σε ότι κι αν κάνει, αλλά αυτή μάλλον είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Πέραν αυτού, το χάος. Δεν παει να λές, να πιστεύεις, να υπόσχεσαι. Αν δεν υπάρχει υποστήριξη κάποιου μεγαλοπαράγοντα ή έστω του κρατικού κορβανά, δύσκολα γεμίζεις τη μηχανή με φιλμ, κι ακόμη δυσκολότερα θα εκστομίσεις ποτέ τη φράση κλειδί: «Μοτέρ, πάμε». Νά ‘ναι καλά οι Ισπανοί συμπαραγωγοί που είδαν περισσότερο δικό τους το θέμα του El Greco από τους Έλληνες συναδέλφους τους που ειλικρινά, θα προτιμούσαν καμμιά Β-σεξοκωμωδιούλα με κόστος γύρω το κατοστάρικο και κέρδη γύρω στο πεντακοσάρικο. Όχι και να μπλέξουν οι άνθρωποι με κοστούμια, σκηνικά, εξωτερικά, studios και δεν συμμαζεύεται. Ποιός επιδιώκει την καταστροφή του την σήμερον ημέραν; Ούτε καν ο κ. Καρατζόπουλος της γνωστής Α.Ε. που εισπράττει λίαν ακόπως από τα κανάλια γύρω στα 3-4 εκατομμύρια σεμνά και ταπεινά ευρώπουλα ΚΑΘΕ χρόνο δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση να επενδύσει έστω και ένα σέντς στο σινεμά.
4. Η κατάσταση των ταμείων του σινεμά μέχρι τις 18 Οκτωβρίου. Είχε πέσει τέτοια μεγάλη λιγουρίαση στα ταμεία των κινηματογράφων -ειδικά των μεμονωμένων αιθουσών- που νόμιζαν όλοι ότι είχε φθάσει η συντέλεια του κόσμου. Καμμιά ταινία δεν έλεγε να ξεκολήσει από το κατοστάρικο χιλιάδες εισιτηρίων. Κι όσες το έκαναν μετά χιλίων κόπων και βασάνων ήταν τόσο ακριβές παραγωγές που η επίδοσή τους θεωρούνταν απόλυτα λογική και πολύ χαμηλότερη των περιστάσεων.
Και έρχεται ο El Greco μετά Βαίων και κλάδων και ξελασπώνει μεμιάς όλο τον κλάδο. Αλλά βάζει δύσκολα στις γνωστές Κασάνδρες που θεωρούν ότι για να δουλέψει ελληνική ταινία πρέπει α) να είναι της Village. β) να δείχνει κώλο, στήθος, μπούτι. γ) Να έχει γερό σπόνσορα δ) γερή υποστήριξη από στρατιές διευθυντών marketing. Κατέρριψε άπειρους μύθους ο Σμαραγδής. Κι έχει βάλει δεκάδες μυαλά να ψάχνονται γιατί δούλεψε τόσο καλά η ταινία. Όσο αναρωτιώντουσαν λίγο πριν και για τους «300».
Το μυστικό λοιπόν είναι ένα: Ο ελληνικός λαός έχει βαρεθεί να παίζουν στην πλάτη του με χρηματιστήρια, Τράπεζες, ναυτιλιακές, εξουσιαστικοκομματικούς, ενδοκυβερνητικούς, χερι-χέρηδες και δεν συμμαζεύεται. Έχει σκυλοβαρεθεί να βλέπει 10 Ζωνιανούς ή ένα Ρουμάνο ή έναν Αλβανό να ξεφτιλίζουν κράτος, Κυβερνησεις και αστυνομίες μαζί. Έχει κουραστεί να τον ληστεύουν και οι «αναρμοαρμόδιοι» να τον χτυπούν φιλικά στην πλάτη και να του λένε «έλα μωρέ. Μη κάνεις έτσι. Συμβαίνουν ΚΑΙ αυτά». Έχει βαρεθεί να βάζει από τη δουλειά του πέντε-και με το ζόρι-  στην τσέπη και να του παίρνουν και μάλιστα χαλλλαρά είκοσι από την άλλη. έχει βαρεθεί κάθε φορά που πάει να βγάλει το κεφάλι από τα σκατά, να τρώει ένα φούσκο και να ξαναχώνεται μέσα είκοσι μέτρα πιο βαθειά, Και να τα πετρέλαια, να τα γάλατα, να η ΔΕΗ, να το ΠΑΣΟΚ. Το μόνο που του έχει μείνει είναι να πηγαίνει κανά σινεμαδάκι ΟΠΟΤΕ περισσεύει κανά φράγκο να δει καμμιά ταινιούλα να πάρει λίγο τα πάνω του. Να παραμυθιαστεί με περασμένα μεγαλεία. Θερμοπύλες και πεθαμένοι ζωγράφοι. Πόλη και ξεχασμένες γεύσεις. Καράβια και χαμένες Νύφες... Θέματα που τον κάνουν να θυμάται. Να ονειρεύεται. Να αναπολεί. Μα το κυριότερο, τον κάνουν να νιώθει κάποιος. Κάτι. Όχι σκουπίδι όπως προσπαθούν απεγνωσμένα να τον πείσουν ολημερίς κι ολονυχτίς τα κανάλια των «προοδευτικών» εκδοτών και δημοσιογράφων. Αυτών που αναγόρευσαν σε ρυθμιστικό παράγοντα τον κ. Καρατζαφέρη και καμαρώνουν τώρα για το κατόρθωμά τους. «Ο αντικειμενικός στόχος, επετεύχθη» λένε τώρα. Γι’ αυτό λοιπόν οι Έλληνες πήγαν μαζικά να δουν τον Ζωγράφο. Όπως πήγαν και είδαν τους 300. Και θα πάνε να δούν και τους 400 και τους 500. Αρκεί να είναι αξιόλογη ταινία. Και να κάνει τον θεατή να σηκωθεί ένα πόντο πιο ψηλά στο κάθισμά του. Να νιώσει ένα πόντο ψηλότερος την ώρα που πέφτουν οι τίτλοι του τέλους. Γιατί νιώθει ότι αυτό τουλάχιστον το δικαιούται. Και όποιος του το προσφέρει, επιβραβεύεται. Απλά πράγματα. Δίνεις, παίρνεις. Γκέγκε;