Μπορεί ο χρόνος για τα βραβεία να κυλάει αντίστροφα, καθότι διανύσαμε ήδη την πρώτη εβδομάδα του φεστιβάλ και μπήκαμε στην τελική ευθεία, ωστόσο κανείς σχεδόν εδώ στις Κάνες δεν αγωνιά για το τι θα συμβεί στην τελετή απονομής μα φροντίζει να απολαμβάνει το χορταστικό κινηματογραφικό «πακέτο». Ένα πακέτο που φέτος μοιάζει να τα περιλαμβάνει όλα, από σπουδαίες ταινίες μέχρι απολαυστικές συνεντεύξεις Τύπου και από μεγάλες προσωπικότητες του χώρου μέχρι διασκεδαστικά πάρτι. Κατά το προηγούμενο διήμερο η αλήθεια είναι πως οι προσδοκίες μας αναφορικά με το κινηματογραφικό σκέλος δεν επαληθεύτηκαν στο έπακρο, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως απογοητευτήκαμε από αυτά που είδαμε (ίσως και να …καλομάθαμε)- το αντίθετο μάλιστα. Απλώς περιμέναμε από σκηνοθέτες όπως οι Μπέλα Ταρ και Κάρλος Ρεϊγάδας, που κατά το παρελθόν μας είχαν εντυπωσιάσει, να κάνουν το παραπάνω βήμα και να προσεγγίσουν το αριστούργημα. 
Αντίθετα εκείνες που προξένησαν το θαυμασμό μας είναι τρεις από τις λιγότερο «διαφημισμένες» ταινίες: το άκρως συγκινητικό και βασισμένο σε αληθινή ιστορία «Le Scaphandre et le Papillon» (The Dividing Bell and the Butterfly), το ανεξάρτητο «Mister Lonely» που σηματοδοτεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Harmony Korine και το ασιατικό «Pleasure Factory», μια ιστορία που παρουσιάζει με έξοχο τρόπο τη ζωή της πόρνης. Ένα ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός όμως που τράβηξε την προσοχή όλων στην Κρουαζέτ ήταν η συνέντευξη Τύπου του Μάρτιν Σκορσέζε, που αφορούσε στη δημιουργία ενός μη κερδοσκοπικού Παγκοσμίου Ιδρύματος Κινηματογράφου. Ο σπουδαίος Αμερικανός δημιουργός, αφού υπερασπίστηκε την ανάγκη ύπαρξης ενός τέτοιου οργανισμού τόνισε πως «θα βοηθήσει πολύ τις υπό ανάπτυξη χώρες να διαφυλάξουν τους κινηματογραφικούς θησαυρούς τους» και μαζί με διακεκριμένους συναδέλφους του που βρέθηκαν μαζί του στο πάνελ, ανακοίνωσε και επίσημα την ίδρυση του. Των απεσταλμένων μας Νίκου Κουλαυτάκη, Κώστα Χουβαρδά
Επιμέλεια: Παντελής Μαυρομμάτης
World Cinema Foundation
Η Τρίτη 22 Μαΐου υπήρξε μια σημαντική μέρα όχι μόνο για το φεστιβάλ των Κανών, αλλά για ολόκληρο τον κινηματογραφικό κόσμο. Διότι όταν ο Μάρτιν Σκορσέζε ανακοίνωνε τη δημιουργία ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού για τη διατήρηση και διαφύλαξη της κινηματογραφικής κληρονομιάς ανά τον κόσμο, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που θεώρησαν πως εφεξής δημιουργούνται νέες προοπτικές για κάθε δημιουργό και πως ξανοίγονται νέοι δρόμοι, προς ένα υγιέστερο κινηματογραφικό τοπίο. «Θέλουμε να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη και τη στήριξη των διεθνών Κινηματογραφικών Αρχείων και να παρέχουμε την απαραίτητη βοήθεια σε επίπεδο αρχειακής και τεχνικές υποδομής στις χώρες που το χρειάζονται, προκειμένου να μπορέσουν να κάνουν την αναγκαία εργασία», υπογράμμισε ο μεγάλος Αμερικανός σκηνοθέτης και –πλέον- ιδρυτής του «Παγκόσμιου Ιδρύματος Κινηματογράφου», την ώρα που διάσημοι συνάδελφοι του ενίσχυαν την κίνηση αυτή τόσο με την παρουσία τους στο πάνελ όσο και με τη δέσμευση να βοηθήσουν ενεργά τον ευγενών σκοπών οργανισμό. 
Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, Αλφόνσο Κουαρόν, Βιμ Βέντερς, Στίβεν Φρίαρς Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου, Βάλτερ Σάλες και Φατίχ Ακίν είναι μερικά μόνο από τα ονόματα των σπουδαίων δημιουργών που έδωσαν ουσιαστικό «παρών» και με τη σειρά τους ανακοίνωσαν πως θα συμβάλουν τα μέγιστα, προσφέροντας με κάθε δυνατή βοήθεια τις υπηρεσίες τους στο Ίδρυμα. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Σκορσέζε, εκτός από την αμέριστη στήριξη σύσσωμης της κινηματογραφικής κοινότητας, εξασφάλισε και την απαραίτητη στήριξη στον τομέα των οικονομικών, αφού διάσημοι επιχειρηματικοί όμιλοι όπως ο Giorgio Armani και ο οίκος Cartier συμφώνησαν να συνεισφέρουν στο να διασφαλιστεί η ομαλή λειτουργία του «Παγκόσμιου Ιδρύματος Κινηματογράφου». ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ
The Man From London
Με τις προηγούμενες δουλειές του και κυρίως με τα «Satan's Tango» και «Werckmeister Harmonies» ο Ούγγρος σκηνοθέτης Μπέλα Ταρ έχει δημιουργήσει μία ισχυρή κάστα θαυμαστών, οι οποίοι περίμεναν εναγωνίως την προβολή του «The Man From London». Το αποτέλεσμα, μολονότι σε καμία περίπτωση δε φτάνει το υψηλό επίπεδο των παραπάνω ταινιών του, σίγουρα ικανοποίησε τους λάτρεις του σκηνοθέτη, επιπλέον όμως δίχασε -σε μεγάλο βαθμό- το δημοσιογραφικό κοινό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στο τέλος της προβολής μεγάλη μερίδα χειροκρότησε θερμά το πόνημα του Ούγγρου δημιουργού, την ώρα που οι υπόλοιποι, εμφανώς απογοητευμένοι, επιδόθηκαν σε ηχηρές αποδοκιμασίες. 
Από την πρώτη κιόλας σεκάνς μια έντονη ατμόσφαιρα μυστηρίου ξεδιπλώνεται στο πανί. Ο κεντρικός ήρωας, ο Μαλόιν, επιστάτης σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό πλησίον μιας αποβάθρας, γίνεται μάρτυρας ενός μοιραίου περιστατικού: Ένας άνδρας που μόλις κατέβηκε από το τρένο περιμένει μόνος κρατώντας μια βαλίτσα, έπειτα από λίγη ώρα έρχεται και ένας δεύτερος -εξίσου μυστηριώδης- τύπος και μετά από έντονη λογομαχία τον σκοτώνει και τον πετά στη θάλασσα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δε γνωρίζουμε τίποτα για την ταυτότητα των δύο ανδρών όπως άλλωστε και ο Μαλόιν, ο οποίος θα οδηγηθεί από μόνος του στο σημείο του φόνου και ενστικτωδώς θα πάρει τη βαλίτσα από το νερό. Όταν ανακαλύψει ότι αυτή περιέχει χρήματα θα διστάσει ως προς το αν θα πρέπει να την κρατήσει ή να την παραδώσει στην αστυνομία, ωστόσο, εμφανώς αμήχανος, αποφασίζει τελικά να ξεκινήσει για το σπίτι του σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Μόνο που τώρα αυτός κρατάει τη βαλίτσα… 
Θέματα ηθικής, τιμωρίας και η λεπτή γραμμή μεταξύ αθωότητας και ενοχής εξετάζονται πρωτίστως στο φιλμ, το οποίο στη συνέχεια καταλήγει να θέτει υπαρξιακά ζητήματα περί νοήματος της ζωής και της ευτυχίας. Κάπως …κουραστικό είναι η αλήθεια, δεδομένου ότι πρόκειται περί θεματικής που έχουμε ξαναδεί στη φιλμογραφία του Μπέλα Ταρ, γεγονός που συνιστά και τη μεγάλη αδυναμία της ταινίας: ο Ούγγρος επαναλαμβάνεται. Σε κάθε περίπτωση, ακόμη κι αν δεν είναι η καλύτερη στιγμή του, αποτελεί μια από τις ενδιαφέρουσες προτάσεις του Διαγωνιστικού που είτε θα τη λατρέψεις είτε θα την απορρίψεις ως αδιάφορη. Silent Night
Ακόμη μια ταινία που συζητήθηκε πολύ και γέννησε αντιμαχόμενα στρατόπεδα στις τάξεις των κριτικών είναι το «Silent Night» του Κάρλος Ρεϊγάδας.
Με μια κινηματογράφηση αργών ρυθμών και με χαρακτηριστική απλοϊκότητα, ο Μεξικανός σκηνοθέτης μας παραδίδει ένα συγκινητικό έργο που όμως δε δείχνει να διαθέτει όλα εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να του εξασφαλίσουν το μεγάλο βραβείο. Μέσα από την ιστορία ενός οικογενειάρχη που ερωτεύεται μοιραία μια νεαρή κοπέλα σε χωριό θρησκευτικής μειονότητας στο Βόρειο Μεξικό, εκθέτει με σεμνό αλλά σκεπτόμενο τρόπο την υπέρμετρη ηθικολογία που διακατέχει τόσο τη θρησκεία όσο και τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά αδυνατεί να το στηρίξει καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Με άλλα λόγια, μπορεί η ιδέα του να θίξει το παγκόσμιο θέμα της μοιχείας -όπως αυτό οριοθετείται στα στενά πλαίσια μιας αυστηρά θρησκόληπτης κοινωνίας- βάζοντας στο επίκεντρο ένα ηθικοπλαστικό δίλημμα, να είναι άκρως ενδιαφέρουσα, ωστόσο η χωρίς δράση πλοκή την καθιστά «κουραστική» σε σημείο που να χάνει τη δύναμη της. 
Η ρεαλιστική παρουσίαση συχνά μας ώθησε στο να το παρομοιάσουμε με ντοκιμαντέρ, κάτι που σαφώς θα βοηθούσε περισσότερο αφού τότε ενδεχομένως να …βρίσκαμε λόγο ύπαρξης ενός τέτοιου φιλμ. Κι αν οι δύο πρώτες του ταινίες Japon και Batalla en el Cielo (που άφησαν μόνο θετικές εντυπώσεις) στιγματίστηκαν ως ένα βαθμό από το στοιχείο της ροπής προς την «εύκολη» πρόκληση του θεατή, ο …σιωπηλός φωτισμός του «Silent Light» κρίνεται ανεπαρκής να φωτίσει τις δεδομένες ικανότητες του νεαρού δημιουργού, ο οποίος πάντως μας κάνει να πιστεύουμε πως δε θα αργήσουμε να δούμε την κορυφή της τέχνης του.The Dividing Bell and the Butterfly
Μια από τις καλύτερες ταινίες του Διαγωνιστικού Τμήματος που παρακολουθήσαμε αυτό το διήμερο ήταν αναμφίβολα το «The Dividing Bell and the Butterfly» (Le Scaphandre et le Papillon) του Τζούλιαν Σνάμπελ. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, αφηγείται την ηρωική προσπάθεια του Ζαν-Ντομινίκ Μομπί, διευθυντή του διάσημου περιοδικού «Elle», να ανακτήσει την επικοινωνία του με τον κόσμο έπειτα από το βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο που υπέστη σε ηλικία 43 ετών. Έχοντας μείνει εντελώς παράλυτος και δίχως να μπορεί πια να μιλήσει, η μόνη κίνηση που μπορούσε να κάνει το σώμα του ήταν να ανοιγοκλείνει τις βλεφαρίδες. Δίχως να χάνει το κουράγιο του και με τη βοήθεια ενός αξιοζήλευτου νοσηλευτικού προσωπικού, ο Μομπί εκμεταλλεύτηκε αυτή του τη δυνατότητα και όχι μόνο κατάφερε να επικοινωνήσει σχηματίζοντας γράμματα της αλφαβήτου με κινήσεις των ματιών, αλλά σχηματίζοντας ολόκληρες λέξεις και φράσεις κατόρθωσε στο τέλος να γράψει βιβλίο όπου αφηγούνταν την περιπέτεια του! 
Αυτή η ιστορία -ύμνος στη θέληση για ζωή κινηματογραφείται με εξαιρετικό τρόπο από τον Σνάμπελ, ο οποίος παρακολουθεί από κοντά όλη τη διαδικασία και μας δίνει μια ολοκληρωμένη «μελέτη» πάνω στο μεγαλείο των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Ο Γάλλος σκηνοθέτης άλλωστε μας είχε δείξει τις ικανότητες του με το εξίσου αριστουργηματικό «Before the Night Falls», ενώ εδώ αξιοσημείωτη είναι και η παρουσία του συμπατριώτη του Ματιέ Αμαλρίκ, ο οποίος δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία στο ρόλο του πρωταγωνιστή.The Edge of Heaven
Ο Νεγιάτ διαφωνεί ριζικά με την απόφαση του πατέρα του να συζήσει με μια πόρνη, ωστόσο η εκτίμηση του προς το πρόσωπο της μεγαλώνει όταν μαθαίνει ότι το κάνει για να συντηρεί τις σπουδές της κόρης της στην Τουρκία.
Σύντομα, ο ξαφνικός θάνατος της θα περιπλέξει την κατάσταση και τότε ο Νεγιάτ θα ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη για να βρει την νεαρή κοπέλα. Εκείνη με τη σειρά της καταζητείται από την αστυνομία λόγω της πολιτικής της δράσης και, έχοντας φύγει για Γερμανία, θα μείνει στο σπίτι της Λότε. Η αστυνομία όμως θα τη συλλάβει και θα την απελάσει, αλλά η Λότε θα την ακολουθήσει στην Τουρκία και θα ξεκινήσει τον αγώνα της απελευθέρωσης της… Μια από τις πλέον αναμενόμενες του Διαγωνιστικού, η νέα ταινία του Φατίχ Ακίν χαρακτηρίζεται από τη μη γραμμική αφήγηση, στα πρότυπα των δουλειών του διάσημου σεναριογράφου Γκιγιέρμο Αριάγα («Babel», «21 Γραμμάρια»). Ακούγεται έντονα μάλιστα πως ο τελευταίος επενέβη στο σενάριο, καθότι στην αρχική του μορφή ήταν μάλλον …χαώδες. Ακόμη όμως κι αν κάτι τέτοιο δεν ισχύει, ομόφωνα όσοι παρακολούθησαν την προβολή του «The Edge of Heaven» συμφώνησαν σε ένα πράγμα: θυμίζει σε μεγάλο βαθμό Babel- τόσο, που να μπορεί ακόμα να θεωρηθεί ότι το αντιγράφει… 
Ο Τουρκο-Γερμανός σκηνοθέτης λοιπόν ακολουθεί και πάλι σε έργο του τη διαδρομή Γερμανία- Τουρκία, όπως ακριβώς είχε κάνει και στο πολύ καλό «Head On» (Μαζί Ποτέ) τρία χρόνια νωρίτερα, μόνο που αυτή τη φορά το ταξίδι δεν έχει την ίδια ομορφιά. Στις αποσκευές υπάρχουν πάντα οι εντάσεις, οι εσωτερικές συγκρούσεις και η αγωνία των πρωταγωνιστών να ξεφύγουν από η μοναξιά τους, ενώ όλοι οι χαρακτήρες μοιάζουν σα να λειτουργούν έξω από το περιβάλλον τους. Η πολυπλοκότητα ενός κόσμου που τείνει να απορροφήσει όσους «διαφορετικούς» εντάσσονται σε αυτόν προβάλλεται με έντονο τρόπο, παράλληλα με την αγωνία των τελευταίων να διατηρήσουν την όποια «ιδιομορφία» τους. Καμία ελκυστική ιδιομορφία όμως δεν παρουσιάζει εδώ ο Ακίν, με αποτέλεσμα να μας αφήνει με χλιαρές εντυπώσεις και με την ελπίδα μιας πιο δυναμικής ανάκαμψης.Persepolis
Τεχεράνη, 1978. Η 8χρονη Μαρτζάν, με τρυφερή διάθεση, ονειρεύεται ότι μπορεί να γίνει προφήτης και να σώσει τον κόσμο. Ταυτόχρονα ξεσπά επανάσταση ενάντια στο δικτατορικό καθεστώς του Ιράν και η νέα κυβέρνηση θέλει να διασφαλίσει ότι δε θα υπάρξουν νέες ανατροπές- έτσι επιβάλει αυστηρή τήρηση των νόμων και των κανόνων. Ο ενδυματολογικός κώδικας είναι ένα από τα μέτρα αυτά και η ηρωίδα μας, με μπούργκα πια, ονειρεύεται τώρα να γίνει επαναστάτρια. Όμως σύντομα ξεσπά ο πόλεμος με το γειτονικό Ιράκ και οι γονείς της αποφασίζουν να τη στείλουν για ασφάλεια στην Αυστρία. Με τα παιδικά της όνειρα να έχουν πια διαλυθεί ταξιδεύει τελικά στη Βιέννη, όπου θα ζήσει τον έρωτα, την συναρπαστική εφηβεία αλλά και τη μοναξιά και τον κοινωνικό αποκλεισμό…
Βασισμένο στην ομώνυμη εικονογραφημένη νουβέλα και τη …ζωή της μιας εκ των δύο σκηνοθετών, Μαρτζάν Σατράπι, το «Persepolis» αποτελεί ένα πολιτικοποιημένο animation το οποίο άφησε άριστες εντυπώσεις στο σύνολο του κινηματογραφικού κόσμου. Τις προηγούμενες ημέρες μάλιστα είχε δημιουργηθεί και ένας μικρός θόρυβος, καθώς η κυβέρνηση του Ιράν φέρεται να απέστειλε γράμμα διαμαρτυρίας προς τη γαλλική πρεσβεία στην Τεχεράνη, κατηγορώντας το φεστιβάλ των Κανών για την επιλογή του να προβάλλει μια ταινία που –κατά τη δική τους οπτική- παραποιεί την ιστορία της χώρας. Το θέμα μπορεί να μην πήρε διαστάσεις, αλλά δεν ήταν λίγοι εκείνοι που περίμεναν να δουν ένα αριστούργημα, ικανό να κυνηγήσει μέχρι και το «Χρυσό Φοίνικα». Κι αν το αποτέλεσμα δεν προσεγγίζει τελικά την τελειότητα, εντούτοις δεν παύει να πρόκειται για ένα εξαιρετικό φιλμ, το οποίο παρουσιάζει ένα πολύ δυνατό θέμα μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική κινηματογράφηση, την ώρα που το σχέδιο είναι πανέμορφο και καθηλώνει. Άξιο αναφοράς το γεγονός πως τις φωνές τους δανείζουν οι Κατρίν Ντενέβ και η Κιάρα Μαστρογιάννι. Mister Lonely
Στα 33 του χρόνια, ο Harmony Korine θεωρείται ένας από τους πλέον ταλαντούχους και ελπιδοφόρους κινηματογραφιστές στην Αμερική, έχοντας συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα όπως ο Λάρι Κλαρκ (έγραψε το σενάριο στα «Kids» και «Ken Park») και ο Γκας Βαν Σαντ. Ο ίδιος πάντως το προηγούμενο διάστημα δε φρόντιζε και τόσο για την για την κινηματογραφική του υστεροφημία, καθώς δημοσιεύματα τον ήθελαν να μπαινοβγαίνει διαρκώς σε κλινικές αποτοξίνωσης. Όσο καιρό ήταν έξω όμως αφιερωνόταν στα γυρίσματα της τρίτης μεγάλου μήκους ταινίας του, η οποία τελείωσε πριν λίγο καιρό και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά εδώ, στην ενότητα “Un Certain Regard” του φεστιβάλ των Κανών. 
Κι αν το «Mister Lonely» ήταν ένα από τα μεγάλα αινίγματα του προγράμματος, ακόμη μεγαλύτερη ήταν η απόλαυση μας κατά την θέαση του! Χαρακτηριστικό δείγμα του ποιοτικού, ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, άφησε μονομιάς πολύ καλές εντυπώσεις και μοιάζει σχεδόν βέβαιο πως σύντομα θα αποτελέσει ένα από τα πρώτα θέματα συζήτησης στους κινηματογραφικούς κύκλους παγκοσμίως. Το σενάριο καλοστημένο όσο και πρωτότυπο: ένας σωσίας του Μάικλ Τζάκσον, στη …δύση της καριέρας του, ερωτεύεται μια «συνάδελφο» του Μέριλιν Μονρόε, η οποία του προτείνει να πάει να ζήσει σε ένα μαγευτικό κάστρο στη Σκοτία, όπου είναι μαζεμένοι όλοι οι μεγάλοι σωσίες του κόσμου. Από τον Αβραάμ Λίνκολν μέχρι την Κοκκινοσκουφίτσα και από τη Βασίλισσα μέχρι τη Μαντόνα, όλοι ζουν αρμονικά, όμως ο Τσάρλι Τσάπλιν τυγχάνει να είναι σύζυγος της αγαπημένης του Μέριλιν και τα προβλήματα δε θα αργήσουν να εμφανιστούν…Pleasure Factory
Μένοντας στην ενότητα «Ένα Κάποιο Βλέμμα», ακόμη μια ταινία που μας ενθουσίασε ήταν το «Pleasure Factory» του Ταϊλανδού Ekachai Uekrongtham.
Ο Ασιάτης σκηνοθέτης που «ευθύνεται» και για το εξαιρετικό “Beautiful Boxer” (2003), εμπνέεται και πάλι από αληθινές ιστορίες και υπαρκτά πρόσωπα και δημιουργεί μια ειλικρινή ταινία αποπλάνησης για αυτούς που αναζητούν και εκείνους που παρέχουν την ηδονή και την απόλαυση. Πρόκειται επί της ουσίας για μια έξοχη εικονογράφηση των κόκκινων φαναριών στην περιοχή της Σιγκαπούρης και παρόλο που είναι ένα θέμα από μόνο του «προκλητικό», εντούτοις καταφέρνει να μη λαϊκίζει και διατηρεί ένα συγκεκριμένο (και συγκρατημένο) προσανατολισμό. Οι σκηνές με γυμνό δεν είναι περισσότερες από αυτές που πρέπει, οι πρωταγωνιστές είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι και όχι ακραίοι, τραβηγμένοι από τα μαλλιά χαρακτήρες, ενώ ο τρόπος με τον οποίο συνολικά προσεγγίζει τις πόρνες χαρακτηρίζεται από μια μοναδική τρυφερότητα, τέτοια που την καθιστά την πιο ρεαλιστική ταινία που έχουμε δει πάνω σε αυτήν τη θεματική. Go, Go Tales
Κινούμενος για άλλη μια φορά κοντά στα όρια της «παράνοιας», ο Έιμπελ Φεράρα επιστρέφει στις Κάνες (εκτός συναγωνισμού) με μια εκκεντρική κωμωδία η οποία μοιάζει με κατάδυση στον κόσμο της νύχτας και των strip clubs. Με μια ταινία που –σύμφωνα και με τα λεγόμενα του δημιουργού- θα μπορούσε να είναι και τα απομνημονεύματα του από την εποχή όπου σύχναζε σε τέτοιου είδους μέρη στην Times Square της Νέας Υόρκης, καταφέρνει να ικανοποιήσει στο έπακρο το σκληρό πυρήνα των οπαδών του όμως δυσκολεύεται να κάνει το ίδιο και με το ευρύ κοινό. Ο βασικός πρωταγωνιστής του, ένας αξιολύπητος «καλλιτεχνικός» διευθυντής strip club στο Μανχάταν (Γουίλιαμ Νταφόε) που προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε μέσο της επικείμενης οικονομικής πτώχευσης είναι μεν ένας απολαυστικός χαρακτήρας, όμως δεν ξεφεύγει από τον όρο «κλισέ», μαζί με τους υπόλοιπους που τον πλαισιώνουν. Το δυνατό σημείο της ταινίας δεν είναι άλλο από τους γρήγορους ρυθμούς της, αυτό ωστόσο δεν αποβάλλει την αίσθηση πως ο Φεράρα κάνει πλέον σινεμά που δε λειτουργεί, επιβεβαιώνοντας με το «Go, Go Tales» πως όσο βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στον εσωτερικό του κόσμο, τόσο θα απομακρύνεται από το παλαιό, ιδιαίτερα αξιόλογο έργο του… ΜΙΚΡΑ- ΜΙΚΡΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΣ
Πέμπτη και …13!
Αναμφίβολα το βαρύ πυροβολικό στο εκτός συναγωνισμού πρόγραμμα ακούει στο όνομα «Ocean’s 13», την τρίτη και πιθανότατα τελευταία ταινία της δημοφιλούς κινηματογραφικής σειράς σε σκηνοθεσία Στίβεν Σόντεμπεργκ.
Όντας το πιο «εμπορικό» όνομα στη λίστα της διοργάνωσης σίγουρα θα προσελκύσει πολλά από τα κινηματογραφικά βλέμματα, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που μετά την ανακοίνωση της συμμετοχής του Αλ Πατσίνο στο project αναμένουν πώς και πώς να δουν ξανά την παρέα να …εργάζεται. H ώρα των αποκαλυπτηρίων έφτασε λοιπόν, ωστόσο εκείνο που είχε εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον ήταν το πώς οι παρευρισκόμενοι διαχειρίστηκαν τον συνωστισμό που δημιουργήθηκε όταν τα περισσότερα από τα μούτρα της διάσημης Συμμορίας έκαναν την εμφάνιση τους στο κόκκινο χαλί. Ο Τζορτζ Κλούνι, ο Μπραντ Πιτ, ο Ματ Ντέιμον και οι υπόλοιποι έκλεψαν τα φώτα της δημοσιότητας, ενώ αξίζει ένα ...τεράστιο μπράβο στους φωτορεπόρτερ που είχαν εξαιρετικά δύσκολο έργο. Για ποιο λόγο; Μα φυσικά διότι προκειμένου να αποθανατίσουν τη στιγμή, χρειάστηκε πρώτα να ...υπερπηδήσουν το εμπόδιο των δεκάδων γυναικών έσπευσαν να πάρουν μια καλύτερη θέση προς μια πιο απολαυστική οπτική επαφή… Η Φιλάνθρωπος Κάιλι
Το φιλανθρωπικό event για την καταπολέμηση του AIDS αποτελεί πλέον θεσμό στο φεστιβάλ των Κανών και κάθε χρόνο συγκεντρώνει όλους τους σταρ που βρίσκονται στην Κρουαζέτ καθώς και ένα σημαντικό χρηματικό ποσό.
Έτσι και φέτος λοιπόν διάσημοι άνθρωποι του χώρου παρέστησαν στο αντίστοιχο γεγονός, όπου όμως βρέθηκε και μία παλιά τους γνώριμη που μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχε ταξιδέψει στη Γαλλία. Ο λόγος για την Κάιλι Μινόγκ, η οποία παρότι βρισκόταν στην Αγγλία για επαγγελματικές υποχρεώσεις, μόλις πληροφορήθηκε για το event πήρε αμέσως το αεροπλάνο και ήρθε να …κάνει το καθήκον της. Λίγη ώρα μετά την άφιξη της μάλιστα και έπειτα από παράκληση αρκετών από τους συμμετέχοντες η δημοφιλής Αυστραλή τραγουδίστρια ανέβηκε επί σκηνής και ερμήνευσε ένα τραγούδι (στη φωτογραφία παρέα με τη Σάρον Στόουν), ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα ένας από το κοινό της υποσχέθηκε πως αν τραγουδούσε και το διάσημο «Can’t Get You Out of My Head», τότε ο τελευταίος θα δώριζε 100.000 δολάρια επιπλέον σε σαν φιλανθρωπική κίνηση. Η Κάιλι ασφαλώς δέχτηκε… Ορίστε και η ...απόδειξη:
