Το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τα Όσκαρ ακούει στο όνομα Τζον Γουίλιαμς. Δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί ένας άνθρωπος να καταπιάνεται με τόσα κινηματογραφικά score σε μία σεζόν (μόνο για το 2005 και μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί 22 διαφορετικά άλμπουμ που φέρουν την υπογραφή του!) και τα περισσότερα να είναι εντυπωσιακά καλά. Ο αειθαλής συνθέτης τα καταφέρνει τέλεια και στο συγκεκριμένο. Απλές αλλά «εθιστικές» μελωδίες, ένα αρκετά σκοτεινό βασικό θέμα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται πολύ συχνά με διάφορα ονόματα και η γνωστή πολυμελής ορχήστρα που ακολουθεί το συνθέτη στις ηχογραφήσεις του, αυτή τη φορά με μια δόση γιαπωνέζικης παράδοσης. Εξαιρετικό.